Foto bij ( Wedstrijd inzending) The Moon Goddess

"I must go in time, to get me a moon for my home!'
Soundtrek: https://www.youtube.com/watch?v=uicxrGyiF-4
Soudntrek 2: https://www.youtube.com/watch?v=FJxLQoyJHHg

Een heldere gloed bescheen de nachtelijke hemel. De straten waren verlaten, iedere bewoner lag heerlijk in zijn of haar bed te slapen. De heldere gloed was hoog aan de hemel te zien. Het bescheen alles, zoals een zon die de hemel verreikte met haar pracht in het daglicht. Maar wat was dit? Er liep toch iemand over de straten, het was een vrouw, ze was gehuld in een donkere, blauwe mantel waarvan de kap haar gezicht verborg. Langzaam hief ze haar gezicht richting de heldere gloed. De heldere gloed was dus de maan. Met haar beide handen haalde ze haar kap van haar hoofd af. Haar lange zwarte haren gleden langs haar schouders naar beneden. Haar ogen keken nog steeds naar de maan. De maan verlichte haar helemaal, het leek alsof er duizenden sterren haar omringden. Als iemand naar buiten keek, dan zou diegene vreemd op kijken. Alleen iedereen lag nog steeds heerlijk knus in zijn of haar bed, dus ze wisten ook niet wie er buiten was. Langzaam liep de vrouw naar het plein toe. Een grote standbeeld van een vrouw stond midden op het plein, voor een oogwenk had ze even naar het standbeeld gekeken een mooie glimlach sierde haar lippen. De standbeeld van de vrouw was helemaal naakt, je zag alle contouren van haar, haar prachtige borsten en haar bedeesde vagina. De vrouw had nooit vermogelijk kunnen houden, dat sommige mensen een prachtig beeld zou kunnen creëren, ze keek er vol bewondering naar. Zulk soort beelden had ze niet in haar tijd, dat konden ze niet eens, omdat in haar tijd altijd iedereen in angst leefde en nooit gingen ze de deur uit.
Een gigantische klok verscheen plots uit het niets. Je hoorde hoe de gigantische klok half twaalf sloeg. De vrouw keek naar de klok met ogen die doodsangst uitstraalden. Nee, dit kon niet waar zijn! Haar leven kon zo niet eindigen. Ze had haar zusje beloofd om iets helders, prachtigs en doorlichtends mee te nemen. Ja, want deze vrouw kwam niet uit deze tijd. Deze vrouw kwam uit een hele andere tijd, een tijd die geen nacht kende, het was altijd dag en waar zij woonde was dat erg gevaarlijk. Er woonden monsters, die altijd overdag tevoorschijn kwamen en omdat in haar tijd alleen maar dag is, kwamen die monsters altijd. Niemand was veilig in haar tijd. Er waren al vele mensen van haar tijd doodgegaan door deze monsters: mannen, vrouwen, kinderen en zelfs ook dieren. Ze moest en zal de nacht naar haar tijd brengen, dat kan alleen als ze de maan van deze tijd kon bemachtigen. Zij was degene die deze opdracht wou doen, vele van haar tijd vonden dat ze niet goed bij haar hoofd was, vele vonden dat dit haar dood kon gaan worden. Eigenlijk boeide dit haar niet. Ze had beloofd dat ze de nacht zou gaan brengen, brengen naar haar tijd en dat kon alleen als er in een andere tijd een volle maan verscheen. Nu was ze hier op deze plek, dit zal de uitkomst gaan bieden voor haar familie en de rest van de mensen uit haar tijd. Ze wist dat vele niet achter haar keuze stonden, maar bij de mensen die wel achter haar stonden probeerde ze dit voor hun te doen.

Al snel had de vrouw haar blik weer op de maan gericht. Nog steeds scheen de maan zo helder en prachtig aan de hemel. Hoe kon ze die maan bemachtigen? Hoe kon ze zijn licht meenemen naar haar tijd? Deze vragen spookten door haar gedachten. Uit haar mantel haalde ze een doorzichtige potje, maar de deksel van het potje glinsterde toen ze het ophief naar de maan. Rustig en heel langzaam haalde ze het deksel van het potje af en ze uitte haar smeekbeden naar de maan toe. Ze smeekte hem om zijn licht, zijn schoonheid. Ze was in een tijdnood, wanneer de klok twaalf uur zou slaan zonder dat zij het licht van de maan had bemachtigd, zou ze voor altijd verdwijnen en kon ze niet meer terugkeren naar haar eigen tijd. Ze moest opschieten voordat het te laat was. Niet veel later hoorde ze hoe de klok kwart voor twaalf sloeg. Langzaam viel ze op haar knieeën en hief haar potje omhoog. Haar hoofd boog ze naar beneden en ze staarde nu naar de grond. Nog steeds smeekte ze de maan om zijn licht. Ze had nog een kwartier om het licht te bemachtigen of anders was het met haar gedaan. Alleen er gebeurde helemaal niks. De maan bleef gewoon op zijn plek. Er kwam geen enkele straal uit, niet eens een kleine glinstering. Wat moest ze nou doen? Ze kon niet zonder de maan vertrekken? Nee dat was onmogelijk. Ze moest toch iets kunnen bedenken? Het moest. De vrouw dacht heel diep na, maar niks kwam haar tegemoet. Een diepe zucht ontsnapte uit haar mond. Het kon niet anders, haar leven van haar volk was voorbij. Alles was voorbij. Haar volk zal eeuwig in het daglicht blijven wonen en niemand zou veilig zijn. Altijd maar de dag, ze had het geprobeert, je kon haar niet ontkennen dat ze alles geprobeert heeft om haar volk en haar zusje te beschermen. Jammer genoeg mocht het niet zo wezen.
De vrouw gaf haar hoop op, het was voorbij. De tijd waarin ze leefde zou voor altijd in doodsangst blijven leven. Haar lieve kleine zusje zou ze dus nooit meer zijn, iedereen waarom ze om gaf, zou ze nooit meer zien. Haar leven was voorbij op deze planeet. Zou het mogelijk zijn dat ze haar ouders zou zien? Of de rest van de mensen die waren omgekomen bij de monsters? Dit kon ze niet weten, ze had geen idee wat er ging gebeuren met haar. Ze wist alleen dat haar leven nu beeindigd was. Ze wist heel zeker dat ze iedereen zou gaan missen voornamelijk haar kleine zusje, wie zou er voor haar gaan zorgen? Ze wist het niet, hopelijk zou iemand medeleiden krijgen met haar kleine zusje en haar een goed onderdak geven, met eten en drinken. Zij zou niet meer haar zusje kunnen beschermen, nooit zou ze haar zusje nog kunnen vasthouden, een laatste keer. De vrouw liet alles over zich heen gaan, ze was zich al aan het ergste aan het voorbereiden. Ze sloot voor een moment haar ogen en probeerde haar zusje voor zich te zien, lachend en blij. Een glimlach sierde haar gelaatstrekken, langzaam opende ze weer haar ogen en een kleine zucht verliet haar weer even.

Toen hoorde ze hoe de gigantische klok twaalf uur sloeg, bij elke slag van de klok verdwenen sommige delen van haar lichaam in het niet. Haar ogen hief ze op naar de maan, ze keek met haar heldere blauwe ogen ernaar. "Het spijt me zusje, ik heb gefaald." Dat waren haar laatste woorden voordat ze compleet verdwenen was. Het enige dat er nog was, was het potje met het open deksel dat glinsterde in het maanlicht. Eigenlijk had de maan de wens van de vrouw wel vervuld, maar niet op de manier waarop de vrouw het in gedachten had gehad. Want, sinds dat de vrouw was verdwenen uit haar tijd, was het daar niet meer altijd dag, maar dag en nacht. De vrouw zelf was de maan van haar tijd geworden. De mensen uit haar tijd noemde haar ook 'The moon Goddess', omdat zij haar leven heeft gegeven voor hen. Sommige mensen zeiden dat ze haar hadden gezien wanneer het volle maan was, ze leek op een echte godin. Ze had een lange witte jurk aan en onder haar was een wolk, ze had lange elfen vleugels en haar lange git zwarte haren waren veranderd naar wit. Natuurlijk verklaarden de meeste mensen hen voor gek, maar haar zusje wist wel beter. Want zij was de laatste persoon die haar echt had gezien, in haar nieuwe vorm als 'The moon Goddess. En wat die gekken mensen zeiden is waar. Nu waakt ze als "The moon Goddess' over haar volk en ze zal hen nooit gaan verlaten, ze blijft over hen waken. Voor de mensen die in haar geloofden als 'The moon Goddess" hebben ze een standbeeld gemaakt, de standbeeld staat midden op een betonen vloer. Bijna elke dag wordt haar standbeeld bezocht, vele leggen witte rozen neer bij haar standbeeld. s' Nachts wanneer het volle maan is wordt haar standbeeld verlicht met duizenden en duizenden kaarsen. De mensen die in haar geloven voelen zich veilig. Toch zijn er altijd mensen die niet geloven dat ze 'The moon Goddess' is, maar een soort van geest die niet naar het hiernamaals is gegaan. Alleen de mensen die haar in het echt hebben gezien, weten wel beter.

"Forever and always! She will watch over you, she will never let you alone. She is the comfort of us, everywhere you will be save if you just believe in her!"

Deze tekst staat onderaan de standbeeld van haar. Haar zusje heeft ervoor gezorgd dat deze tekst op het standbeeld kwam.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen