Foto bij Thirty Nine.

Harry Edward Styles.

“HARRY!” Kreunend van de pijn voelde ik hoe twee zachte meisjes handen mijn gezicht voorzichtig vastnamen en langzaam met haar vingertoppen over de gevoelige huid streek.
“Louis, hij heeft verzorging nodig!” hoorde ik haar opnieuw roepen en op de achtergrond hoorde ik hoe Louis stond te babbelen, waarschijnlijk door zijn telefoon voor die verzorging dat Elena achter vroeg.
“Harry, alsjeblieft. Open je ogen.” Haar stem was zachter geworden, maar nog altijd herkende ik de paniek in haar stem. Met moeite probeerde ik de veel te zware oogleden te openen en kon zo vaag een blonde vlek voor mijn ogen zien. Het viel me nu pas op dat ik gesnik hoorden die afkomstig was van het meisje voor me.
“Niall, Josh en Mayel zijn onderweg naar hier. Wil je dat ik een ambulance opbel?” hoorde ik Louis iets verder weg vragen. Kreunend opende ik mijn mond voordat Elena kon antwoorden.
“Geen ambulance.” Mompelde ik op een zwakke toon terwijl de blonde vlek voor me langzaam veranderde in een scherp beeld van Elena die me paniekerig aankeek.
“Harry, je moet naar het ziekenhuis!” mompelde ze direct terug, maar voor ze verder zou gaan dat ik er waarschijnlijk verschrikkelijk uitzag schudde ik met een pijnlijke kreun mijn hoofd. Ik wilde niet dat mijn moeder helemaal zou flippen als ze me zal zien in het ziekenhuis. Dit is wat Payne wilde en ik gunde hem het helemaal niet.
“We kunnen hem hier niet laten liggen, El. Mensen gaan het opmerken.” De stem van Louis was zachter als normaal maar net als bij Elena merkte ik al de emoties op in zijn stem.
“Hij kan naar mijn huis. Mijn ouders zijn heel de dag niet thuis waardoor ze het niet zullen merken.” Hoorde ik Elena voorstellen met een duidelijke trilling in haar stem, maar veel aandacht had ik er uiteindelijk niet voor want voor ik het wist verloor ik opnieuw mijn bewustzijn.

Ik weet zelf niet hoelang ik het bewustzijn was verloren, maar eenmaal ik terug wakker werd voelde ik onder me dat ik niet meer in het warme gras lag maar op een zacht bed. Ook kon ik door de slaap die nog altijd in me heerste voelen hoe mijn wonden op mijn huid waren verbonden met een verband, en dan bedoelde ik vooral rond mijn hoofd.
Langzaam door de hoofdpijn die bonkte in mijn voorhoofd opende ik mijn ogen en probeerde te wennen aan het scherpe licht boven mijn hoofd. Pas toen mijn beeld weer scherp was merkte ik op dat ik een kamer was dat ik niet herkende. Aan de posters die aan de muur hingen zag ik dat het iemand was die van rockbands hield, zoals The Ramones, The Killers en Radiohead, maar toen ik vaag een foto zag van een meisje die haar volgens mij haar broer stevig vasthield besefte ik gelijk waar ik was.
“Elena?” Kreunend van de pijn probeerde ik recht te kruipen, maar voor ik het zag aankomen werden er vier handen op mijn schouders gelegd zodat ik bleef liggen. Twee paar blauwe ogen keken me aan, maar mijn aandacht werd vooral getrokken door het gezicht naar het meisje dat mijn hart sneller kon doen slaan. Het meisje waarvoor ik deze klappen aanvaarden omdat ze het waar was. Het meisje dat normaal zo vrolijk was als ze me zag, alleen liepen er deze keer tranen over haar wangen terwijl ze met haar hand over mijn wang streek.
Weer probeerde ik me recht te trekken om haar in mijn armen te trekken, maar weer werd ik tegengehouden door het andere paar handen. Grimassend door de pijn die ik overal in mijn lichaam voelde draaide ik mijn hoofd weg van Elena naar Louis die langzaam zijn hoofd schudde.
“Het is beter dat je nog even blijft liggen, maat. Je bent serieus hard toegetakeld door Payne.” Zuchtend knikte ik maar wat voordat ik weer naar Elena keek die al huilend haar hoofd zeer langzaam op mijn borstkast legde, alsof ze wist dat ik er een stekende pijn voelde. Met mijn arm die volledig in het verband zat legde ik voorzichtig deze rond haar heen zodat ik haar toch nog wat dichter tegen me aan kon voelen.
“Harry.” Met moeite door de vermoeidheid die ik nog altijd voelde keek ik op naar Mayel die blijkbaar met Niall en Josh aan het uiteinde van het bed stonden en net als Louis een bezorgde uitdrukkingen hadden op hun gezichten.
“Als je wilt kan ik altijd een klacht indienen bij mijn vader. Hij kan zo Payne en zijn bende oppakken.” Stelde ze voorzichtig voor, maar ik schudde gelijk mijn hoofd. Als ik dat zou doen zou ik alles alleen maar erger maken en daar had ik absoluut geen zin in. Twee keer in elkaar geslagen worden was al erg genoeg.
“Misschien moet je het toch maar doen, maat. Payne hoort hier niet zomaar mee weg te kunnen lopen. Heel je lichaam ziet bont en blauw.” Moeide Niall zich er mee terwijl hij Mayel tegen zich aangedrukt hield doormiddel van zijn armen die rond haar middel te leggen.
“Ik heb geen zin in oorlog.” Mompelde ik terug en besefte nu pas hoe zwak mijn stem wel niet klonk. Blijkbaar was dit voor Elena reden genoeg om op te kijken van mijn shirt die ze al had nat geweend.
“Het spijt me zo, Harry. Dit is volledig mijn schuld.” Begon ze al jammerend en vocht al lang niet meer tegen de tranen die over haar wangen stroomde. Zuchtend keek ik op naar haar bedroefde gezichtje en streelde met zeer veel moeite de tranen weg van haar wangen voordat ik antwoordde op wat ze net had gezegd.
“Dit is niet jouw schuld, El. Het is Payne zijn eigen beslissing om zo te reageren op zijn eigen fouten.” Fluisterde ik zacht, hopend dat ze me zou geloven.
“Maar als ik niet had toegegeven dat ik met jou was had hij je misschien niet…”
“Elena, stop.” Zuchtte ik langzaam en trok haar weer tegen me aan. “Payne heeft duidelijk moeite om zijn emoties onder controle te houden, maar dat haalt nog altijd weg dat ik voor jou wel honderd keer in elkaar geslagen wil worden, zolang ik jou maar bij mijn zijde kan houden.” Een klein glimlachje verscheen op haar lippen voordat ze haar hoofd weer op mijn borstkast legde terwijl ze met haar vingers over de natte plek streek, hopend dat deze zou drogen.
“Hoe erg zijn mijn wonden eigenlijk?” vroeg ik aan niemand in speciaal, maar gelijk nam Mayel terug het woord.
“Je hebt volgens mij een paar ribben gekneusd en je arm van hetzelfde. Ook heb je een paar sneden op je gezicht en je lippen en volgens Josh is de kans groot dat je een hersenschudding hebt. Voor de rest sta je volledig vol blauwe plekken.” Bekende ze met datzelfde bezorgde gezicht als daarjuist. Met een zoveelste zucht knikte ik en keek ik weer op naar Louis die naast me op het bed had gezet.
“Hoe ben ik hier geraakt?” vroeg ik zacht aan hem en aan de blik die hij Josh toewierp wist ik dat hij er iets mee te maken had.
“Josh en ik hebben je meegetrokken naar Elena’s huis, gelukkig zonder iemand zijn aandacht te trekken. Niall is uiteindelijk de persoon geweest die je naar boven heeft gedragen.” Weer knikte ik en legde mijn hoofd weer in mijn hoofdkussen terwijl mijn hand langzaam door Elena’s haar streelde. Wat een gedoe door één jongen die zijn fouten niet kon aanvaarden.

Reacties (12)

  • arianaxharry

    Snel verder

    8 jaar geleden
  • HORANHORAN

    snel verder(H)

    payne ookal ben je kei cute ik ga je helemaal in elkaar slaan mannetje !
    ik zie liam echt niet iemand in elkaar slaan:o

    8 jaar geleden
  • Arquitecta

    GODVERDOMME LIAM JIJ KLOOTZAK!!:@
    Ga snel verder xx

    8 jaar geleden
  • Evaaaaa

    Fack you liam

    8 jaar geleden
  • Elis

    Geen aandacht voor je friends? Ach ja, ze zijn toch cute:D

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen