Foto bij Equipa de Portugal • Cinquenta e dois

Butterflies,
ik stel voor dat jullie nog even het "Okay"-hoofdstukje lezen, misschien het vorige hoofdstuk ook,
het is nl. al een hele poos geleden dat ik nog geschreven heb..
I hope you enjoy this one!

Maya Milena dos Santos Aveiro
      "Mama!" Met mijn armen wijd open snel ik op de volwassen vrouw af. Haar ogen blinken en de sterke geur van vanille dringt mijn neus binnen, als ze haar armen om me heen slaat. Alle zorgen lijken te verdwijnen en glimlachend beantwoord ik haar knuffel. "Ik heb je gemist, meid van me", wordt er zacht in mijn oor gefluisterd waardoor een enkele traan mijn ooghoek verlaat. "Ik jou ook, mam, ik jou ook." Het is namelijk al eeuwen geleden dat ik haar nog gezien heb: ik woon momenteel bij Cris in Madrid en zij is achtergebleven in Portugal.
      "Vertel, hoe gaat het met je?" Mijn mondhoeken krullen omhoog en glunderend begin ik te vertellen over mijn relatie met Fábio en mijn nieuwe vriendschap met Eva. Ik vertel haar over de grappige momenten die de Portugezen me al bezorgd hebben en over het feit dat Cristiano nog steeds de bezorgde broer uithangt. Alle details, hoe onbelangrijk ook, worden uitgesproken. Behalve het Gabriela gedeelte, dat laat ik weg.

      Opgewekt loop ik ons huis in Portugal in, waarna ik meteen naar mijn kamer loop. Met een plof laat ik me op bed vallen en een gelukzalige zucht verlaat mijn mond. Eindelijk thuis.
      Ik graai naar één van de vele kussens en laat er mijn hoofd op rusten. Genietend sluit ik mijn ogen. De zonnestralen die toch door het rolluik weten te kruipen, schijnen op mijn gezicht en laten een warme sensatie na. Het duurt niet lang tot ook mijn gedachtegang pauzeert en alles even zwart wordt.
Nadat ik me wat opgefrist en omgekleed heb, ga ik op zoek naar mijn moeder. Ik vind haar al neuriënd in de keuken en glimlachend neem ik plaats aan de keukentafel.
      "Mam? Er is eigenlijk iets dat ik je nog niet verteld hebt.." Aan mijn stem is te horen dat ik nog steeds twijfel om het al dan niet te zeggen. "Eindelijk! Ik dacht al dat je het nooit zou zeggen." Verward kijk ik op. Ze tuit haar lippen en schudt haar hoofd. "Ik ken je toch, Maya. Zo’n dingen hou je niet voor me verborgen."

      Ik neem de theekan mee naar buiten, schenk onze beide kopjes vol en neem plaats aan de tuintafel. Mijn ogen sluiten bij het voelen van het warme goedje in mijn keel. Een stille zucht rolt over mijn lippen en al gauw begin ik te vertellen.
      Een opgelucht gevoel stroomt door mijn lichaam, als ik de hele situatie met Gabriela blootgelegd heb. Ik haal een hand door mijn haar, drink nog wat thee en kijk afwachtend naar mijn moeder. Een geruststellende glimlach siert haar gezicht.
      "Ik kan je niet verbieden om met haar om te gaan, Maya. Ze is tenslotte nog steeds je zus.” Haar hand neemt die van mij en bemoedigend knijpt ze erin. “Laat ik je even wat uitleggen. Gabriela heeft dit nest verlaten om met de man van haar leven te trouwen. Ze mag misschien verstoten zijn door je grootouders en je vader, jij hebt recht op het kennen van je grote zus. Gabriela is en blijft je grote zus, Maya.” Een mistroostige glimlach bekruipt haar gezicht. “Jullie hadden zo’n goede band …”
      De vrouw die eerder de dag zo straalde, lijkt op dit moment tien jaar ouder. Haar ooghoeken vullen zich met tranen, haar handen beginnen te beven en haar onderlip trilt. “Maak het alsjeblieft goed met haar, Maya, breng haar naar huis, alsjeblieft?” Het geluid van gesnik vult mijn gehoorgang en al gauw sla ik mijn armen om mijn moeder heen. Ik beloof dat ik haar verloren dochter naar huis zal brengen en probeer haar op die manier te sussen – wat uiteindelijk lukt.

'
      Terwijl mijn moeder op haar eigen manier ons late avondmaal bereidt, installeer ik me in mijn kamer. Kleren worden opgehangen, foto’s worden ingekaderd en muziek zorgt voor een rustige sfeer. Net op het moment dat ik languit op mijn bed lig, gaat het geluid van mijn gsm. Een geïrriteerde zucht verlaat mijn mond en stiekem vervloek ik de persoon die mijn rust verstoort.

“Hey, ik heb je nauwelijks gezien de laatste tijd. Ik vroeg me af wanneer we nog eens levensverhalen met elkaar kunnen uitwisselen op een bankje? ;-) Cesc”

      Een grinnik rolt over mijn lippen, als ik de verwijzing naar onze eerste ontmoeting ontdek. Mijn vingers glijden over de kleine toetsen en sturen vrijwel meteen een sms terug.

“El, de vriendin van Busquets heeft me je nummer gegeven. D’you mind? X”

      De dag dat ik met Eleanor, Rosa, Mireia en Amber op de bank zat te kijken naar de training van het Spaanse team lijkt al zo lang geleden … Man, ik moet dringend nog eens afspreken met hen.

Reacties (6)

  • FCBayern

    Wauw! Snel verder, xxMerel.

    7 jaar geleden
  • nightqueen

    Great! (: x

    7 jaar geleden
  • Vamos

    Wauw!
    Ik heb dit verhaal echt gemist de afgelopen tijd!
    Je schrijft nog steeds super!
    Kan niet wachten tot het volgende deel!!
    x

    7 jaar geleden
  • periphery

    Wauw wauw wauw, ik heb dit verhaal echt zo hard gemist! Je schrijft nog steeds heel erg leuk en je weet dat ik tot het einde dit mooie verhaal zal volgen, hoelang je ook niet schrijft :') love you lieve schat <3

    7 jaar geleden
  • Yestherday

    Super Mooi!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen