Dit is dus acht jaar na het laatste hoofdstuk, en dus drie jaar na de vorige epiloog.

Acht jaar later

"Juul." Louis trekt me aan mijn arm weer terug het bed in waardoor ik half boven op hem val. "Blijf nog even bij me in bed."
"Nee, Louis."
"Maar vijf minuutjes", smeekt hij.
"Één minuutje." Ik heb echt niet veel tijd.
"Vier."
"Twee."
"Drie en lager ga ik niet", zegt Louis. Hebben we hier een veiling of bieding of wat?
"Ik kan ook nu weg gaan", reageer ik. Ik wil al opstaan, maar Louis trekt me weer terug. Lachend val ik op zijn borst en geef ik hem een kusje.
"Mm", murmelt Louis tevreden. Er komen geluidjes van Stans kamer, dus ik kom meteen overeind.
"Jij moet ook eens opstaan." Ik woel nog even door zijn haar en ga dan naar de slaapkamer waar Stan zich in zijn kleine bedje uit rekt.
"Goedemorgen lieverd", fluister ik als ik hem optil. Hij antwoordt niet maar gaapt wel nog. Ik open zijn kast en bekijk de kleding. "Wat wil je aan?" Stan antwoordt niet dus ik pak er zelf wat uit. Echt zo'n jongen die geen interesse in kleding heeft en dat terwijl hij pas twee jaar is. Ik trek hem de jeans aan met het shirt erboven wanneer hij op de comode ligt. Zijn handen grijpen naar de mobile boven hem waar een paar speeltjes aan hangen. Zijn ogen fonkelen en hij schatert het uit als ik hem in zijn zij kietel. Wat een schatje is hij toch. "Heb je al honger?"
"Ja", antwoordt hij. Ik til hem weer op en loop met hem de trap af. Daar zet ik hem op de grond neer en maak ik wat ontbijt klaar. Louis komt in zijn boxer naar beneden en tilt Stan alweer op.
"Goedemorgen mannetje."
"Papa!"
"Gaan wij morgen weer voetballen?"
"Jaa!", roept Stan enthousiast. Het plastic bordje waarop een broodje met chocopasta op ligt, zet ik op de tafel neer.
"Louis, regel jij dat even?" Hij knikt en gaat met Stan aan tafel zitten. Ik werk zelf ook wat naar binnen en check nog gauw alles op mijn laptop. Mijn tas pak ik in en de jassen haal ik al van de kapstok. Gelukkig eet hij door dus kunnen we ook snel gaan.
"Tot vanavond." Ik krijg nog een dikke kus van Louis en vertrek dan.

Bij het kinderdagverblijf aangekomen, parkeer ik de auto en haal ik Stan uit zijn stoeltje. Hij trampelt al vooruit als ik de auto op slot maak. Er rijden nu geen auto's op de parkeerplaats dus kan hij vooruit lopen. Binnen gaat hij meteen al naar zijn afdeling.
"Waar wil je je jasje ophangen?", vraag ik als ik me naast hem op de grond hurk. Hij bekijkt de hele kapstok. Wat een gedoe ook, hè. Een mooie plaatsje voor je jas vinden. Voor Stan wel. Hij trampelt ergens naar toe om daar zijn jas op te hangen. Precies tussen Jari en Sophie in die er ook staan. In plaats van bij de twee te blijven staan komt hij weer terug gelopen en klemt hij zijn armen rond mijn benen.
"Schat, wat is er? Ben je een beetje verlegen?", vraag ik hem. Mijn genen. "Kijk eens, daar is Sophie toch?", wijs ik haar aan. Sophie is ongeveer van dezelfde leeftijd als Stan en die twee spelen ook vaker samen omdat ze in het zelfde groepje zitten. Met haar moeder klets ik vaak nog een half uur na. Anne, maar ze is er nu niet omdat ze zwanger is. De laatste keer dat ik haar zag zat ze toch al acht maanden. Nog een ander meisje komt op dit moment ook aan met haar moeder.
"Papa!", roept Sophie. Ik kijk omhoog langs het mooie zwarte pak tot- tot ik een welbekend gezicht zie.
"Aaron?"
"Juliet?" Hij kijkt verbaasd op.
"Ga maar met de meisjes mee", wenk ik Stan wat hij ook doet. "Hoe is het met je?", vraag ik meteen oprecht geïnteresseerd.
"Goed. Heel goed zelfs. Hetzelfde met jou mag ik toch hopen."
"Ja, zeker", glimlach ik. "Ik wist niet dat je Sophie's vader was."
"Mijn vrouw brengt haar altijd op de dinsdag en woensdagochtend, maar die is hoogzwanger."
"Ik maak wel eens een praatje met Anne, maar ik wist niet dat ze jou vrouw was", lach ik. Dan weet ik dus ook meteen hoe het met Aaron gaat, allemaal via Anne.
"Ja", lacht hij trots. Dan is hij echt een stuk beter af met Anne, dan met mij. "Ik heb ook nog een zoon van vijf op de basisschool en een kleine op komst dus. En hoe is het met jou? En Louis?"
"Geweldig! Echt heel erg goed! We praten zeker nog zo'n twintig minuten bij over wat er allemaal wel niet gebeurd en hoe we het nu maken. Het doet me best wel goed om te zien dat hij nu zo gelukkig is. Stiekem had ik toch altijd nog een klein beetje dat schuldgevoel, maar nu absoluut niet meer.
"Hoe is het eigenlijk met Edward en Eloise?", vraagt hij.
"Ook heel erg goed."
"Hebben ze allebei nog iemand gevonden?"
"Elkaar."
"Echt? Is het je nog gelukt ook?", lacht Aaron. Ik knik trots. Eloise en Edward hebben een dochter van acht en een dochter van drie. Elianne, de oudste, sleept Paige, de jongste ook overal naar toe. Het is wel leuk dat Paige en Stan ongeveer in dezelfde leeftijd zitten. Ze gaan ook echt veel met elkaar om. We kletsen nog even verder tot het echt tijd wordt om te gaan. Als ik aanstalten maak om te vertrekken, komt Stan nog eens achter me aan.
"Mama! Mama! Ga je weg?"
"Ja, mama gaat weg, maar vanmiddag komt papa je ophalen, goed?" Hij knikt hevig.
"Papa!"
"Nou, tot vanmiddag! Ga nu maar lekker spelen, veel plezier!" Ik geef hem nog een kus op zijn kruin en zwaai hem uit als ik vertrek naar mijn werk.

Zeiden ze op L1 weer dat het in Limburg zo'n 35 graden zou worden, ben ik blij dat het dat niet geworden is. Het is vreselijk benauwd en ik ben ook nog wat verkouden (geloof het of niet. Al twee jaar ben ik niet ziek geweest en wanneer word ik verkouden? In mijn PTA week wanneer het ook nog warm is.) En mijn neus zit dus dicht waardoor het voor mij nog benauwder is. Al een paar keer vandaag heb ik vandaag het gevoel gehad dat ik ging stikken. Geen pretje. Maar hoe was jullie warme dag vandaag?

Morgen het aller aller laatste deel van dit verhaal en dan een vreselijk lang dankwoord aangezien ik zoveel heb om jullie te bedanken! Als ik jullie zeg dat jullie de beste lezers zijn, meen ik dat echt! Dit verhaal zou überhaupt nooit in de top zijn gekomen en gebleven zonder jullie. Wacht! Dit moet ik allemaal bewaren voor het dankwoord:)Ik hoop dat jullie deze proloog een beetje schattig vinden haha. Geniet maar van de laatste stukjes!

Reacties (53)

  • Tomlinsbear

    Fijn dat Juliet en Aaron goed met elkaar om kunnen gaan

    2 jaar geleden
  • Summerday

    love it <33

    5 jaar geleden
  • agirlx

    gelukkig is alles ook weer goed met Aaron!
    ze hebben allebei een goed leven met iemand waar ze echt van houden, wat wil je nog meer ..

    6 jaar geleden
  • AnkePayne

    Echt tof da aaron der ook in voorkomt en da em ook gelukkig is... Kvind jammer dat bijna gedaan is:(

    6 jaar geleden
  • XXIloveXX

    Echt jammer dat dit het einde is.
    Kan wel huilen zo mooi is het.
    Ja het was echt warm, maar ik heb GEZWOMMEN!!
    Daar had ik echt op gewacht.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen