Foto bij Choice 223

"Kan ik een afspraak maken of misschien even langs komen?", vraag ik aan de telefoon. Ik leg de assistente de situatie beknopt uit.
"Dat kan gewoon hier op de afdeling worden gedaan. Daarvoor kan u snel langskomen tussendoor."
"Oke, dat is prima, bedankt. Nog een fijne dag verder." Ik hang op en bel meteen de volgende.
"Met Juliet Leavitt van Global PvC in Londen. Mag ik de heer A. Williamson spreken?"
"Ja. Ik verbind u door." Ik word doorverbonden en krijg hem aan de lijn. Hij is de manager van de vestiging in New York en ik bespreek de bedrijfskwestie met hem. We komen er op uit dat we dit met het hele team moeten bespreken. De vestiging in Londen, New York en Miami.
"Miami heeft gezegd dat ze hierheen komen."
"Wanneer komen ze?"
"Overmorgen, maar dat kan wel via skype, maar over een maand op de 25e, lukt dat?" We maken de afspraak. Hier moet ik Olivia, Edward en Ralph over inlichten.

"Ed, volgende maand, de 25e moeten we naar New York", zeg ik als ik zijn kantoor binnen val. Hij kijkt op van zijn werk met opgetrokken wenkbrauwen.
"Waarom?"
"Moet je de vestiging in New York even bellen als je meer wilt weten, gewoon zaken. Ik moet nu gaan. Hier kwam ik alleen maar even voor binnen vallen. Dag!" Zo onverwachts en snel als ik binnen viel, zo gauw ga ik ook weer. Ik ga nu naar het ziekenhuis waar ik in een kwartiertje in principe weer weg kan en dan haal ik me wel ergens een broodje. Ik laat het hengsel van mijn tas losjes in mijn hand hangen als ik naar buiten naar mijn auto loop. Automatisch maak ik de deur van slot, maar bedenk me dan dat het ziekenhuis op loopafstand ligt. Die keuze is dan snel gemaakt als ik de file zie staan. Met een klikje op de sleutel is de deur weer op slot en steek ik de straat over waar het verkeer stil staat. Stiekem krijg ik nu die sterke drang om ze uit te lachen. Al die geïrriteerde en zure gezichten van de mensen in de auto's die nog een half uur mogen wachten tot ze 100 meter verderop zijn. De zon schijnt en vrolijkt me toch wel een beetje op ondanks dat ik geen zin heb om naar het ziekenhuis te gaan. Ik rommel in mijn tas op zoek naar mijn zonnebril als mijn mobiel ineens af gaat. Het werkt me altijd op de zenuwen als ik dat ding moet zoeken in mijn tas en het blijft overgaan. Een beetje onhandig krijg ik het te pakken en neem ik op.
"Met Melanie. Ik heb hier iemand voor je aan de lijn vanuit Miami."
"Verbind maar door." Dat gedoe ook altijd met drie vestigingen over de wereld.

"Dat is dan gedaan", zegt de dokter als hij klaar is. We zetten ons weer op de stoel neer aan beide kanten van het bureau. "Je zal vanmiddag wel gebeld worden over de uitslag. Daar kan ik nu nog niks over zeggen."
"Oké, dat is prima. Bedankt!" We staan beide weer op en geven elkaar beleefd een hand.
"Nog een fijne dag verder!"
"U ook." Ik loop de kamer weer uit en kom langs de wachtkamer waar nog een heel aantal mensen zitten. Mensen in wachtkamers zijn altijd zo stil en kijken altijd zo zuur. Alsof er geen vorm van leven getoond mag worden. Straal loop ik er langs. Één geluk bij de huisarts is dat je die vieze ziekenhuisgeur niet hoeft op te snuiven. Eerst lag de huisarts in het ziekenhuis, maar er is bijgebouwd en daar zit de huisarts nu. Een stuk makkelijker ook. Wanneer ik buiten kom en ik had gedacht in het zonnetje te stappen, had ik het mis. Ineens regent het. Echt zo'n plotselinge bui die je wel eens in juli hebt. Kan het dan ook nooit eens een hele week niet regenen in dit verdomde Engeland? En wat voor een bui? Het komt met bakken uit de hemel vallen. Ik probeer zo dicht mogelijk langs de winkels en huizen te lopen, maar ik word gewoon kletsnat. Ik zet het maar op een rennen net zoals een aantal andere die ook op de stoep lopen. Nu zitten die mensen in de auto's lekker droog. Ik zou ze nu wel wat aan kunnen doen. Bij het zebrapad steek ik een straat over maar schiet ik ook meteen naar achter als een auto me voorbij raast.
"Godverdomme, klootzak!", vloek ik wat hij toch niet kan horen. De volgende auto laat mij wel door en op de stoep zet ik het weer op een rennen. Niet echt hard wat een beetje moeilijk gaat met mijn hakken, maar ik wil niet te nat worden.
"Hier." Er komt iemand naast me rennen en ineens voel ik geen regendruppels meer op me. De jongeman houdt een paraplu boven ons twee en we stoppen met rennen.
"Bedankt."
"Het zou zonde zijn van je goede outfit", zegt hij. Ik glimlach vriendelijk. Wat moet ik nu zeggen? Nog eens bedankt? Dat klinkt ook zo afgezaagd.
"Ach ja, erg goed is het al niet meer." Ik strijk over mijn kleren die helemaal nat zijn. "Ik was zo stom om geen jas aan te doen voor dit kippeneindje."
"Je weet maar nooit hier in Engeland", lacht hij.
"Precies! Het is echt vreselijk", zeg ik. Mijn voeten worden wel nog een beetje nat. Erg zonde van mijn dure schoenen, maar gelukkig wordt de rest van mijn kleding niet meer nat. "Ik moet hier zijn. Bedankt voor de.. eh... paraplulift?"
"Ja, zo ongeveer", lacht hij. Ik zeg hem gedag en loop het grote gebouw weer binnen. Nu kan ik in mijn kantoor de rest van de middag bij de verwarming gaan zitten en me druk maken over de uitslag terwijl ik werk te doen heb. Heeerlijk! Ge-wel-dig! Wat een sarcasme.

Nu zijn jullie vast allemaal benieuwd naar de uitslag! Ik stel voor dat bij 80 kudo's het nieuwe hoofdstuk komt met de uitslag! En iedereen die klaar is met de examens: hele fijne vakantie! En ik hoop dat je geslaagd bent!

Reacties (13)

  • IamFabulouis

    Ik bn egt verzot p je verhaal
    Snel verder !!x

    6 jaar geleden
  • CandyFloss

    Ik heb echt heeeeeel veeeel om bij te lezen!

    6 jaar geleden
  • IronRainbow

    "A. Williamson" IS MIJN VADERS NAAM. WAT BEN JIJ? EEN SOORT STALKER OFZO OH MIJN BROWNIE

    6 jaar geleden
  • xXLovaticxX

    snel verderrrr

    6 jaar geleden
  • crazymy

    hahaha super 'paraplulift'
    oeh ben echt super benieuwd naar de uitslag

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen