Foto bij O23. || Sophie Parker

Ook liveshow waren de jongens moeiteloos doorgekomen. We waren begonnen aan week zes. Maar er was iets verandert: Ik had een brief gekregen van mijn moeder. Vanuit de afkickkliniek. Hij had me aan het denken gezet. Ik wilde haar gaan bezoeken. Zonder mijn broertje. Als mijn moeder normaal zou doen en zou reageren, zou ik een volgende keer Jason meenemen. Maar ik durfde niet alleen.
'Louis? Kunnen we even praten?' vroeg ik die maandag in de kantine. Alle vijf de jongens keken me aan, verbaasd dat ik me weer in de kantine toonde, of verbaasd dat ik naar Louis vroeg.
'Ja, natuurlijk,' antwoordde hij. Hij stond op en liep samen met mij de kantine uit, op weg naar de tuin. Ik ging op de rand van de fontein zitten, hij nam naast me plaats.
'Mijn moeder heeft me een brief gestuurd. Ik wil haar gaan bezoeken, maar ik durf niet alleen. Maar eigenlijk durf ik jou ook niet mee te vragen, want jij moet al je tijd in je optreden van zaterdag stoppen,' ratelde ik. Louis legde een vinger op mijn lippen en ik viel stil terwijl ik hem aanstaarde.
'Ik ga graag met je mee, Sophie,' zei hij en hij liet zijn vinger weer zakken. Voor enkele tellen was ik sprakeloos.
'Het is vanavond bezoekuur...' opperde ik toen maar. Louis glimlachte.
'Zal ik je om half zeven ophalen?' Ik knikte en Louis stond weer op. Ik volgde snel zijn voorbeeld en drukte een kus op zijn wang.
'Dankjewel dat je me nog steeds wil helpen, ondanks dat ik zo'n onuitstaanbare bitch ben,' zei ik de jongen gemeend.
'Dat ben je niet, en ik help je graag. Maar ik moet nu echt weer terug naar binnen,' zei hij. Ik knikte en keek de jongen na terwijl hij de tuin weer uitliep. Na enkele minuten in stilte voor me uit te hebben gestaard liep ik ook weer naar binnen toe, meteen door naar de danszaal. Ik warmde mijn koud geworden spieren snel op en begon in de lege danszaal weer wat pasje te herhalen voor aanstaande zaterdag.

Die avond stopte er om iets voor half zeven een auto voor de deur. Jason was naar voetbaltraining, en met een beetje geluk zou hij er nooit achter komen wat ik daadwerkelijk ging doen. Paul en Sandra dachten dat ik iets met een vriend ging drinken in de stad.
'Tot vanavond,' riep ik snel voor ik de deur achter me dichttrok en de oprit afliep naar de auto. Ik stapte in en glimlachte naar Louis.
'Weet de rest hiervan?' vroeg ik hem.
'Ook hallo, Sophie,' lachte Louis. Ik grinnikte.
'Ik heb een vage smoes opgehangen dat ik mijn zusje in de stad zou ontmoeten. Alleen Harry leek het niet te geloven, maar volgens mij vermoed hij niks,' zei Louis terwijl hij wegreed.
'Zenuwachtig?' vroeg Louis me toen ik zenuwachtig aan de zoom van mijn t-shirt zat te frunniken. Ik keek op en keek hem aan.
'Een beetje,' gaf ik toe. Louis legde een hand op mijn bovenbeen en keek me even aan.
'Het komt wel goed. Ik blijf bij jou,' beloofde hij. Hij legde zijn hand weer op het stuur en concentreerde zich weer op de weg. De rest van de rit werd er niks gezegd. Ik staarde naar buiten en legde mijn hoofd tegen het koude glas aan.
Na een klein halfuur parkeerde Louis de auto op de parkeerplaats bij de afkickkliniek. Hij keek me aan.
'Ben je er klaar voor?'
'Ik zal wel moeten,' antwoordde ik. Ik opende het portier en deed de deur weer dicht. Louis klikte de auto op slot. Hij kwam naast me lopen en pakte mijn hand vast. We liepen het gebouw in en liepen naar de balie.
'Goedenavond, kan ik u helpen?' vroeg de vrouw achter de balie.
'Ik wil mijn moeder graag bezoeken, mevrouw Parker,' vertelde ik haar. De vrouw tikte iets in in de computer.
'Ze heeft kamer 46, maar het kan zijn dat ze in de gemeenschappelijke woonkamer zit. De woonkamer is achter die deur. Kamer 46 is de gang door, de trap naar de tweede verdieping en dan de derde kamer aan de linkerkant,' legde de vrouw uit. Ik probeerde alle informatie op te slaan en bedankte haar vervolgens. Samen met Louis liep ik naar het trappenhuis, de trappen naar de tweede verdieping op en de deur door. Voor kamer 46 bleef ik staan.
'Wat als ze me nu niet wil zien?'
'Dan zijn we zo weer weg. Probeer een beetje te ontspannen,' zei Louis me. Ik haalde een keer diep adem en drukte op de bel. Ik hoorde wat gestommel en even later ging de deur open. In de deuropening stond mijn moeder. Ze zag er veel gezonder uit. Ze was niet meer zo mager, maar had een normaal postuur. Ze had weer kleur op haar gezicht en haar haren hadden weer volume.
'Sophie? Wat doe jij hier?' De manier waarop ze het vroeg zei me meteen dat ik absoluut niet welkom was. Angstvallig greep ik Louis hand vast.
'Ik wilde je komen bezoeken,' wist ik uiteindelijk te zeggen.
'Ik hoef jou bezoek niet,' zei ze me duidelijk. Ik slikte de brok in mijn keel weg.
'Het spijt me, mamma,' zei ik voor ik me omdraaide en wegliep. Ik beet op mijn lip om de tranen tegen te houden en liep stevig door. De trappen weer af, de gang door en door de deur naar buiten de parkeerplaats op.
'Sophie, stop!' zei Louis. Ik stopte en keek de jongen aan.
'Ze praat daar ook heel veel met psychiaters, ze zullen haar helpen beseffen dat ze jou niks kwalijk kan nemen, en dan is ze ook niet meer boos op jou. Dit is niet jouw schuld. Jij hebt juist gehandeld. Voel je alsjeblieft niet schuldig over wat er gebeurd is.' Ik keek de jongen in zijn helderblauwe, eerlijke ogen aan en wist niet precies wat ik moest zeggen.
'Wil je me alsjeblieft naar huis brengen?' wist ik uiteindelijk over mijn lippen te krijgen. Met een teleurgestelde blik knikte de jongen en liep met mij naar zijn auto. Opnieuw was het de hele rit stil. Uiteindelijk stopte Louis voor mijn huis. Ik draaide me naar hem toe en glimlachte alsof er net helemaal niks was gebeurd.
'Bedankt dat je met me mee bent gegaan,' zei ik.
'Geen punt, Sophie.' Voor ik het wist had ik mezelf voorover gebogen en had mijn lippen op die van hem gedrukt. Hij was heel even verward, maar kuste me toen zachtjes terug. Voor ik mezelf te ver zou verliezen, maakte ik mezelf weer los.
'Tot morgen,' zei ik, waarna ik de auto uitstapte en de oprit op rende naar de voordeur. Het enige waar ik nu nog aan kon denken is hoe ik dit aan Harry uit ging leggen...


Weer een stukje. Ben totaal niet tevreden, maar jullie hebben Louis, haha (: X

Reacties (2)

  • Cliffayne

    Zer hoeft toch niks uit te leggen aan Harry? ze heeft niks met em dus.

    8 jaar geleden
  • Kjaensen

    Aaah, poor Sophie...

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen