Foto bij [65] Unbattled battle

Pov. Beau Grigot
‘Volgens mij ben ik toch de verkeerde kant op gelopen.’
Mompelde ik zachtjes terwijl de groenige lampen voor de zoveelste keer knipperde. M`n gezicht deed pijn en ik voelde me steeds zwakker worden met elke stap die ik zette.
Een plotseling geluid in een zijgang liet me verstarren. Heel langzaam draaide ik m`n hoofd de richting van het geluid op en zag een monsterlijk wezen door de gang mijn kant uit kruipen.
Z`n kaken stonden iets open en hij kwijlde. Hij bewoog zicht voort door twee bloederige stompjes en z`n achterpoten maar omdat hij zo groot was kon hij niets anders dan zich op z`n buik voortschuiven.
Toegegeven was ik bijna nooit bang maar nu kon ik niet eens slikken zo bang was ik.
Trillend taste ik naar m`n zweep die ik in m`n riem gestoken had, al dacht ik dat ik toch niet zou kunnen mikken met maar één oog.
Net toen ik met m`n rug tegen de muur stond en de demon z`n schouders uit de nauwe doorgang wou wringen hoorde ik paardenhoeven door de gang galmen. Zero dreef Ivy tussen mij en de demon in. Ivy steigerde dreigend terwijl Darius z`n pistool trok en zijn capall met z`n kont tegen Ivy aan dreunde. Sissend richtte de demon zich op en hapte naar Darius. Een paar luide knallen weergalmden door de smalle gang. De wapens van Zero en Darius rookten nog na toen ze van hun paarden af sprongen en naar me toe renden.

‘Beau!’Darius trok m`n hand voor m`n oog weg en hapte naar adem. Zero knipperde enkel en pakte m`n andere arm om me overeind te trekken.
‘We moeten hem naar de ziekenboeg brengen.’ Darius knikte naar de kleine blonde jongen. ‘Hij gaat wel bij mij achterop.’

Pov. Zero Kiryu
Moeizaam tilde Darius Beau op zijn capall. Beiden werkten niet echt mee, Beau was zo slap als een doek en Ter'r bleef maar weg draaien, nerveus bij de dode demon die met z'n kop de gang blokkeerde en de geur van bloed natuurlijk.
Ongeduldig niet op m`n gemak greep ik het blauwgrijze paard bij z'n hoofdstel vast en dwong hem stil te staan. Eindelijk hing Beau voorover in het zadel, Darius klom er snel achter en gebaarde de twee andere vampiers om ons voor te gaan op onze weg naar buiten.
Ivy's oren vlogen alle kanten op en ze stapte behoedzaam achter de rest aan. Ook zij voelde zich niet helemaal op haar gemak in het grote pakhuis.

Een luide ontploffing vlakbij liet de paarden geschrokken achteruit deinzen. Geërgerd door het oponthoud steeg ik af en begon Ivy aan de teugel achter me aan te trekken. Hoe dichter we bij de grote ruimte kwamen hoe warmer het werd, we konden het vuur al ruiken en rook begon ons het zicht te ontnemen.
En tweede ontploffing nog dichterbij. Het zware gedreun zorgde ervoor dat het gebouw op haar grondvesten trilde, scheuren verschenen in de zware betonnen muren en de lampen gingen allemaal tegelijk uit. Gedesoriënteerd stonden we allemaal even stil. 'We moeten weg hier, Zero. Beau heeft een dokter nodig en ik was niet van plan om onder beton begraven te worden.'
Ik zei niets maar begon weer te lopen, de anderen volgden automatisch.

In de grote ruimte heerste een grote chaos, capall en vampiers probeerden een groep demonen in te sluiten. Ergens herkende ik Kress tussen al het gekrioel. Puin stond in de fik en overal hing rook en stof van het puin. Het gat in de muur was vergroot, de helft van het gebouw miste gewoon. De draak haalde uit met z'n enige goede klauw naar een vliegende demon en sloeg hem uit de lucht. Darius stuurde de twee vampiers naar het gevecht toe en dreef zelf z'n paard naar buiten. Beau leunde tegen zijn borst aan, z'n hoofd tegen Darius schouder. Omdat Darius èèn hand nodig had om Beau overeind te houden pakte ik het hoofdstel vast en dreef de twee paarden naar buiten, alleen maar om erachter te komen dat de chaos daar nog groter was dan binnen in het gebouw.
Besluiteloos keek ik even naar Darius en Beau om, die eerste beantwoorde m'n bezorgde blik en knikte toen uiteindelijk kort.

'Ik zog ervoor dat jullie hier doorheen komen.' snel trok ik en pistool tevoorschijn en dreef Ivy aan, Ter'r volgde ons automatisch. Een rilling trok door het soepele lichaam heen toen een klauw langs ons heen kraste. Ik klemde m'n kaken op elkaar om een pijnkreet te smoren.

Halverwege een plein kwam er een deel van Nightshade aan gedraafd, ik herkende Damon die in de flank meereed. Ik wist dat Darius vanaf hier zich wel kon redden omdat bijna iedereen naar deze wijk gekomen was. En bovendien cirkelden roedels Lycans rond die hem konden helpen als hij alsnog in de problemen raakte.
Iets harder dan nodig was trok ik de teugels aan en draaide me naar de bruinharige man die onder het roet en vele verwondingen zat.
'Ik ga hun helpen. Vanaf hier moet het je lukken.'
Z'n mondhoeken krulden humorloos om. 'Wees voorzichtig.' ik knikte en dreef Ivy aan die iets trager begon te worden vanwege de vermoeidheid.
Aphrodite vocht tegen een demon zo groot als een hond, het monster deed telkens weer een uitval naar haar nek.

M'n kogel sloeg een gat in de kop van de demon, het gat rookte nog toen hij op de grond viel. Aphrodite keek m'n kant uit en gaf me een kort knikje. Ze zag er moe uit, maar dat waren we allemaal.

Zwarte vlekken dansten door mn gezichtsveld, de nacht was gevallen maar de stad brandde nog steeds. Kress droeg me in z'n armen naar de ziekenboeg, ik had een arm en een paar ribben gebroken tijdens een zeer pijnlijke aanvaring met een muur die naar beneden kwam. Damon had mijn pijn gevoelt maar kon niet gemist worden tijdens het slopende gevecht.

Pov. Kress Malfidus
Zero vocht om bij bewustzijn te blijven bij elke keer dat ik hem bewoog in m'n armen. Wat vers bloed kwam tussen z'n gescheurde lippen vandaan. Ik hoopte dat een long niet doorboord was want dat was moeilijker te helen dan gewone gebroken botten. Ik wist dat ik eigenlijk m'n Geestenkracht niet echt mocht gebruiken maar toch deed ik het. Voorzichtig gebruikte ik wat kracht. De blonde jongen zuchtte, z'n ogen rolden naar achteren en hij verslapte.

Bij een donkere steeg bleef ik even staan, durfde ik er langs? Straks zaten er demonen in. M'n blik gleed terug naar Zero, ik moest er wel langs. Voor hem. Met ingehouden adem schoot ik langs de dreigende steeg. Er gebeurde niets, ik hoorde niets en niets bewoog. Achterdochtig bleef ik achterom kijken tot ik in de veiligheid van het kamp stapte. Carlisle trok net de deken over een lijk heen. 'Hou hem even vast, dan legt Esmee nieuwe dekens op het bed.' Edward tilde het lijk op en bracht het naar buiten. In het bed op de hoek lag Beau, hij sliep. Z'n gezicht zat onder het verband en hechtingen. Hij zou nu voor de rest van z'n leven als een blinde doorgaan, het oog was niet meer te redden... Harry lag in een bed wat verderop. Z'n been was verbonden en hij had opgekeken toen Carlisle tegen me sprak. 'Kress, jongen. Wat is er gebeurt? We hoorden een uur geleden heel hard gebrul. Is er een draak dood?'
Ik knikte en hees Zero wat hoger in m'n armen. 'Ja, de demonen hadden Shi no Shi te pakken. Zero was onder een muur terecht gekomen en nu heeft hij wat botten gebroken.' Harry knikte en wou iets zeggen naar toen kwam net Carlisle aanlopen.
'Leg hem maar neer.'
Voorzichtig legde ik hem op het gammele veldbedje. Met vaardige handen scheurde hij Zero's kleren open. Meerdere verwondingen waar bloed uit kwam werden onthult. Z'n ribbenkas was bobbelig, gefascineerd keek ik toe hoe Carlisle wat druk uitoefende en zo een rib weer op z'n plaats duwde.
Daarna keek hij even vluchtig naar z'n arm waar een rare knik in zat.
'Hmmm we hebben hier geen bloed voor hem dus dit gaat lang duren voor het geheeld is.'

Snel legde Esmee een strak verband rond z'n borst aan en spalkte z'n arm.
'Ga maar rusten lieverd.' zei ze tegen mij en verschoof Zero zodat er ruimte naast hem ontstond. 'Slaap maar naast hem, dat vind hij toch niet erg en het is lekker warm voor jullie beiden.' te moe om te protesteren deed ik wat ze zei en dekte ze me moederlijk toe.
Vaag, voor ik in slaap viel, voelde ik nog hoe ze me waste.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen