Foto bij Fight 28

~Maura Aslan~

Aan de kasteelpoorten was het tijd voor afscheid, zelf reed ik terug op Destriers rug en had zowel een elfenzwaard als het aslanzwaard bij mij.
‘As soon as this kingdom is in good hands again and the peace and beauty that this country once knew has returned i will also make my way back to this beautiful Island full of good hearts to bring this wonderful news’ sprak ik voor het eerst in lange tijd op koninklijke wijze tegen Lord Silmarillion ‘We will be waiting for you, we’ll provide you with much joy and prepare a feast meal!’ zei Lord Silmarillion waarna ik nog een diepe buiging voor hem maakte en zijn dochters, zoon en vrouw mij en het leger uitzwaaiden.
Ook overal in de stad waren de mensen naar buiten gekomen voor ons aangezien wij de heks hadden kunnen tegen houden zodat ze niet tot in hun dorp geraakte.
Nadat ook zij ons geprezen en uitgezwaaid hadden liepen we al snel weer door de bossen, klaar om terug te keren naar de zwarte bergen, het donkere Narnia.
Eens terug in de donkere bergen keek ik nog een laatste keer achterom naar het mooie eiland de enige plaats waar de zon op scheen.
Ik zag hoe Thorin me even met wat medelijden aankeek maar ik herpakte me snel en ging weer naast Eric en Rosalie rijden de berg op.
Jammer genoeg begon het al snel weer te stormen en viel de regen met bakken uit de lucht.
‘Get Thorin!’ beviel Eric mij waarna ik snel naar Thorin liep en hem mee naar boven nam naar Eric ‘we need to find another way to the woods, the other path is too dangerous, and Destrier broke some rocks last time so the path is too small now’ zei Eric waarna Thorin zuchtte ‘I get it follow me!’ zei hij waarna we al snel weer achter Thorin aanliepen, iedereen had zijn cape over zijn hoofd getrokken maar ook die beschermde ons amper tegen de harde wind en koude regen.

~Caspian POV~

De volgende ochtend brak veel te snel aan, iedereen maakte zich klaar om weer verder te trekken, pas toen we weer op het schip stapten merkte Reepicheep een reuze probleem op.
‘Wow wait Eustace you can’t come up here!’ zei hij toen de draak achter hem aan slenterde richting her schip.
‘what do we do now?’ vroeg Lucy bezorgd waarna ik even zuchtte ‘maybe he can fly to the next islands, it can’t be that far away’ probeerde ik waarna Eustace even niet tevreden leek maar aangezien hij niet kon praten en hier niet achter wou blijven in zijn ééntje moest hij dus maar proberen.
We waren nog geen paar uur onderweg of de wind viel plotseling weg waardoor het schip met moeite nog vooruit kwam.
De soldaten die beneden moesten roeien deden hun uitestre best om wat beweging in het schip te krijgen maar niets hielp.
Of eerder geen menselijke kracht kon helpen, maar toen het schip plots schuin omhoog leek te gaan keken we allemaal verbaasd op en zagen hoe Eustace aan de voorkant van het schip trok met zijn staart en zo verder vloog.
Iedereen begon te juichen en te klappen ‘That’s working, good job Eustace!’ riep Reepicheep en ook Lucy en Edmund waren even trots op hun neefje.
Riona vond de draak nog steeds wat eng maar lachte toch even toen hij een volledig schip voorttrok.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen