Foto bij 052 Unexpected

Toen Renesmee en ik klaar waren met lachen en ons gezicht hadden schoongemaakt, renden we nietsvermoedend terug naar het huisje van Emily en Sam. Ik had mijn buikje weer vol en het voelde eigenlijk wel lekker, niet de hele tijd iets knorrends in de buurt.
Het had dan ook heel wat van me gekost om te gaan jagen, iets te vangen en leeg te drinken. Ik was uitgeput van gemis.
Renesmee rende naar binnen, waardoor ik haar verbaasd na keek. Wat heeft die nou ineens? Zo blij om Jake weer te zien? Ze had hem hooguit drie uurtjes niet gezien, misschien wel korter.
Toen ik binnen kwam en haar wilde vragen wat er aan de hand was, viel mijn mond open van verbazing. Ik stond stil, versteend, ik kon niets meer. Ik kon alleen kijken naar de prachtige jongen die voor me stond en me glimlachend aankeek. ''Embry?'' Vroeg ik verbaasd. De tranen sprongen in mijn ogen. Hij glimlachte en knikte.
Ik bedacht me geen seconde en liep zijn richting op, en hij in die van mij. Hij sloot me in zijn armen en ik sloeg me armen om hem heen. ''Hoe kom je hier?'' Vroeg ik terwijl ik hem stevig tegen me aandrukte. Hij drukte een kusje in mijn hals.
De vlinders raasden als gekken door mijn buik heen, mijn hele lichaam werd warm dat het voelde alsof het nog net niet in de brang stond.
Zijn warme armen rond mijn lichaam voelden alsof ik dagen lang in een iglo door had moeten brengen.
Hij muskus geur die ik weer kon opsnuiven rook als het beste geurtje wat ik ooit had geroken. Mijn hart maakte allerlei rare sprongetjes en salto's, ik was zo blij om hem te zien en om zijn armen weer rond mijn lichaam te voelen.
''Mijn onschuld is bewezen, sweetie.''
''Oh mijn god, oh mijn god,'' Was het enige wat ik uit wist te brengen. ''Dus je blijft bij me?'' Ik duwde hem van me af en keek hem aan. Hij kon alleen maar glimlachen. ''Ik blijf altijd bij je.'' Hij drukte een kus op mijn lippen.
''Jij wist dit hé!'' Riep ik naar Renesmee die bij de rest van de wolfpack in de woonkamer zat. ''Ja!'' Riep ze terug, terwijl de keuken en woonkamer dezelfde kamer was, riepen we toch naar elkaar.
''Oh, ik heb nog een ding,'' Angstig keek ik terug naar Embry. Moest ie nou alweer weg?
Embry toverde iets vanachter zijn rug, maar ik kon niet zien wat het was, het zat verstopt achter zijn arm. Hij zette een stap naar achter waardoor ik nog verwarder begon te raken.
Hij zakte door zijn ene been heen en ging op een knie zitten. Mijn mond viel open van verbazing, ging hij nou echt doen wat ik dacht dat hij ging doen?
Hij had een roos in zijn hand, en in die roos zat een ring, een hele mooie ring. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond en mijn ogen begonnen te tranen. De gehele wolfpack keek ons glimlachend aan.
''Lieve, lieve Chloe, Wil je met me trouwen?'' Ik hoefde hier geen seconde over na te denken. ''Ja!'' Riep ik, waarna ik hem om zijn hals vloog en de wolfpack begon te joelen, juichen en klappen.
Ik had hem zo gemist, en nu gingen we ook nog trouwen. Ik was dolgelukkig.

Reacties (3)

  • martje96

    OMG WAT GEWELDIG
    embry onschuldig en ze gaan trouwen!!!
    snel verder!!

    6 jaar geleden
  • Efflorescence

    omfg yes. Weer samen en ze gaan trouwen. Wow that was all I could ever wish for. Haha no seriously; super lief! Ik gun deze twee characters al het geluk van de wereld. Ik ben benieuwd naar 't volgende hoofdstuk. x

    6 jaar geleden
  • Opia

    Aww, wat lief! (:
    Snel verder!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen