Foto bij Line 41

|| April Joy Williams

Met grote passen liep ik tussen de bomen door, terwijl ik af en toe wat vertwijfeld om me heen keek. Een enorme regenbui deed me doorweken en maakte het bos nog griezeliger dan het al was. Daarstraks hadden de jongens een hele tijd lang griezelverhalen verteld en ik was niet echt een held als het op dat soort dingen aankwam. En al helemaal niet als het dan ook nog eens donker was. Ik zuchtte, veegde wat van mijn haren uit mijn gezicht en liep verder naar de tent toe. Het was godzijdank nog maar een aantal meters, waardoor ik besloot een sprintje te trekken. Ik keek nog vluchtig een keer om me heen en voelde mijn hart even stilstaan toen ik een ritselend geluid hoorde. Een plotseling gesis in mijn oor en twee armen om mijn middel zorgden ervoor dat ik een gilletje slaakte en mijn hart overuren begon te maken.
“Geintje,” klonk ineens de stem van Quil in mijn oor, waardoor ik opgelucht zuchtte en de jongen achter mij een harde mep tegen zijn arm gaf.
“Eikel!” siste ik terug, waarna ik nog een keer vloekte omdat er een pijnscheut door mijn hand trok.
“Ik ga al, ik ga al,” grinnikte Quil, waarna hij weer bij mij weg liep en ik me naar mijn tent haastte. Diep haalde ik adem door mijn neus, voordat ik mijn tent open ritste en naar binnen dook. Snel ritste ik de tent weer dicht, kroop in mijn slaapzak en liet me op mijn rug vallen.
Met veel kracht kneep ik mijn ogen dicht en probeerde de geluiden van buiten te negeren. Plotseling gedrup op mijn gezicht zorgde ervoor dat ik fronsend mijn ogen opende en er een druppel water in mijn oog viel. Wacht. Het regende in de tent. Dat hoorde niet.
“Fuck,” verzuchtte ik, waarna ik omhoog krabbelde en mijn hand tegen de plek aandrukte. Lekkage, fijn. Vloekend ritste ik mijn slaapzak los, kroop eruit en rolde het ding onder mijn arm. Met mijn vrije hand ritste ik de tent weer open, kroop naar buiten en krabbelde omhoog. Snel haastte ik me naar de tent waarvan ik me herinnerde dat Seth zich erin moest bevinden en duwde er met mijn voet tegen aan.
“Seth!” siste ik, waarna ik mijn voet nog een keer tegen het canvas duwde. “Hé, Clearwater!”
Rillingen door de kou liepen over mijn rug en kippenvel plaatste zich op mijn armen. De regen stroomde nog steeds genadeloos over mijn lichaam en mijn humeur werd er niet echt beter op.
“Seth!” siste ik nog een keer, proberend afgezien van Seth niemand wakker te maken. Mijn hart sloeg weer een slag over toen ik opnieuw geritsel hoorde en achterdochtig draaide ik me om.
“Quil, ik zweer het je. Als je me nog een keer laat schrikken, sla ik je zo hard dat je, je eigen naam niet meer herinnert,” gromde ik onder mijn adem. Luid, bekend gelach klonk al snel in mijn trommelvliezen, waardoor mijn hart nog een slag miste. Maar niet omdat ik bang was, integendeel.
“Ik ben het maar,” lachte Paul, terwijl hij een hand door zijn nat geworden haren haalde en dichter naar me toe liep zodat ik hem beter kon zien. Verward keek ik hem aan, vechtend tegen de versnelling van mijn hartslag. “Ik hoorde je iets zeggen, dus kwam ik maar even kijken. Het regent vreselijk, weet je dat?”
Ik grinnikte en fronste mijn wenkbrauwen. “Ja, dat weet ik. Maar hoe kon je dat eigenlijk horen?”
“Mijn tent staat hier niet zo ver vandaan,” antwoordde Paul schouderophalend. “Wat doe je eigenlijk nog buiten?”
“Lekkage,” mompelde ik, waarop Paul weer in de lach schoot. “Ik probeerde Seth wakker te maken om te vragen of ik bij hem mocht slapen, maar die reageert weer eens niet.”
“Verbaast me niets,” antwoordde Paul grijnzend. “Die kun je de tent nog onder zijn reet vandaan stelen, zonder dat ‘ie wakker wordt.”
Ik grinnikte en veegde wat van mijn natte haren uit mijn gezicht.
“Je mag wel, eh, bij mij slapen als je wilt,” mompelde Paul vervolgens stamelend, terwijl hij even in zijn nek krabde. “Ik bedoel, je kunt moeilijk hier de hele nacht blijven staan.”
Hard beet ik op de binnenkant van mijn wang en voelde hoe mijn hart nog een slag oversloeg. Fronsend keek ik naar de grond onder mijn voeten, die ineens wel heel interessant werd.
“Het hoeft niet, maar het zou zonde zijn als je ziek zou worden, toch?” vroeg Paul vervolgens vertwijfeld. Toen ik mijn blik weer oprichtte, zag ik dat hij ietwat beschaamd op zijn lip beet en gelijk voelde ik de kriebels weer terugkomen in mijn buik.
“Eh, ja. Misschien heb je gelijk,” mompelde ik uiteindelijk, wetend dat Paul gelijk had. Seth ging ik nu echt niet wakker krijgen zonder binnen te walsen en dat zou hij me ook niet in dank afnemen. Bij Leah hoefde ik het ook niet te proberen, want die zou er niet eens over twijfelen om me een schop onder mijn kont te geven. Ze werd nogal kribbig als ze niet veel slaap kreeg en eigenlijk kon ik haar dat niet kwalijk nemen. Ik was immers net zo.
“Dus.. Je mag bij mij slapen als je wilt,” besloot Paul vertwijfeld. Ik haalde diep adem door mijn neus en knikte vervolgens naar hem.
“Graag. Het is geen grap, toch?” vroeg ik vertwijfeld. Het was immers nog altijd beter dan vernikkelen in de kou en een longontsteking oplopen. Paul schudde zijn hoofd, glimlachte vriendelijk naar me en begon wees vervolgens achter zich.
“Natuurlijk niet. Mijn tent staat daar,” verduidelijkte hij, waarop ik weer knikte en hem volgde toen hij begon met lopen. Het was niet echt een grote tent, maar ik had er maar mee te leven. Als een echte heer gebaarde Paul dat ik voor mocht gaan en ik hoopte maar dat hij de waarheid sprak. Ik had nu namelijk echt geen zin in flauwe grappen.
Vluchtig ritste ik de tent open, kroop naar binnen en rolde mijn slaapzak voor me uit. Hij paste maar half naast die van Paul, maar het was nog altijd beter dan niets. Ik zuchtte even, kroop in mijn slaapzak en zag hoe Paul al snel hetzelfde deed. Met een simpele beweging ritste hij de tent dicht en ging op zijn slaapzak liggen, waardoor zijn arm mijn zij raakte. Hierdoor begon mijn huid gelijk te gloeien en voelde ik mijn hartslag weeral versnellen. Wat was dat toch?
“Paul?” vroeg ik na een tijdje. Hij maakte een instemmend geluid, waarop ik even mijn wenkbrauwen fronste en vervolgens glimlachte.
“Bedankt,” vertelde ik hem, waarop ik wat van mijn haren uit mijn gezicht veegde en vervolgens mijn gezicht zijn kant opdraaide, nog steeds grijnzend. “En haal je niets in je hoofd. Handjes thuis, Lahote.”
Hij lachte bulderend, waardoor de vlinders nog meer in mijn buik kietelden en ik vervolgens zag hoe hij onschuldig zijn handen in de lucht stak.
“Ik zou niet durven. Straks bijt je ze er af,” grinnikte hij.
“Reken daar maar wel op, ja. En het is niet het enige waar ik mijn tanden in zet als het nodig is,” grinnikte ik terug, voordat ik me realiseerde wat ik zojuist gezegd had en het bloed naar mijn wangen steeg. “Wacht. Zo bedoelde ik het niet. Het kwam er heel stom uit, maar.. Ach, laat ook maar. Ik kan beter mijn mond houden.”
Opnieuw lachte Paul bulderend, waardoor mijn wangen nog roder kleurden en ik me weer op mijn zij rolde. Ik schaamde me dood.
“Welterusten, Paul,” mompelde ik beschaamd.
“Welterusten,” grinnikte Paul terug. “Je kunt gerust slapen, hoor.”
Het laatste klonk een beetje vertwijfeld, bijna alsof hij bang was dat ik meende wat ik gezegd had. Ik glimlachte. “Weet ik.”
Zijn warmte leek de hele tent te verwarmen en de huid van zijn arm schuurde nog steeds langs mijn rug. Langzaam doezelde ik weg en schoof ongemerkt nog wat dichter naar hem toe, voordat ik dan ook echt in slaap viel.

Reacties (13)

  • Noedelzzz

    awhh zoo lief, en dan gaan al die jongens natuurlijk weer van alles denken xd, snel verder !! x

    6 jaar geleden
  • Reigning

    Wat onwijs lief zeg! Heel snel verder, ik vind ze zó leuk samen en je schrijf ook zo goed!

    6 jaar geleden
  • Skylarxx

    oh wanneer verteld hij het haar nou

    6 jaar geleden
  • annae

    Aah nu is Paul dus wel een schat!!

    6 jaar geleden
  • koekiexkaner

    cutieeeeeeeeeeeeeeeeee! x

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen