Foto bij 032 We'll get through this

Iemand pakte mijn hand vast, waar ik wakker van werd. Ik opende mijn ogen, maar sloot ze gelijk weer toen het felle licht in mijn ogen scheen. Iemand knipte het licht uit nadat diegene had gezien dat het te fel was voor mijn ogen.
Nu opende ik ze, ik voelde me nog een beetje slaperig. ''Chloe.'' Hoorde ik Embry zachtjes fluisteren, die met een glimlach mijn hand vast pakte en hem zachtjes streelde.
''Embry.'' Fluisterde ik terug. Ik kneep in zijn hand. ''Ik was zo bang.'' Mijn onderlip begon te trillen.
Embry schoof me opzij in bed en kwam naast me liggen. Hij sloeg zijn armen om me heen en trok me tegen zich aan. Tranen verlieten mijn ooghoeken en ik begon zachtjes te snikken.
''Ik dacht dat ik je nooit meer terug zou zien.'' Jammerde ik zachtjes. Embry kriebelde rustgevend door mijn haar. ''Dat dacht ik ook, maar dat geeft niet, we'll get through this.''
Ik knikte, ik geloofde hem.
''Waar was je al die tijd toch?'' Vroeg Embry fluisterend. Ik haalde mijn schouders op. ''Ik weet het niet, de ene keer schoot jij door mijn gedachten, de andere keren kon ik niet eens denken, ik sliep toen denk ik, volgens Edward was ik op die momenten dood.''
''Hoe kan je ineens zijn wakker geworden.''
Ik haalde nietwetend mijn schouders op. ''Ik heb geen idee, ik had het gevoel alsof ik mezelf tot het uiterste moet duwen, en dat heb ik gedaan. Ik was ineens wakker en ik weet niet waarom, maar ik raakte helemaal in paniek.'' Embry knikte. ''Ik hoorde het ja.''
''Maar je moet weten dat ik altijd bij je blijf, wat er ook gebeurd, door wat voor een hel we ook moeten gaan, ik zal je nooit van mijn lang zal zijn leven niet alleen laten, goed?'' Ik knikte.
''Dat geldt ook voor jou, ik blijf altijd bij je.'' Embry knikte en streelde door mijn bruine haren. ''Ik weet het, sweety.''
''Moet ik nu revalideren?'' Vroeg ik aan Embry, die knikte. ''Je bent praktisch dood geweest, ik weet niet wat je nu allemaal wel en niet kan, je zult sommige dingen weer opnieuw moeten leren en heel veel uitrusten.''
Ik lachte zachtjes, wat een vragende blik van Embry opleverde. ''Vind je niet dat ik nu al genoeg uitgerust heb?''
Embry lachte nu zachtjes met me mee. ''Eigenlijk vocht je voor je leven, dik twee weken lang.''
''Ik heb gewonnen.'' Zei ik zachtjes. Embry knikte weer en knuffelde me stevig. ''Gelukkig wel ja.''
''Moet ik hier blijven tijdens mijn revalidatie?'' Embry haalde zijn schouders op. ''Weet ik niet, hoezo?'' Vroeg hij zachtjes. Ik beet even op mijn lip. ''Ik wil bij jou zijn, ik heb je lang genoeg moeten missen.'' Embry glimlachte toen ik hem aankeek.
Voorzichtig drukte hij een kusje op mijn lippen, wat me deed glimlachen. ''Ik ben zo moe, Em.'' Fluisterde ik terwijl ik mijn ogen sloot. Ik nestelde me diep in zijn armen. ''Wil je slapen?'' Vroeg hij me. Ik twijfelde even. ''Alleen als je bij me blijft.'' Ik wilde niet weer wakker worden zonder Embry, de eerste keer was al beangstigend genoeg, zo beangstigend dat ik uit paniek alle slangetjes uit mijn lichaam wilde trekken.
''I'll stay.'' Zei hij zachtjes, wat voor mij het teken was dat ik mijn ogen kon sluiten en mezelf weg kon laten zakken in dromenland, en niet naar de plaats waar ik afgelopen twee weken had gezeten, daar zou ik mezelf nooit meer naartoe laten gaan, nooit meer.

Reacties (2)

  • Efflorescence

    Ik wilde weer een heel verhaal gaan typen over het feit dat Chloe en Embry zo schattig zijn samen, maar ik bespaar 't je deze keer. Verder, goed om te zien dat ze samen sterk zijn. Positief blijven denken, guys. They WILL get through this, no they MUST. Niemand wil dat Chloe ooit nog eens die zwarte hoek opzoekt. Scary shit. Can't wait to read more. x

    6 jaar geleden
  • martje96

    snel verder gaan!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen