Foto bij 049 Canada

Zoekend keken Seth en ik om ons heen. Seth was op mijn rug hierheen gekomen, als hij in een wolf beranderde zouden ze kunnen zien wat we van plan waren. ''Hier ergens zou het moeten zijn.'' Seth wees naar een grot. ''Daar slaapt hij, zag ik in zijn hoofd, zal ik bij de auto wachten?'' Ik knikte. ''Als je wil, graag.'' Seth knikte en liep terug naar de auto. Toen hij helemaal uit zicht was liep ik verder.
Zoekend keek ik om me heen terwijl ik naar het grotje liep. Wie weet was ie al verder getrokken. Ik ging zitten in de grot op de grond, het werd al donker buiten.
Ik wist dat Seth hoe dan ook zou wachten, al duurde het uren. Ik keek naar de spullen die er lagen, Een gescheurd t-shirt. Ik greep het van de grond en bracht hem naar mijn neus. Hij rook naar mijn vriendje, mijn inprent, mijn Embry.

Tegen elf uur 's avonds gaf ik de moed op. Hij was vast al verder getrokken en zou hier niet meer terug komen. Zuchtend stond ik op en veegde het zand van mijn kleding af.
Toen ik naar buiten liep duitte ik op een gestalte wat voor me stond. Ik stopte met lopen en hielt mijn adem in. Toen hij dichterbij kwam zag ik wie het was.
Mijn onderlip begon te trillen en mijn ogen liepen over van tranen. ''Embry,'' Fluisterde ik zachtjes. Embry keek met een ruk overeind en zijn ogen werden groot. ''Chloe!''
Ik bedacht me geen moment en rende in een rotvaart op hem af. Ik dook recht in zijn armen, ik rook zijn heerlijke muskus geur, ik voelde zijn warme adem en hoorde zijn ademhaling.
Het voelde geweldig. Hij sloeg zijn armen strak om me heen en knuffelde me stevig. Hij snoof de geur van mijn haar op. Ik keek hem aan en drukte mijn lippen op de zijne terwijl de tranen over mijn wangen liepen. ''Ik heb je zo gemist.'' Fluisterde ik zachtjes.
''Ik zei je toch om niet langs te komen?'' Hij glimlachte, ik wist dat hij het nu niet erg meer vond. ''Maar ik miste je zo erg.'' Jammerde ik zachtjes. Embry liet me los en veegde de tranen van mijn wangen. Hij huilde ook.
''Je huilt.'' Fluisterde ik zachtjes. Hij glimlachte. ''Ik miste jou ook.'' Ik glimlachte en drukte een kus op mijn lippen.
Embry pakte voorzichtig mijn hoofd vast en steunde met zijn voorhoofd tegen de mijne en keek me aan. ''Ik heb het niet gedaan.'' Fluisterde hij zachtjes. Ik reageerde even niet. ''Ik heb het niet gedaan.'' Zei hij nog eens, nu wat harder.''Weet ik, weet ik, ik geloof niet dat jij het gedaan hebt.'' Embry glimlachte. ''Ben je met Seth gekomen?'' Ik knikte en sloeg mijn armen om zijn nek.
''We moeten zo weer gaan, en jij kan hier niet langer blijven, sorry Em.'' Fluisterde ik weer. Hij haalde zijn schouders op. ''Ik heb je weer kunnen zien, dat heb ik er wel voorover.'' Ik glimlachte naar hem en drukte voor een van de laatste keren misschien wel een kus op zijn warme, volle, zachte lippen.

Reacties (2)

  • Efflorescence

    Aw dit hoofdstuk liet me glimlachen. Wat een schattig stel is het ook. En Seth is toch wel een hele goede vriend, ik denk dat we 't daar allemaal over eens kunnen zijn. Snel verder gaan hoor. x

    6 jaar geleden
  • Czarina

    aww(H)snel verder! x

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen