chapter 11

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 4 jaar geleden
Geactiveerd op: 4 jaar geleden

Foto bij chapter 11

breed | medium | small

We lopen stil door de gangen zweinstein en George heeft zijn blik gericht op een papier met allemaal bewegende dingen. ‘George, waar…’ George drukt snel een hand voor mijn mond en duwt mij dan snel een donker gangetje in. Hij gebaart dat ik stil moet zijn. Ik knik en kijk dan naar de gang waar een zwak licht vandaan komt. Ik hoor iemand treurig zingen en even later komt Haast onthoofde Henk voorbij. Ik druk me zo dicht mogelijk tegen George aan om uit het licht te blijven en ik hoor hem iets sneller ademen. Wanneer Henk weg is trekt hij me weer de gang uit en loopt naar het binnenplein. Hij stopt bij een standbeeld van een oude heks en spreekt er een spreuk over uit. Het standbeeld gaat opzij en hij verdwijnt in de gang. ‘George? George!’ Ik loop ik kijk de gang in, maar ik zie George nergens. Ik stap de gang in en glijd onderuit. Ik gil luid. Wat is dit voor gang? Het lijkt meer een glijbaan. Na een lange val land ik met op iets zachts. ‘George?’ fluister ik zacht. ‘Ja?’ Hoor ik onder me. Ik schrik en rol opzij. We schieten in de lach en blijven zo een moment liggen. Dan staan we op en ik pak mijn stok. ‘Lumos.’ Mompel ik zacht. ‘Wat is dat voor papier?’ zeg ik dan. George kijkt mij triomfantelijk aan. ‘Dit…’ zegt hij en hij wijst naar de kaart. ‘… is de sluipwegwijzer.’ ‘De wat?’ zeg ik verward. ‘De sluipwegwijzer. Iedereen en alles op het terrein is er op te zien.’ Hij geeft mij de kaart en ik schijn er met mijn stok op. Ik zie iedereen. Van mens tot dier. ‘Wow.’ Fluister ik zacht. Ik geef hem langzaam terug. ‘Oke, weet jij hoe laat het is?’ Ik kijk even op mijn horloge. ‘Het is twee uur.’ ‘We moeten om half zes terug zijn in de leerlingenkamer.’ Ik knik. ’Oke, maar waar gaan we heen?’ Hij lacht geheimzinnig. ‘Je ziet wel.’ Hij draait zich om en rent de gang in. ‘George!’ roep ik verontwaardigt en ik ren achter hem aan. Ik geef een zwiep met mijn stok en de lichtbol vliegt de gang in. Ik zie George ver weg rennen en ik begin harder te rennen.
Ik stop naast George die ook stil staat. De gang begint omhoog te lopen en even later komen we bij een luik aan. George doet langzaam het luik open. Hij gebaart weer dat ik stil moet zijn en klimt door het luik. Hij helpt me omhoog en ik kijk om me heen. We zijn in een soort magazijn. Hij gaat door een door en wenkt me. Dan staan we ineens midden in Zacharinu’s Zoetwarenhuis. Ik kijk George verwonderd aan. ‘Zin in een tripje Zweinsveld?’ Ik knik lachend en volg hem de straat op.

We hebben heel Zweinsveld doorgestruind en we lopen nu ergens in het bos aan de rand van het verboden bos. George gaat tegen een grote omgevallen boom zitten en ik plof naast hem neer. Ik laat mijn hoofd uitgeput op zijn schouder vallen. ‘Weet je nog hoe we elkaar leerde kennen?’ Ik lach. ‘Tuurlijk, er moet wel iets heel bijzonders gebeuren, wil ik dat vergeten.’ ‘Ik heb nog steeds een litteken.’ ‘Echt?’ Ik knik en stroop mijn broekspijp op. Over mijn scheenbeen loopt een groot litteken. ‘Wow…’ George kijkt met grote ogen naar mijn been. Ik glimlach even. Hij strijkt even met zijn vingertoppen over het litteken. Ik kijk naar de lucht. Het is volle maan. Ik schiet overeind. ‘George, het is volle maan!’ George kijkt mij verward aan. ‘Wat is daar mee?’ Remus Lupos, de nieuwe leraar is mijn peetvader. Ik weet een groot geheim over hem, wat niemand mag weten. ‘We moeten hier weg!’ Ik trek George overeind. Ik kijk om me heen. ‘Welke kant is zweinstein op?’ vraag ik gehaast. George kijkt even om zich heen en wijst dan richting het verboden bos. ‘Maar we kunnen niet…’ Zonder na te denken trek ik George mee het verboden bos in, wat misschien niet zo slim was… Ik ren zo snel mogelijk, gevolgd door George het bos door. Ik wil net over een boomstam heen springen als ik een grommend geluid hoor. ‘George…’ Ik grijp George pols vast. ‘Niet bewegen.’ Ik kijk langzaam naar links waar een gedaante staat. Een grote gedaante met glimmende tanden. Ik beweeg langzaam iets naar achteren. Dan knapt er ineens een takje. ‘Laat maar, Rennen!’ roep ik en ik ren met George weg. Ik hoor Lupos’ zware voetstappen achter me en begin nog harder te rennen. Dan kom ik klem te zitten in een gat. George probeert mij los te trekken. ‘George, rennen!’ ‘Nee, ik laat je hier niet liggen.’ ‘Rennen! Anders krijgt hij ons allebei. Ik red me wel even, haal hulp.’ Ik kijk George doordringend aan. Hij knikt en staat op. ‘Ik ben terug voordat je mijn naam kan zeggen.’ En weg is hij. Ik kijk op naar Lupos die steeds dichter bij komt. Ik begin mezelf zo snel mogelijk uit te graven. ‘Kom op zand, werk mee.’ Roep ik wanhopig. ‘Ja!’ Ik klim uit het gat en wil wegrennen, maar dan zie ik de grote gedaante voor mij staan. Ik druk mezelf tegen een boom aan. ‘Lupos’ fluister ik wanhopig. Ik weet dat hij me niet herkent, dat het geen zin heeft. Ik laat mijn hand langzaam naar mijn broekzak glijden, waar mijn toverstok zit, maar hij is weg. Ik kijk angstig om mij heen en zie hem naast het gat liggen. Als ik nou heel snel beweeg. Ik tel in mijn hoofd tot drie. Dan duik ik weg en net als ik mijn toverstok vast grijp voel ik een enorme pijn door mijn arm gaan. Ik gil hard. ‘Paralitis!. Ik hoor doffe dreun. Ik zie de weerwolf op de grond liggen en kijk naar mijn arm waar een bebloede tandafdruk in zit. Ik sta op en ik ren het grote veld naar het kasteel op. Ik stop met lopen als ik de weerwolf weer hoor naderen. Ik draai me om met mijn stok in de aanslag. Dan rent er iemand het veld op. De persoon gaat voor mij staan en ik laat me op de grond zakken. Ik knijp mijn ogen dicht tegen de pijn in mijn arm en laat de tranen over mijn wangen lopen.
Iemand helpt me overeind en trekt mij gehaast mee. ‘We hebben niet veel tijd.’ Hij stopt met lopen als we veilig in de school zijn. Hij dwingt me te gaan zitten en stroopt mijn mouw op. Ik kijk op naar Perkamentus’ gezicht.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

0

12+

1099

338 (0)

Share