Uit paniek gooi ik de deur meteen helemaal open. Ik kan het nog net voorkomen dat die in de deur van de auto naast mij hangt. Dat kon er ook nog wel eens bij komen. Ik spring de auto uit en sprint naar de voorkant. Kreunend van pijn ligt er een jong meisje op de grond van een jaar of 17 of 18. Ze vloekt zich wat bij elkaar van de pijn en ik help haar dusver overeind dat ze op de grond kan zitten.
"Het spijt me echt heel erg! Waar heb je pijn?", vraag ik. 'Gaat het?' zal ik maar niet vragen, want ikzelf zou dan helemaal uit flippen als iemand mij dat op zo'n moment zou vragen. Het meisje kijkt in een soort shock naar haar lichaam. Ik bekijk haar ook. Volgens mij heb ik haar niet hard geraakt en is het vooral de schok waarvan ze even moet bekomen. Aantal omstanders komen kijken. "Moet ik een ambulance bellen?", vraagt één van de mensen.
"Wacht even", wenk ik. "Hoe gaat het? Heb je erg veel pijn?", vraag ik nog eens aan haar. Mijn ogen vallen op haar benen waar een aantal schrammen zitten.
"Beetje", fluistert ze. Haar hand ligt om haar pols. "Mijn pols", kermt ze. Haar pols zit helemaal scheef. Dit is niet goed! Dit is absoluut niet goed!
"Ik breng je naar het ziekenhuis."
"Het hoe-hoeft niet", stottert ze.
"Jawel", zeg ik resoluut. Het kan nooit goed zijn met die pols. Het lijkt wel uit de kom. "Heb je alleen pijn aan je pols? Of ook ergens anders?"
"Nee", fluistert ze. Liefdevol wrijf ik over haar rug. Ze is nogal in een shock. Ze moet ook echt geschrokken zijn. Ik kan mijzelf nu zo hard voor mijn kop slaan. Wie stapt er ook in een auto als 'ie zo gefrustreerd en boos is? Dat doe ik nooit meer!
"Alsnog ambulance bellen?", wordt weer gevraagd. Ik schud mijn hoofd.
"Ik rijd wel. Kun je opstaan?" Ze kijkt me aan en knikt. Ik help haar samen met nog iemand anders overeind. In haar broek zitten scheuren en een paar bloedvlekken op haar knieën van de schrammen. Dat moet vast branden.
"Mijn fiets", stottert ze.
"Zal ik hem naar Velosport brengen? Er zit een hele slag in het voorwiel", stelt een man voor. Verbijstert knikt ze en loopt ze met me mee. Uit het dashboard haal ik een pakje zakdoeken zodat de bloed niet op mijn bekleding komt. Klinkt echt egoïstisch alsof ik alleen maar om mijn auto geef, maar ik kan het gewoon beter voorkomen voordat de vlek er nooit meer uit gaat. Ze gaat zitten en ik stap aan de andere kant in. Het is nog wel zo vriendelijk om haar naar het ziekenhuis te brengen nadat ik haar aangereden heb.
"Het spijt me echt heel erg", verontschuldig ik me nog eens als we weg rijden. Ze antwoord niet. Sprakeloos en een beetje verward kijkt ze voor zich uit. "Wil je misschien iemand bellen?" Ik weet echt niet goed wat ik anders moet zeggen.
"Als dat mag", antwoordt ze onzeker en voorzichtig.
"Ja hoor." Ik pak mijn tas van de achterbank en grabbel er in tot ik mijn mobiel vind. "Hier." Ik zet mijn tas weer terug en overhandig haar mijn mobiel.
"Je wordt gebeld." Mijn mobiel begint inderdaad ineens te trillen. "Door een Louis."
"Rotvent", sis ik in mezelf. "Wijs maar af." Ze maakt een instemmend geluid en belt vervolgens iemand op. Ik moet nu wel opletten. Niet dat dadelijk de hele auto vol zit met aangereden mensen die ik naar het ziekenhuis moet brengen.

Nog een paar keer kermde ze van de pijn maar we zijn bij het ziekenhuis en ik ga met haar mee naar binnen. Ik heb extra vlak voor de deur geparkeerd zodat ze niet te ver hoeft te lopen. Ze kan wel lopen, maar met die schrammen op haar knieën kan ik me voorstellen dat het pijn doet. Bij de balie meld ik meteen wat er gebeurd is en wordt ze meegenomen. In de gang waar naar ze meegenomen word, wacht ik. Ik moet nog schadevergoeding regelen. Voor haar fiets en waarschijnlijk ook voor dit. Ik zak op het bankje neer en begraaf mijn gezicht in mijn handen. Hier raak ik echt gefrustreerd van. Het maakt me echt kwaad op mezelf. Deze dag kan niet erger meer. Eerst Louis en nu dit. Ik haal mijn mobiel tevoorschijn. Op internet zoek ik op hoe het zit met schadevergoeding. Het wordt toch wel allemaal vergoed omdat ik een goede verzekering heb, maar dat meisje moet dadelijk wel mijn gegevens hebben. Na het onderzocht te hebben, komt de dokter naar buiten.
"Gaat het?" Meteen sta ik op.
"Er is niet zo veel aan de hand. Haar pols is gebroken en zit nu in het gips. Ze heeft vertelt dat ze zichzelf heeft opgevangen met haar hand waardoor er niks met haar hoofd is."
"Gelukkig", zucht ik opgelucht. Als ik toch iets van een hersenbeschadiging op mijn geweten zou hebben... o alsjeblieft niet! Ik ga naar binnen waar het meisje op de rand van het bed zit en de wond op haar knie schoongemaakt krijgt door een verpleegster. "Het spijt me echt heel erg. Ik kon het amper zien."
"Wat gebeurde er?", vraagt de dokter.
"Ik reed door rood", antwoorden we beide. We kijken elkaar aan. Volgens mij reed ik toch door rood, dacht ik.
"Ik zag vaag groen licht. Eerst dacht ik dat het mijn licht was, maar bedacht toen dat het de fietsstoplicht was", vertel ik.
"Vaag? Keek u niet goed uit?"
"Sorry, er stonden tranen in mijn ogen." Ik slik even.
"Toch niks ernstigs?"
"Het gaat wel", lieg ik. De deur gaat open en een vrouw komt naar binnen gestormd.
"Oh lieverd!" Ze vliegt het meisje meteen om de hals.
"Mam."
"Gaat het? Wat is er gebeurd? Er is toch niks ergs? Heb je iets aan je hoofd? Waar heb je pijn?" Ze vuurt tientallen vragen op haar dochter af die haar even verward aankijkt. "Waar is de dader? Die is toch niet doorgereden? Je hebt toch wel een kenteken? Dan moeten we meteen aangifte doen!"
"Mevrouw, het was mijn schuld", kom ik er tussen. "Ik lette niet goed op en-" Voor ik mijn zin af kan maken heb ik een slag op mijn wang te pakken. Net zo ene als ik Louis gaf. "Auw!"
"Mevrouw!" De dokter pakt haar meteen vast terwijl ik mijn hang op mijn wang leg. Die deed verdomd veel pijn! Het brandt op mijn wang. En erg!
"MAM!", roept het meisje boos. "Doe normaal!"
"Wat? Ze rijdt jou aan hoor!"
"Daar kon ze niet veel aan doen. Het was mijn schuld! En ze heeft me nog naar het ziekenhuis gebracht." Ik krijg nog een boze blik van die moeder. Ergens kan ik het me wel voorstellen. Ik heb verdomme haar kind aangereden.

Na de schadevergoeding nog geregeld te hebben, ben ik naar huis gegaan. Het is pas één uur in de middag. Dat is dan wel allemaal in een korte tijd gebeurd, zeg! Om half elf was ik bij Louis op kantoor. Ik laat de deur achter me dicht vallen en loop meteen naar boven toe. Uit de kast haal ik mijn koffer en begin ik in te pakken. Al mijn kleren gaan erin. Mijn schoenen in een andere tas. Ik zie wel waar ik naar toe ga. Desnoods een hotel. Zolang ik maar niet bij die bedrieger hoef te zijn. Tijdens het pakken lopen er weer tranen over mijn wangen. Waar ik het meest bedroefd om ben is dat ik werkelijkwaar dacht dat Louis mijn ware was. Echt de ware waarvan er maar één op de wereld is en die onvoorwaardelijk van je houd. Zo blijkt dat zelfs die persoon niet bestaat.

Had ik dus gezegd dat ik wiskunde ging leren, is het kwart over zes, nog steeds geen boek open gehad. Wat is Quizlet toch een vreselijke site als je een proefwerkweek hebt. Het leidt je alleen maar af. Te verslavend!
EN VOOR ALLE GESLAAGDEN: GEFELICITEEEEERD!

Reacties (39)

  • agirlx

    arme Juul, denk dat haar dag niet erger kan ..

    6 jaar geleden
  • Civility

    Omg Louis kan haar niet bedriegen. noo. En omg! Ik ben geslaagd! Met een 4 voor Economie. maar ik ben geslaagd! asdfghjkl

    6 jaar geleden
  • Clingy

    Dankjewel! (: En wat hastalavista zegt, ik vraag me echt af of Louis de waarheid heeft gesproken tegen Juul!

    6 jaar geleden
  • Cliffayne

    LOUIS IK GRRMM ik kan je niet haten man! :'( maar zoiets doe je niet oké? gewoon neen :o

    6 jaar geleden
  • Larry2fab4u

    Au pijnlijk voor julliet! Maar ik wil weten hoe het verder gaat!!!!!!!!! xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen