Foto bij [66] Own protection

Pov. Zero Kiryu
Regen kletterde op de grond en creëerde een monotone achtergrond, enkel onderbroken door het gerommel van onweer in de verte. Ik ademde diep in en veegde een natte lok haar weg uit m`n gezicht. Hoe lang ik hier al zat? Eerlijk gezegd had ik geen idee… Een uur? Een half uur? Wie zal het zeggen? Het enige dat ik wist was dat het lang was en dat ik koud en hongerig was. En toch maakte ik geen aanstalten om het huis in te gaan. Ik kon het gewoon niet. De beelden van de oorlog eerder deze maand spookten door m`n hoofd en hoe hard ik ook m`n best deed om het uit te sluiten het lukte niet!

Het was werkelijk een slachting geweest. De demonen hadden grondig huisgehouden. En nu waren de lijken van die monsters geen probleem voor mij, o nee, het waren meer de onschuldige mensen. Een baby, een jonge vrouw, gevoelloos omgebracht. En de vrienden, bekende gezichten, die nu niet langer onder ons waren. ‘Zero? Kom nou alsjeblieft binnen. Je zit hier nu al uren.’ Hazel Malfidus stond enkele meters bij me vandaan, een paraplu boven haar hoofd en de linkerhand in een broekzak. De bruine ogen leken zwart in de duisternis. Langzaam stond ik op. Bezorgd kwam ze dichterbij en hield de paraplu hoger zodat ik eronder kon. ‘Carlisle vroeg naar je… h-hij is bezorgd om je.’ Natuurlijk was de dokter bezorgd om me… Het was zijn beroep. ‘Ik heb geen zin om met hem te praten.’ Hazel zuchtte en beet op haar onderlip. ‘Wat zit je dwars?’ het kwam er bitser uit dan dat ik bedoelde, maar Hazel kende me zo onderhand wel om dat te weten. ‘Ga nou maar, je weet best dat je na dat gesprek je beter voelt.’ Natuurlijk had ze gelijk… en dat wist ze maar al te goed.

'Gaat het een beetje?' vroeg ze stilletjes toen we dichter bij Carlisle's kantoor kwamen. Langzaam schudde ik m'n hoofd en ontweek haar blik. Aangedaan pakte ze m'n hand om er een kneepje in te geven.
'Ik ga iets te eten voor je halen, ik breng het wel naar je kamer.' meteen legde ik m'n hand op haar schouder voor ze weg kon lopen. 'Ik eet vanavond wel mee.' Ze glimlachte en verdween geruisloos in een zijgang. Ik vergat niet dat zij haar dochter verloren is... Maar ze was sterker dan ik en ontweek haar verdriet niet.

'Is het interessant?' geschrokken keek ik om alleen maar om in de zachte ogen van de blonde dokter te kijken. Nieuwsgierig keek hij ook naar de deur van z'n kantoor maar toen hij niets gek ontdekte haalde hij z'n schouders op en gebaarde dat ik naar binnen moest.

Zelf keek hij nog even gauw naar de deur voor hij deze sloot. 'Zero, ik weet dat je er en hekel aan hebt maar kun je me vertellen wat je dwars zit?'
Ik trok m'n wenkbrauw op, verwachtte hij nou echt dat ik hem ging vertellen dat ik er simpelweg niet tegen kon? Dat ik al bijna moest kotsen bij het idee aan bloed? Wou hij echt weten dat ik elke nacht als ik m'n ogen sloot de dode, onschuldige mensen voor me zag? Aphrodite zag?

Zuchtend wende ik m'n blik af en liet die door het kantoor glijden. De victoriaase stijl van het herenhuis was ook hier goed terug te vinden. Een muur was een boekenkast. Vaak sloop ik gauw het kantoor in om me in de grote leren stoel te nestelen en me te vermaken met een goed boek.

'Ik wil het er niet over hebben Carlisle. Je weet dat ik er gewoon niet tegen kan... En dat gaat ook niet veranderen.' Afwerend sloeg ik m'n armen over elkaar en zakte in de stoel die de dokter me aanwees, zelf ging hij achter z'n zware houten bureau zitten.
Zuchtend leunde hij naar achteren in de stoel. 'Ik wou dat ik je hier mee kon helpen. Maar je maakt het ons allemaal niet makkelijker.'
Ja, dit had ik al vaker gehoord.
Ongeïnteresseerd pakte ik een in leer gebonden boek op maar legde hem snel weer neer toen ik de titel las.
'Ik denk dat we je maar naar Thule moeten brengen. Darius en Beau zouden het gezellig vinden. En bovendien kun je dan weer met de capall zijn.'

Dit kwam bijna elk gesprek maar voren maar ik weigerde elke keer weer.
'Carl-' 'Nee, ik wil het niet horen. Damon kan ook totaal geen hoogte meer van je krijgen en maakt zich erge zorgen om je. Je vertrekt morgen.' Streng keek hij me aan. 'Goed dan...' gromde ik uiteindelijk na een ijzige stilte. 'Maar weet dat je me hier totaal niet blij mee maakt.'
Kwaad beende ik het kantoor uit en sloeg de deur achter me dicht. Waarom ik nou precies kwaad was wist ik eigenlijk ook niet.

Pov. Damon Salvatore
Ik zag de blonde vampier kwaad Carlisle's kantoor uit benen. Vaag kon ik de woede nog voelen door onze band. Die lang zo goed niet meer was als vroeger... Toen was Zero graag bij me, maar nu... Nu niet meer, hij gunde me nauwelijks nog een blik waardig, ontweek elk contact, reageerde kwaad op alles en zonderde hij zich vaak af.
Het deed pijn, wetend dat ik niets voor hem kon doen dan toe kijken en proberen iets te verzinnen om hem te helpen. Iets dat niet erg makkelijk was, hij weigerde alles. En de dingen waar hij vroeger mee te paaien was werkten niet meer.
Ik was hem kwijt en dat besef viel me zwaar. De meesten van ons treurden wel om iemand maar ondanks de afgezwakte band die we nog steeds deelden wist ik dat hem meer dwars zat dan de dood van Aphrodite.

Bonita kwam niet veel later de gang opgelopen, haar haren nog nat van de douche. 'Heeft hij al met Zero gepraat?' haar zilveren ogen glansden bij het weinige licht dat ons bereikte. 'Ja, en je kunt je wel voorstellen hoe hij reageerde... Maar hij gaat wel morgen. Ik heb zijn kleren al ingepakt en klaar gezet.'
Een steek schoot door m'n hart bij de gedachte dat ik hem alweer moest laten gaan. 'Het komt wel goed, geef hem wat tijd.' Bonny drukte en kus op m'n wang en liep door naar de eetkamer waar de meeste mensen van ons grote "gezin" al op hun vaste plekken zaten.

Ik zat nog geen minuut toen de deur nog een keer open ging en Zero de kamer in kwam en op z'n vaste plek naast Scorpius ging zitten. Hij negeerde de blikken die zijn kant op geworpen werden en liet zich opscheppen door Lily.
De glimlach die hij haar vroeger gegeven zou hebben bleef uit, onbewogen en stijfjes keek hij toe.
Kress ontbrak ook van tafel, geen verassing want hij werkte de laatste tijd zoveel mogelijk.
Nu Zero erbij was durfde niemand echt een gesprek te beginnen, bang iets te zeggen. Maar waarschijnlijk had de jongen toch niets gehoord, hij zat heel ergens anders met z'n gedachten.

Pov. Zero Kiryu
Na het eten stond ik onmiddellijk op en glipte de kamer uit. De beklemmende voorzichtige stemming die er hing was niet te harden.
Zonder op het frisse februari weer te letten liep ik weer door naar buiten. De manege was voor een groot deel geslonken. Vele capall waren dood gegaan tijdens de oorlog of al overgebracht naar Thule waar Beau een nieuwe manege had laten bouwen, vlak naast de vliegbasis. Tenminste als ik de onbeantwoorde brieven moest geloven.
Ivy was ook al weg...
Met m'n handen in m'n zakken stond ik stil voor haar stal. De koude betonnen vloeren waren weinig aanlokkelijk zonder de gewoonlijke laag stro. En toch ging ik naar binnen en liet me langs de muur naar beneden glijden.
Het regende nog steeds buiten, het getik op het dak was kalmerend. Langzaam voelde ik hoe m'n ogen dicht zakten.

Pov. Damon Salvatore
De volgende ochtend kon niemand Zero vinden, waar we ook zochten, hij was onvindbaar. Stiekem begon ik te hopen dat hij nu gewoon mocht blijven. De regen kletterde tegen de keukenramen en toen ik net een kopje koffie inschonk ging de keukendeur open en kwam Edward vanaf buiten, z'n ogen waren weer goudkleurig en vrolijk. 'Als je Zero zoekt, hij slaapt in de stallen. Hij is eindelijk ingestort sinds de laatste keer.'
Ik knikte. 'Laten we hem dan maar weg brengen voor hij wakker word.'
Edward grinnikte en schudde z'n hoofd. 'Dat is ontvoering Salvatore!'
Ik haalde m'n schouders op. 'Ik ben zijn Maker, ik mag met hem doen wat ik wil!'

Ik klopte hem op z'n marmeren schouder en ging opzoek naar Carlisle, de blonde dokter wou graag mee om Zero weg te brengen. Bonny had de auto al gauw gehaald en stond al te wachten.
Nog voor ik had kunnen aankloppen deed hij al open.
'Laten we hem maar gauw wegbrengen voor hij moeilijk gaat doen.'
Snel glipten we de stallen in om de jongen opgerold in Ivy's stal te vinden. Voorzichtig tilde ik hem op. Een schuldgevoel ontstond in m'n hart nu ik hem tegen z'n zin in naar Thule moest sturen, ik wou dat het anders kon.
Bazilis, Marchs Weerkat zat al in de auto, hij had erop gestaan met hem mee te gaan. En daardoor wou Doirrean ook mee. Bonita wou haar eerst niet laten gaan maar ze begreep zelf ook wel dat ze de poes niet kon tegenhouden.
'Slaapt hij nog?' Esmee kwam naar buiten, haar hartvormige gezichtje stond treurig.
'Ja, en dat blijft nog wel eventjes zo.' teder streelde z'n wang.
'Ik hoop dat hij een beetje tot rust kan komen op het eiland.' Carlisle opende de autoportier voor me. 'Tot zo.' mompelde ik snel tegen niemand in het bijzonder en stapte snel in.

We kwamen al veel te snel bij de vliegbasis, de draak die hem zou overvliegen zat al op ons te wachten. Zwijgend legde ik hem in de cabine die tegen de drakenbuik gebonden zat en zette de koffers erbij. Al die tijd had hij zich niet verroert, de twee katten sprongen bij hem op de bank.
Hij was in goede handen, ik sloot de deur. De klik klonk definitief en streng.

Voorzichtig sloeg de draak z'n vleugels uit en steeg langzaam op. Met z'n drieën bleven we net zolang staan tot het stipje aan de horizob verdwenen was.

Pov. Darius Zy
Het was midden in de nacht toen de draak landde die Zero meegenomen had. Beau en ik kwamen gelijkertijd bij de draak aan.
Nog altijd was ik niet aan het ooglapje gewend dat de lege oogkas aan het zicht ontnam. Hij was nog steeds erg knap om te zien maar hij was nu meer intrigerend.
Zero gooide het deurtje open en stapte naar buiten.
De blik in de bruine ogen was kil en afstandelijk. Het weerhield zelfs Beau ervan om de jongen e omhelsen. Langzaamaan begon ik te snappen hoe hij veranderd was.
'Waar is Ivy?' was het eerste wat hij vroeg. Wat hij echter niet wist was dat de merrie overleden was toen hij ziek was. Damon had geprobeert het voor hem te verzwijgen met de leugen dat we haar al meegenomen hadden.

'Zero... Ivy leeft niet meer. We hebben echt alles geprobeerd om haar te redden. Eerlijk waar maar je wist hoe zwaar gewond ze was.'
Alsof hij er nog meelijwekkender uit kon zien zakten z'n schouders naar beneden en hing er haar voor z'n ogen en konden we z'n ogen niet meer zien.
'We hebben wel en nieuwe voor je?' helaas begreep ik pas dat dit al helemaal fout is om te zeggen tegen een instabiel persoon.
Z'n hoofd schoot omhoog. De bruine ogen die tussen de lokken door gluurden spoten vuur.
'Een nieuwe? EEN NIEUWE? IK WIL HELEMAAL GEEN NIEUWE! IK WIL IVY.' kwaad beende hij weg in de richting van ons huis en de manege. 'Subtiel Darius. Heel subtiel.'
Beau schudde z'n hoofd en ging achter Zero aan.
Ugh. Hoe stom kun je zijn... Mezelf mentaal een standje gevend ging ik achter ze aan.

Pov. Zero Kiryu
Tranen vertroebelden m'n zicht terwijl ik op gevoel naar de stallen ging. Hoe hadden ze dit voor me kunnen verzwijgen? Eens zou ik er toch wel achter komen zijn, en dan? Verwachtte ze dat ik dan positief reageerde? Stelletje mongolen.
Ter'r hinnikte zachtjes naar me ter begroeting. 'Hé jochie.' de hengst deed geen poging me te bijten of andere grappige dingen uit te halenn toen ik de stal binnen glipte.
'Zullen we een stukje gaan rijden jongen?' Het hoofdstel hing altijd standaard in een kastje aan de stal. Ik nam geen moeite het zadel ook te pakken. En leidde het paard de stal uit, soepel sprong ik op z'n rug en draafde net naar buiten toen Beau aan kwam lopen. Haastig sprong hij opzij en stuikelde doordat hij nu geen diepte meer zag. Darius riep me nog maar ik luisterde niet en boog me iets dieper over de hals van de blauwgrijze hengst die alleen maar harder ging. Met z'n tweetjes galopeerden we in de duisternis van de nacht langs de branding van de zee. Het zout beet in m'n gezicht en de koude wind maakte m'n vingers gevoelloos. En toch bleef ik Ter'r voortdrijven tot hij me negeerde en langzamer ging lopen.
De zon begon al op te komen en ik had geen flauw idee van waar we waren.

Stijf liet ik me van het paard afglijden en ging op een steen zitten kijken hoe het diepe blauw langzaam uit de lucht verdween en langzaam een helder blauw de lucht omspande.
Ter'r kwam na een poosje ook weer op adem en wierp de zee verlangende blikken toe.
'Het is vredig hè jochie.' hij keek me even aan, maar draaide zich daarna weer naar de zee. Het breken van de golven, de vogels in het binnenland en soms het geruis van drakenvleugels was hier één geheel met de natuur. Een schol Bruinvissen zwommen een paar kilometer met de kust mee. Voor het eerst sinds een lange tijd voelde ik me kalm.

'Kun je me terug brengen, Ter'r?'
De hengst snoof zachtjes en stond keurig stil toen ik vanaf de steen op z'n rug klauterde.
Rustig stappend begon het paard aan de weg terug wat mij mooi de kans gaf om me heen te kijken. De grillige fjorden die zich een weg het binnenland in vraten, de koloniën vogels, de vele soorten bomen, het smalle strand dat nu onderwater stond door de vloed. Het land was prachtig!
Doordat ik de capall die nacht een paar uur op hoog tempo door had laten galopperen duurde het lang voor we het terrein van een kleine boerderij op stapten.
De capall in de weilanden er omheen keken op maar gingen daarna gewoon weer verder met waar ze mee bezig waren.
Beau kwam naar buiten toen hij me hoorde aankomen.
'Zero! Eindelijk, ik begon ongerust te worden.'
Z'n karmozijnrode oog glinsterde in het licht van de ondergaande zon.
'Je zal wel honger hebben.' zei hij toen ik niet reageerde. 'Ja, best wel.'
Hij glimlachte opgewekt. 'Zet hem maar in dat weiland. En kom dan binnen dan kun je eerst eten. Ik zal je daarna een rondleiding geven.'

Pov. Damon Salvatore
Een week sinds Zero naar Thule was vertrokken, en ook en week sinds ik iets van hem hoorde. Maar Kress had een brief vanaf de vliegbasis meegenomen.

Beste Damon,

Zero maakt het vrij goed. Hij eet gewoon en is bijna de hele dag met de capall bezig. Hij praat nauwelijks maar Beau praat gewoon voor hun beiden. Hij is eigenlijk wel rustig in de natuur en samen met Ter'r of een jonge capall gaat hij altijd in de ochtend een ritje langs het strand maken voor hij wil ontbijten.
Waarom heb je hem eigenlijk nooit verteld dat Ivy dood was? Toen hij daarachter kwam is hij ervandoor gegaan en heeft het een halve dag geduurd voor hij weer terug was! Beau was ongerust over hem.
En ik voelde me schuldig omdat IK de eer had het hem te vertellen.

Maar oké, er zijn al drie drakeneieren uitgekomen en de meesten draken hebben zich keurig angepast en houden zich aan de regels.

Beau went er zo langzamerhand aan dat hij niet zo goed meer ziet als vroeger maar hij houdt zich bijzonder goed. Toch gaat hij niet mee als ik m'n rondes op het eiland ga maken en blijft liever thuis, bij de capall en nu dan Zero. Gelukkig heeft hij een hoop aan de kookboeken die Esmee de laatste keer mee gestuurd had en hoef ik niet elke avond verbrand eten te eten. Ik heb ook een boodschappenlijstje meegestuurd, als jij dat en Zero's laatste spullen mee kan sturen zouden we je heel dankbaar zijn!

Darius


Zuchtend gaf ik de brief aan Bonita die hem snel doorlas en doorgaf. 'Nou ze maken het in ieder geval goed.'
James kwam de keuken binnen. Z'n zwarte zat behoorlijk warrig en z'n broek zat onder de modder maar dat negeerde hij gewoon. 'Ik zei toch dat we het hadden moeten vertellen.'

Ginny pakte z'n jas aan en zette een mok dampende koffie voor haar oudste zoon neer.
'Nog nieuws van het ministerie?'
Hij knikte en wisselde en blik met Scorpius. 'Het schijnt dat een Aziatische clan volledig uitgemoord is.'
Geïnteresseerd richtte ik m'n volle aandacht op de twee Schouwers. 'Wij gaan daar morgen heen want er schijnen geen sporen van een gevecht te zijn. Stephan is daar nu ook, hij denkt zelf dat Ichiru er achter zit maar niks is zeker.'
Het werd tijd dat die kleine rotzak uitgeroeid werd. Ik knikte. 'Dat zou best wel eens kunnen. Het is mogelijk dat hij Zero probeert te vinden. Dat heeft hij immers beloofd.' beelden van ruim een eeuw geleden schoten door m'n hoofd.
Edward fronste en leunde wat dichter naar me toe. 'Wat is nou eigenlijk de relatie tussen die twee?'
'Ja, dat zou ik ook wel willen weten.' mompelde Scorpius. 'Dat is niet aan mij om jullie dat te vertellen.' voor ze verder konden vragen stond ik op en ging ervandoor.

Reacties (1)

  • Allysae

    wooow lang chap

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen