Foto bij 047 Dinner

Als een beest werkte Seth zijn spaghetti naar binnen, terwijl ik na drie happen al vol zat. Ik had geen trek. ''Eet je dat nog op?'' Vroeg hij met volle mond terwijl hij naar mijn bord wees.
Ik schudde mijn hoofd en schoof het naar hem toe. Hij mocht het wel opeten, weggooien zou zonde zijn. ''Weetje,'' Begon Seth die voor de zoveelste keer met volle mond praatte. ''Ik snap dat je - je zorgen maakt maar het komt allemaal echt wel goed, Embry kan zichzelf wel redden, dat doet hij al zijn hele leven.'' Verrast van deze opmerking keek ik Seth aan.
''Hij is een ongewenst kind, hij weet dondersgoed hoe hij voor zichzelf moet zorgen.'' Opperde Seth dit keer met een leeggegeten mond. ''Dat weet ik ook wel.'' Zei ik zuchtend. Ik speelde met mijn vingers. ''Maar geloof me, als je ingeprent bent is het lastig om je níet zorgen te maken.'' Seth knikte. ''Dat kan ik zeker begrijpen.'' Zei hij vervolgens.
Het was fijn om iemand om me heen te hebben die niet de hele tijd in mijn hoofd zat, of me vooroordeelde en verafschuwde omdat ik halfvampier en halfmens was én ingeprent met een shapeshifters. Die verdomde stamoudsten vooroordeelde me zo erg. Embry zou het voor me hebben opgenomen.
''Ik wil gewoon een teken van leven,'' Begon ik zachtjes. ''Weten dat het goed gaat, of ie aan me denkt, dat hij oké is.'' Seth zei niets, hij luisterde alleen maar. ''Hij leeft nog wel, dat kan ik je zo ook vertellen, hij drukt iedereen weg uit zijn hoofd.'' Verdrietig keek ik Seth aan.
''Maar waarom dan?'' Seth haalde zijn schouders op. ''Als ze traceren waar hij nu is, komen ze hem halen.'' Ik beet kort op mijn lip en sloot mijn ogen voor een seconde. ''Maar wie dan?'' Seth haalde zijn schouders op. ''Wij moeten hem dan gaan halen.''
''Wie kunnen jullie dat vertellen dan?'' Seth haalde zijn schouders op. ''Je weet wel, de oude Quil, Billy, Sue en zo.'' Ik knikte begrijpend. De mensen die me vooroordeelde zeg maar.
Ik stond op en pakte de twee leeggegeten borden en bracht ze naar de keuken, waar ik ze in de vaatwasser stopte. ''Hoe komt Embry nu aan eten?'' Vroeg ik aan Seth. Ik stond met mijn rug naar hem toe. ''Jagen.'' Ik knikte. ''Slaapt hij wel?'' Het bleef even stil. ''Dat moet haast wel.'' Vragend draaide ik me om. ''Hoezo?'' Vroeg ik oprecht geïnteresseerd. ''Als hij niet slaapt kan hij geen dagen door rennen, zoals hij nu al tijden doet.''
''Zou hij me missen?'' Seth knikte. ''Iedere dag een beetje meer.'' Dat deed me om de een of andere manier goed, het feit dat ie aan me dacht. ''Is er geen manier om contact met hem te leggen?'' Seth keek me vertwijfeld aan. ''Seth?'' Vroeg ik op een duidelijke toon. Hij had algauw toegegeven toen hij mijn blik zag.
''Ik wil het wel proberen, als ik zeg dat het om jou gaat zal hij zeker wel luisteren, maar als iemand hier achter komt ben ik de pineut.''
''Kan je tot dan niet - niet meer in een wolf veranderen?'' Seth haalde niet zeker wetend zijn schouders op. ''Dan zou iemand mijn wachtronde moeten overnemen. ''

''Ja hoor, maar waarvoor dan?'' Hoorde ik Jacob aan de andere kant van de lijn zeggen. ''Dan kan ik bij Chloe blijven, ik probeer haar op te vrolijken en er voor haar te zijn.'' Jacob maakte een goedkeurend geluidje. Seth stak zijn duim naar me op en gaf me een knipoog, ik stak mijn duim naar hem terug op. ''Dan loop ik de volgende keer voor jou, goed?'' Jacob zei ja.
Nadat ze opgehangen hadden keek Seth me met een grote glimlach aan. ''High five, buddy.'' Seth gaf me een high five, waarna hij me in een omhelzing trok. Seth was echt een lieve jongen.

Reacties (3)

  • martje96

    VERDER

    6 jaar geleden
  • Efflorescence

    Aw Seth. Wat een schatje. Super tof dat hij dit doet voor haar. Als het uitpakt zoals ze willen, zal 't Chloe zeker goed doen. En wie weet is het ook wel goed voor Embry. Ik ben benieuwd naar 't volgende stuk. x

    6 jaar geleden
  • Opia

    Seth is een dotje! (:

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen