Foto bij Line 35

|| April Joy Williams

De zon brandde op mijn gezicht en het zand schuurde langs mijn armen. Ik genoot van het warme weer en het feit dat ik niet meer zo heel moe was. Ik had eindelijk een volle nacht geslapen en dat had me meer dan goed gedaan. Een zucht glipte tussen mijn lippen door toen ik mijn blik over de anderen liet gaan die zich op het strand bevonden en ik zag dat Paul eigenlijk de enige was van de vriendengroep van Seth die nog miste. Twijfelachtig beet ik op de binnenkant van mijn wang en herinnerde me dat ik hem gisteravond op mijn veranda had zien zitten, nadat hij en Seth een kort gesprek hadden gevoerd. Zelfs toen Seth weer boven was gekomen met het idee dat ik sliep, was Paul nog niet vertrokken. De manier waarop hij daar had gezeten, had me aan het denken gezet. Hij leek bijna.. verslagen.
“Hé, Williams!” tetterde Leah in mijn oor, terwijl ze haar elleboog mijn ribben liet raken en vervolgens zachtjes lachte toen ze mijn verschrikte gezicht zag. “Je was weer eens volledig van de wereld.”
“Ja, sorry. Wat zei je?” vroeg ik verward, mijn wenkbrauwen gerezen. Ik veerde overeind, trok mijn knieën op en richtte mijn blik op haar gezicht.
“Is Paul nog langs geweest?” vroeg ze, waarna ook zij overeind ging zitten en me vragend aankeek. Ik knikte en beet vervolgens op de binnenkant van mijn wang.
“Ik zag hem op de veranda zitten. Seth had hem weggestuurd omdat hij dacht dat ik sliep,” vertelde ik haar, waarna Leah begrijpend knikte. Ik zuchtte en richtte mijn blik weer naar de waterlijn.
“Heb je verder nog iets van hem gehoord?” vroeg Leah verder. Ik schudde mijn hoofd en krulde mijn armen om mijn knieën.
“Nee, hoe zo?” vroeg ik verward.
“Ik hoorde dat hij Wallis om uitstel heeft gevraagd voor de opdracht. Hij heeft de situatie uitgelegd en volledig de schuld op zich genomen,” vertelde Leah met een lichte glimlach, haar wenkbrauwen ietwat gefronst. “Ik geloof dat Wallis jullie aparte cijfers zou geven en Paul zou net als jij drie volle dagen op de pop moeten passen.”
‘Wat? Echt?!” vroeg ik verward. Paul Lahote had serieus zijn fout ingezien? Hij nam de schuld op zich? Sterker nog, hij ging op een pop passen?!
“Ja, echt. Ik heb hem het zelf horen zeggen,” antwoordde Leah. “Ik geloof dat het hem vreselijk dwars zat dat je zo overstuur was.”
“Jezus. Dat had ik niet verwacht,” mompelde ik, nog steeds verbijsterd. Had Paul het dan echt druk gehad? Misschien was hij toch niet zo erg als hij leek te zijn. Wacht. Stop right there, April Williams. We hadden het hier wel over Paul Lahote.

Reacties (6)

  • Tyche_

    SNEL VERDER!!!

    5 jaar geleden
  • Kieran

    April mag vooral wel zo denken, hehe. (:
    Hopelijk komt ze snel achter de gevoelens van Paul die hij voor haar heeft!
    Snel verder.(:

    5 jaar geleden
  • Reigning

    Ugh, ik vind ze zooooooo leuk samen. Paul moet echt even laten zien aan haar dat hij ook een hele andere kant heeft, een lieve en bezorgde kant. Heel snel verder met schrijven want ik vind dit verhaal echt leuk! (:

    5 jaar geleden
  • Sonyara

    Whahaha geweldig hoofdstukje...
    Snel verder schijven, ben zeer benieuwd...

    XxX

    5 jaar geleden
  • Manoni

    Aaah snel verder :3

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen