"Ben je de hele avond weg?"
"Weet ik niet." Ik ga naar buiten en maak mijn auto van slot. Ik werp gauw een blik op Edward's huis. Eloise had het over Edward. Wat zou er zijn? Bij Edward is in ieder geval licht aan. Ik stap in en rijd zo snek mogelijk naar Eloise toe. Een weg die ik inmiddels bkibdelings ken.
Ik stap m'n Mercedes uit bij Eloises huis en snel me naar de voordeur van haar. Nadat ik op de bel heb gedrukt, duurt het eventjes voordat de voordeur open gemaakt word. Daar staat Eloise in de deuropening, nogal een wrak. Zie ziet er gestrest, ziek en moe uit.
"Wat is er?", vraag ik bezorgd als ik binnen stap en haal meteen omhels. Ik druk haar stevig tegen me aan en troost haar door over d'r rug te wrijven.
"O, Juliet", klinkt haar gedempte stem. "Ik weet het niet meer."
"Wat is er dan? En wat is er met Edward?" Ik word alleen maar bezorgder als ze zelf onrustiger word en niet antwoord. Er is toch niks ergs gebeurd met Edward of tussen haar e Edward? "El."
"Ik kon er niks aan doen en het is zo snel allemaal", trilt haar stem. Met mijn voet duw ik de voordeur achter me dicht zodat ik haar niet hoef los te laten uit de knuffel en het ook niet trekt binnen. Ze heeft haar armen zo stevig om mijn middel geslagen dat het me duidelijk lijkt dat ze deze knuffel hard nodig heeft en nog lang niet wilt loslaten. Ze komt meteen naar mij toe met haar problemen. Waarom heb ik het haar dan nog steeds niet verteld? Zij vertelt me alles meteen, maar dat doe ik dus blijkbaar niet bij haar. Ik weet het al twee weken en heb haar nog steeds niets vertelt. Dit geeft mij een schuldgevoel dat ik een slechte vriendin ben en Eloise niet vertrouw.
"Wat ging snel? El, vertel het me."
"I-ik-ik..." Ze haalt nog eens diep adem. "Ik ben zwanger." Die drie korte woorden slaan in als een bom. Langzaam laat ik me verslappen van mijn sterke grip om haar heen en blijft mijn blik hangen in het beukenhout van de kast waar ik naar staar. Het heeft een momentje nodig km het te beseffen. Het maakt de gehele situatie nog erger. Ik dacht het een klein beetje te accepteren dat het voor mij nou eenmaal onmogelijk is, maar dit? Het maakt alles veel en veel erger!
"Zwanger? Jij?"
"Ja. Ed en ik zijn pas vier weken..." Ze begint te ratelen maar ik krijg er helemaal niks van mee. Ik kan het niet aanhoren. Dit is zo oneerlijk! Vier weken! En dan krijgen ze al een kind. Ik nooit! NOOIT!

"Juul?" Eloise schudt me op uit gedachte. "Wat moet ik?" Ik haal mijn schouders op. Ik kan niet echt goed reageren op dit moment. Het voelt alsof ik in honderdduizend stukjes breek. Wanneer je op het toppunt bent, blijkt dat het dus nog erger kan. Nog snel veeg ik een verdwaalde traan van mijn wang en kijk ik Eloise aan.
"Heb je-" Halverwege slaat mijn stem over. Niet huilen, Juliet! Ik kuch een keer goed. "Heb je het Edward vertelt?"
"Nog niet, Juul. Ik verpest alles. Echt alles!"
"Hoezo?" Doordrinend kijk ik in haar ogen.
"Ik moet een kind gaan opvoeden terwijk ik graag nog even van mijn leven wilde genieten."
"Dus?", vraag ik. Wat wilt ze hiermee zeggen?
"Ik weet het niet Juul. Het kan niet. Ik wil het niet. Kindjes zijn schattig, maar niet voor mij. Ik wil het echt niet." Afwachtend kijk ik haar aan. Ze kan het niet menen als ze nu gaat zeggen wat ik denk dat ze wilt gaan zeggen. "Misschien is abo-"
"BEN JE GEK?!", roep ik uit.
"Ik overweeg het alleen maar."
"Sommige mensen kunnen geen kinderen krijgen en jij wilt het zomaar weg doen!"
"Moet ik het dan houden voor die mensen?", verdedigt ze zichzelf na mijn uitval. Die mensen. Die mensen! Hoe ze dat zegt. De manier waarop. Zo negatief! Maar ik moet mezelf beheersen.
"Misschien wel ja! Wat is het probleem? Alles gaat prima."
"Ja alles gaat prima. Dat wil ik ook nog even zo houden voordat het verpest word. Edward en ik zijn pas vier weken samen hoor", bitst ze terug. "We zitten echt niet op een kind te wachten." Ik moet mezelf onder controle houden voordat ik mezelf niet meer in de hand heb en op haar uitflip.
"Het duurt nog negen maanden!", roep ik boos. Ik kan mezelf niet tegen houden.
"En dan? Hebben we een kind. Wat dan?"
"Opvoeden misschien?", opper ik alsof ze hartstikke stom is. Alsof... Ze is gewoon hartstikke stom. "Zovele mensen die geen kinderen kunnen krijgen en jij gooit je embryo weg", zeg ik op een koude, kille manier.
"I-"
"Je smijt het weg, hè. Ondankbaar nest! Je mag van geluk spreken dat je zwanger raakt", onderbreek ik haar weer.
"Geluk? Nou, dit noem ik echt geen geluk, hoor!"
"IK NOEM HET GODVERDOMME OOK GEEN GELUK DAT IK NIET EENS ZWANGER KAN RAKEN!", flip ik totaal uit. Ze gaat te ver. Echt veel te ver. De grens is bereikt.
"WAT?!" Verslagen en compleet in shock kijkt ze me aan.
"JA JE HOORDE HET GOED! IK KAN NIET ZWANGER RAKEN. NU NIET. NOOIT NIET! EN JIJ GOOIT HET ZOMAAR WEG!" Ik draai me om. Zonder nog woorden er vuil aan te maken, gooi ik de voordeur weer open. Ik stap naar buiten en smijt de deur ook weer hardhandig achter me dicht. Dit is zo oneerlijk!

Zo, wat een leuke ervaring vandaag! Met gym kregen we zo'n reanimatieles. We moesten dat met twee klassen doen en raad eens met welke klas onze klas samen moest? Samen met de klas van mijn crush. Echt geweldig jongens! YES! YES! YES! Een of andere pop reanimeren (EN BEADEMEN GADVERDAMME!) waar mijn crush bij zit. GE-WEL-DIG! (Ik ben nu dus net zo sarcastisch als Juliet altijd is.)
Gelukkig ging dat sollicitatiegesprek een beetje goed.

Reacties (22)

  • agirlx

    omg, zo niet verwacht ! ;o

    6 jaar geleden
  • nutellafreak

    Faaaaaaaaaaaaaaaack!!!!!!!!!!!!!!!

    6 jaar geleden
  • Someway

    Ik wil eigenlijk ook zoiets dat Juul en Lou het opvoeden:)

    6 jaar geleden
  • 1DNarryLover

    omg kreeg tranen in me ogen ;$

    6 jaar geleden
  • nialldream

    Poor Juul!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen