Foto bij 046 Sleepless nights

Half slapend zat ik bovenaan de kliffen, op het plekje van Embry en mij. Ik wilde zó graag slapen, maar iets in mij hielt me wakker. Dat iets heette gemis, ik miste Embry en zonder hem kon ik amper tot niet slapen.
Een zucht rolde over mijn lippen en ik trok mijn benen op, om vervolgens mijn armen er omheen te slaan en mijn kin op mijn knieën te laten rusten. Ik vond het zo buitengewoon oneerlijk. Zelfs al had hij nooit echt tegen mij gezegd dat hij het niet gedaan had, wist ik zeker dat hij het niet gedaan had. Zo was hij helemaal niet, zelfs niet als hij boos was. Het was gewoon onzin.
Als er nou iemand contact met hem wist te leggen, wist ik misschien hoe het met hem ging, waar hij was en óf ik hem kon zien, al was dat laatste nihiel. JAke had gezegd dat hij iedereen uit zijn hoofd wegdrukt, maar vroeg hij zich dan niet af hoe het met mij ging? Ik miste hem zo.
De zon ging onder en de lucht werd donkergrijs, het zou zo gaan regenen. Niet dat het me ook maar iets kon schelen, ik gaf alleen om Embry.
Een traan rolde over mijn wang toen ik zachtjes zijn naam fluisterde. Ik miste hem. De volgende tranen volgden algauw. Een donder galmde over de lucht van La Push, maar het kon me niets schelen. Enkele minuten laten vielen er grote regendruppels uit de lucht.
Een zachte piep deed me uit gedachten opschrikken. Ik draaide me om en keek in de ogen van een zandkleurige wolf. ''Hé, Seth.'' Zei ik zachtjes terwijl ik de tranen van mijn wangen veegde.
Het regende, dus eigenlijk had het geen zin om ze weg te vegen. ''Wat doe jij nou haar?'' Hij piepte zachtjes en wenkte me met zijn hoofd. ''Moet ik mee terug gaan?'' Vroeg ik, radend wat hij nou zou bedoelen.
Hij knikte met zijn grote wolven kop. ''Ik weet niet of ik dat wel kan, Seth.''
Seth ging zitten en hielt zijn grote kop scheef, afwachtend wat ik ging zeggen. ''Elke keer als ik iemand van de stamoudsten zie, zou ik ze het liefst voor hun bakkes slaan, bij de vampiers wil ik ook niet zijn, die kijken in mijn hoofd.''
Seth kefte, hij vond mijn laatste opmerking wel grappig. ''Ik ga wel naar mijn eigen huis,'' Even twijfelde ik. ''Blijf je eten?'' Seth knikte met zijn grote kop en liep naar de bosjes, waar hij terug transformeerde.
''Je bent helemaal natgeregend.'' Opperde hij toen hij uit de bosjes kwam gelopen. ''Jij ook.''
Samen liepen we richting mijn huisje. Het was stil tussen ons, maar geen akelige stilte. Het was een fijne stilte. Seth was ook een fijne jongen, ik vond hem erg lief. ''Wat gaan we eten?'' Vroeg hij vervolgens. Ik haalde als antwoord mijn schouders op. ''Bedenk jij maar wat leuks, ik maak het wel.'' Hij knikte en glimlachte, duidelijk blij met mijn antwoord.
''Ik denk dat het allemaal wel goed komt hoor, Chloe.'' Ik keek hem aan en glimlachte voorzichtig naar hem. ''Ik hoop het, ik mis hem.''
''Ik mis hem ook, wij allemaal.'' Zei Seth zachtjes. Daarbij was ook meteen ons gesprek afgelopen.

Reacties (3)

  • Efflorescence

    Damn. Het wordt tijd dat Embry terugkeert. x

    6 jaar geleden
  • martje96

    VERDER

    6 jaar geleden
  • Opia

    Seth is zo'n schatje! Snel verder!:Y)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen