Foto bij Choice 230

"We zijn weer terug", zucht ik blij als we voet op Amerikaanse grond zetten. Edward steunt met zijn elleboog op mijn schouder en kijkt me lachend aan.
"Dit is lang geleden, hè."
"Je bent zwaar, Ed", merk ik op. Hij kijkt me grijnzend en drukt nu nog harder op mijn schouder. Het doet echt pijn maar ik neem wraak. Ik spring plotseling opzij waardoor Edward op de grond valt. Zo snel mogelijk, voordat andere het kunnen zien, krabbelt hij weer op.
"Juul", sist hij. Ik lach nog naar hem en ga dan naast Ralph en Olivia lopen. Volgens mij hebben ze het maar half meegekregen.
"Wanneer hebben we die meetings?", vraagt Olivia terwijl ze haar blouse recht strijkt.
"Vanmiddag hebben we de eerste meeting, vrijdagavond is een vergadering met meerdere partners uit Miami er ook bij. Vanmiddag is er een uit Miami en dinsdag is de laatste bijeenkomst", antwoord ik op haar.
"Oké, maar zaterdag ga ik al weg", zegt Ralph.
"Dat kan wel. De bijeenkomst van dinsdag is vooral over het bedrijf zelf en hoe het ervoor staat en het uitlijnen van de nieuwe ideeën." We hebben het er nog over tot we met onze bagage in de hal van het vliegveld staan.
"Is Amanda er?", vraagt Edward.
"Nee, die moest gewoon werken maar vanavond gaan we naar haar toe."
"Gezellig!" We nemen met z'n vieren een taxi wat maar net past. Alle bagage is in de achterbak gegooid waarvan de klep ook maar net dicht ging. Op naar het hotel nu dan maar en over twee uur die meeting.

Verstoord kijkt iedereen om naar Edward wanneer tijdens de meeting zijn mobiel af gaat. Hij kijkt op het scherm en drukt dan weg. De man uit Miami vertelt weer verder waar iedereen naar luistert. Quasi boos kijk ik naar Edward en rol ik met mijn ogen. Eddie toch. Wordt hij midden in een meeting gebeld. Hij lacht geluidsloos naar me. Ik vestig mijn aandacht weer op de zaken. Dit is best belangrijk dus ik moet mijn aandacht er zeker bijhouden. Ik representeer hier de vestiging in Londen dus te veel dollen kan ik niet. Gelukkig kennen de partners uit New York mij nog wel maar die uit Miami niet. Ik schrijf het laatste op wat er gezegd is omdat ik dat niet moet vergeten. Het gaat bij mij nog lekker op de ouderwetse manier met pen en papier want ik heb er zelf een hekel aan als ik praat en mensen wat op hun apparatuur typen. We zitten nu al twee en een half uur hier maar gelukkig wordt er al een einde aan gebreid. Veel langer had ik het ook niet uitgehouden. De concentratie zakt steeds verder weg.
"Zo, dat was het dan, heel erg bedankt." We ruimen allemaal onze spullen op, of tenminste iedereen die iets bij zich had. Ik stop het blok en de pen in mijn tas en hang die om mijn schouder als ik op sta. De twee mensen naast mij geef ik een hand. Één van de twee ken ik nog. Hij was mijn manager hier in New York. Bizar dat ik nu dezelfde positie heb als hij heeft, maar dan in Londen en we nu meer collega's zijn.
"Goed je te zien te hebben, Juliet."
"Insgelijk."
"Ik hoor dat het je goed af gaat in Londen."
"Klopt, het gaat er uitstekend. Vooral de internationale contacten worden steeds beter." We hebben het er nog kort over tot we als laatste twee de vergaderzaal uitlopen. We nemen weer afscheid als hij weer verder aan het werk moet. Ralph en Olivia zullen al terug naar het hotel zijn en Edward bij Amanda. Ik ga ook naar Amanda toe. Ze werkt nog steeds op dezelfde verdieping dus ik weet waar ik naar toe moet. Edward is er inderdaad ook en de twee hebben het zo te zien al gezellig.
"Juliet", kirt ze enthousiast. We geven elkaar twee kussen op de wang en vragen meteen hoe het gaat. Ik wil net antwoorden als Amanda op haar donder krijgt van haar manager dat ze moet doorwerken.
"Vertel het vanavond maar. Kom om half zes maar naar mij toe, dan zorg ik voor eten." Ze gaat alweer aan het werk en brengt wat papierwerk weg. Edward en ik besluiten te gaan. In de lift waar het natuurlijk overvol is, belt Edward diegene terug die hem daarstraks belde. Ik weet niet wie het is maar daar kom ik snel achter.
"Hallo schat." Eloise dus. Mijn mondhoeken zakken al naar beneden bij de gedachte dat ik nu dus nog een soort van ruzie met haar heb. Het is dan ook deels mijn eigen schuld omdat ik haar nog op het vliegveld negeerde. Het is doodstil in de lift en in principe kan iedereen het gesprek meeluisteren maar Edward is dan weer het type dat zich daar niks van aan trekt. Als we buiten komen besluit ik maar dat we terug naar het hotel gaan aangezien hij nog telefoneert.

In het hotel zet ik me meteen achter mijn laptop neer en bekijk het werk nog. In zo'n twee uurtjes ben ik wel klaar gok ik. Ik ga meteen aan de slag maar word dan na een kwartiertje al door Edward verstoord.
"Waarom hebben jij en El ruzie?", vraagt hij plots. Ik blijf door het papierwerk kijken maar vestig mijn aandacht er niet meer op.
"Hoezo?", vraag ik nonchalant.
"Ik merkte het aan haar over de telefoon en vanochtend deed je ook al zo raar", zegt Edward. Betrapt! Ik had eigenlijk liever niet gehad dat Edward merkte dat er iets was. Eloise is zijn partner en ik zijn beste vriendin, dus in principe staat hij er dan midden in. "Wat is er?"
"Niks."
"Jawel, er is iets met jou, Juliet. De laatste twee weken ben je zo down. Zeg het me gewoon. Je weet dat je me kunt vertrouwen", speelt hij er op in. Hoe zou hij het ook niet gemerkt kunnen hebben?
"Het ligt nogal gevoelig", verwoord ik het zo maar.
"Wil je het er over hebben of niet?" Ik negeer zijn vraag en open een nieuwe mail. Voetstappen komen dichterbij en hij klapt mijn laptop dicht.
"Werk is nu niet belangrijk", zegt hij als hij zich er een stoel bij pakt voor zichzelf. "En je moet je gevoelens er niet in verstoppen." Hij heeft misschien wel gelijk. Louis zei het me ook al.
"Ik-i...", hakkel ik. Hij legt een hand op mijn schouder en doordringend kijken zijn ogen die van mij aan. "Ik ben onvruchtbaar", komt er in één keer uit. Een steek gaat door mijn hart. Het doet me zo'n pijn. Edwards mond valt open en meteen slaat hij zijn armen om mij heen. Het is goed even troost bij hem te vinden nu Louis niet bij me is.
"Ach Juul." Hij wrijft over mijn rug en strijkt door mijn haar om me te kalmeren.

"Maar wat heeft Eloise hiermee te maken? Waarom heb je ruzie met haar?", vraagt hij later.
"Ze... Ze... Ik... El..." Erg goed uit mijn woorden kom ik niet en blijf ik maar hakkelen.
"Ik snap het verband niet Juul, jij bent onvruchtbaar en daarom heb je ruzie met Eloise?"
"Ja verdomme Ed, wat denk je zelf als ik onvruchtbaar ben en zij haar kind wil laten aborteren", val ik uit. Hij fronst zijn wenkbrauwen en van zijn gezicht is af te lezen dat hij het niet begrijpt. Godverdomme ik heb mijn mond voorbij gepraat. Nu heb ik echt de poppen aan dansen.

Juultje toch! 100 kudo's voor het nieuwe hoofdstuk.

Reacties (15)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen