Foto bij Eighty-five

Chapter eighty-five.
'E
n waar denk jij naartoe te gaan?' Hoorde ik mijn moeder's stem van achter me en ik voelde hoe een teleurgesteld gevoel mijn lichaam over nam. Ik dacht- misschien had het kunnen lukken om stiekem weg te gaan naar Niall, of waren ze alweer vergeten waarom ik niet naar hem toe mocht... Maar nee, jammer genoeg. 'Naar Liam...' Mompelde ik. 'Ik weet dat je naar Niall gaat, maar als je echt naar Liam zou gaan had het ook niet gemogen. Het ligt niet aan Niall, dat weet je Harry!' Ik rolde met mijn ogen, waar deed dat mens nou zo moeilijk over? 'Ik heb al mijn schoolwerk al gedaan.' Loog ik. 'Laat maar zien dan!' Zei ze en sloeg haar armen over elkaar. Fuck. 'Ehm, het ligt nog in mijn kluisje.' Slechtste smoes, ooit. 'Dan ga je maar extra leerwerk doen! Ik heb op je magister gekeken en zag dat je volgende week een proefwerk hebt.' Ik voelde woede opborrelen. 'Dat is volgende week donderdag pas!' Ze haalde haar schouders op. 'Nog genoeg te doen dus, het is geschiedenis, en nou heb ik waargenomen dat je daar niet zo goed voor staat.' Ik legde mijn handen in mijn haar. Té frustrerend dit. 'Waarom zit jij sowieso op mijn magister?!' Riep ik uit. 'Omdat dat wel nodig is. Ga nou maar naar je kamer, nu!' Ik moest naar Niall. Ik zou gewoon naar mijn kamer gaan en daarna alsnog proberen weg te sluipen, dat moest niet moeilijk zijn. Dus, met tegenzin liep ik de trap op richting mijn kamer en bleef daar zo'n 5 minuten op mijn bed liggen. Nadat ik vond dat het wel lang genoeg had geduurd liep ik mijn kamer uit, zo zacht mogelijk. 'Wat ga je doen?' Ik schrok op van de stem en draaide me om, Gemma keek me vragend aan. Waarom bemoeide toch iedereen zich met mij? 'Naar Niall.' Zei ik toen maar eerlijk en wilde weer verder lopen, maar Gemma kwam achter me aangesneld. 'Moest je niet thuis blijven van mam?' Ik haalde mijn schouders op. 'Ja, maar maakt dat wat uit?' Ze knikte. 'Eigenlijk wel, Harry, ik hoorde jullie gesprek.' Ik tuitte mijn lippen. 'En?' Zei ik eigenwijs. 'Ik denk dat je echt voor school bezig moet.' Mijn mond viel open. 'Waar bemoei je je mee?' Viel ik tegen haar uit. 'Met mijn broer! Ik snap dat je bij Niall wilt zijn, dat heb ik ook met Zayn. Maar stel je voor dat je niet overgaat, dan ben je ook later klaar met school dan Niall. Dan gaan jullie toekomstplannen mooi niet door.' Oké, ze had gelijk, maar zover liet ik het echt niet komen hoor. 'Ik heb toch niks te doen. Dat proefwerk heb ik volgende week pas.' Ze grinnikte. 'Alsof je dat huiswerk echt af hebt, doe nou maar gewoon Harry, er komen nog genoeg tijden in de toekomst met Niall.' Ik schudde mijn hoofd. 'Ik ga mijn tijd niet verdoen aan die onzin. Serieus, ik wil nuttige dingen doen in het leven, en Niall is hartstikke nuttig.' Zei ik wijs. 'Denk je echt dat als je nu alsnog niks doet over gaat? Harry, je staat op blijven zitten!' Riep ze uit. 'Hoe weet je dat sowieso?' Vroeg ik verbaasd. 'Mam keek op je magister, ik keek even mee.' Ik zuchtte uit. 'Serieus? Ik heb er zelf al maanden niet meer opgekeken.' Zei ik. 'Nee precies, weet je wel hoe slecht je ervoor staat?' Ik haalde mijn schouders op. 'Slecht blijkbaar.' Toen deed ik een stap richting mijn kamer. 'Oké zus, jij je zin. Ik blijf vanavond thuis en zal eens op mijn magister kijken. Maar verwacht niet dat ik altijd naar je luister, dit is waarschijnlijk maar eenmalig.' Zei ik en ik zag een glimlach haar gezicht sieren. 'Niet te blij, anders ga ik alsnog naar Niall.' Mompelde ik binnenmonds en ze grinnikte even. 'Ik wil gewoon niet dat je blijft zitten, oké?' Dankbaar knikte ik. 'Dankje Gem, nu goed?' Ze knikte. 'Nu goed.'

Oké, misschien had ze gelijk. Stel je voor dat ik niet over ging? Dat zou toch een hel zijn? Dan zou ik langer op school zitten dan Niall en dat wilde ik echt niet. Dan konden we niet samen naar Ierland voor een paar maanden, zoals we hadden afgesproken. Everywhere he goes, I go. Dat was de quote. Ik klapte mijn laptop open en nadat hij had opgestart logde ik in op mijn magister, waarna ik cijfers aanklikte. Mijn mond viel open. Was het echt zó slecht? Net toen belde Niall, hij vroeg zich vast af waar ik bleef. 'Hi schat.' Hoorde ik aan de andere kant van de lijn en ik slikte. 'Hi!' Kreeg ik er toen uit. 'Waar blijf je?' Vroeg hij. 'Ik moet leren.' Niall lachte kort. 'Jij? Leren? Je zei juist dat je het goed doet! Het gaat toch goed? Je zei dat je vanavond niks hoefde te doen teminste.' Shit. 'Eh ja, het gaat ook wel goed, maar ik kreeg een onverwachts proefwerk op. Sorry.' Waarom loog ik sowieso? Niall wist echt niks van mijn cijferproblemen af- en tot voor kort ik ook niet. Maar nu dus wel, en het baarde me zorgen. Ja, ik snapte waarom mijn moeder zo panisch deed. 'Het maakt niet uit, dan zie ik je morgen op school. Ik hou van je!' Hoorde ik Niall zeggen. 'Ik ook van jou.' Zei ik. Aan de slag.

Reacties (3)

  • Larrystylis

    Nawhhh Hazza en leren tss egt niet naja super mooi geschreven snel veder

    6 jaar geleden
  • NotAHumanBeing

    Nawhhhhhh

    6 jaar geleden
  • Niallerslove

    Hazza niet liegen. ;o
    Maar wel goed dat hij nu eindelijk iets gaat doen voor school.(:

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen