Foto bij 076

Olivia Houten

Mijn moeder had gisteren me geen blik waardig gegund, ik voelde me gekwetst. Niet om de feit dat het mijn moeder is en dat ze kiest voor Hannah, maar om de feit dat Hannah het weer voor elkaar heeft gekregen om mij te breken. Het liefst zou ik doen alsof het me niets doet, maar dat kan ik niet. Want het doet me wel iets, het raakt me dat mijn bloed eigen moeder me niet gelooft. Het raakt me gewoon allemaal zoveel, Harry heeft ook al geprobeerd me op te peppen net als de rest van de jongens, maar het werkte allemaal gewoon niet. Ik blijf erover inzitten, ik had daarom met mezelf beloofd dat ik één dag krijg om te "rouwen" en daarna moest ik gewoon weer veder gaan. Dat ga ik nu ook doen, het is vandaag vrijdag en mijn rouw tijd is om.
Ik laat ze zien dat ik ook zonder hun steun kan overleven dat er andere mensen zijn die wel om me geven. Dat ik hun daarvoor niet nodig heb en dat ik met deze school, stad en land helemaal klaar ben. Dat ik weg ga en nooit meer terug kom als ik mijn examen heb. En dat is dus ook mijn nieuwe doel geworden: Mijn examen halen en dit land verlaten.
Vrolijk door mijn nieuwe doel loop ik naar beneden toe waar ook Hannah al zit samen met mijn moeder. Ze praten over weet ik wat, ik let er ook niet op. Ik loop naar de keuken toe, ik voel de ogen van mijn moeder in mijn rug prikken. Ze zegt niets, maar ze kijkt naar me ik weet het. Ik voel het, ze mag doen wat ze wilt. Als zij me wilt negeren, best.
'Goedemorgen' Zeg ik als ik weer terug kom met een plasticzakje met botterhammen, mijn moeder kijkt me verbaasd aan. Uiteindelijk mompelt ze iets dat op "goedemorgen" moet lijken. 'Dan niet' ik haal mijn schouders op en loop weer naar boven toe om mijn telefoon te pakken.
'Wat heeft zij nou' Hoor ik mijn moeder tegen Hannah fluisteren, niet dat het echt fluisteren is anders zou ik het niet kunnen horen. Door het "afluisteren" ben ik tot stilstand gekomen op de trap.
'Olivia, ga je nog aan de kant of blijf je daar voor eeuwig staan' Meteen kom ik uit mijn dagdroom als mijn broer geïrriteerd met zijn hand voor mijn ogen begint te zwaaien.
'wat?' Vraag ik verbaasd, hij begint geïrriteerd met zijn ogen te rollen. 'Sorry, hoor' mopper ik en vervolg mijn weg naar boven toe. Wat zijn toch weer vrolijk vandaag.

'Mevrouw Houten, melden bij de teamleider' Schreeuwt de docent naar mijn hoofd. Een zucht verlaat mijn mond, ik zit nog niet eens twintig in de les en ik word er alweer uitgestuurd.
'Maar mevrouw, wat heb ik dan verkeerd gedaan? Ik heb-' Begin ik, maar het is een mislukte poging.
'Alles, melden!' Onderbreekt ze me boos, ze wijst met een priemende vinger naar de deur. Het is eigenlijk nog een best grappig gezicht. Half mijn lach proberend in te houden pak ik mijn spullen uit en loopt richting de teamleider, godverdomme ik heb helemaal niets gedaan. Alleen onze lieve Hannah heeft altijd weer het touw hier in handen. Jippie, lang leven Hannah. Als ik daar een feestje voor zou geven ben ik volgens mij echt ziek. Ik loop richting de teamleider toe en bedenk wat handig is om te gaan vertellen. Misschien kan ik er nog voor zorgen dat ik toch geen uitstuurbrief krijg, want bij zoveel uitstuurbrieven krijgen je ouders een brief en dat is volgens mijn ouders te laatste tijd te vaak gebeurd. Logisch als Hannah altijd wel iets weet te verzinnen en af en toe kom ik gewoon te laat op school, omdat ik me dan weer verslapen heb of iets in die richting.
'Meneer?' Vraag ik als de deur van onze teamleider opstaat.
'Wat is er Olivia' Hij legt zijn pen neer en haalt zijn bril van zijn neus, het lijkt net mijn vader. Die doet dat altijd ook en precies op dezelfde manier.
'Ik ben eruit gestuurd'
'Ga zitten' Zijn stem klinkt meteen stuk onvriendelijker dan eerst. Zuchtend ga ik op de stoel zitten. 'Wat is er gebeurt'
'Eigenlijk heb ik geen idee, ik vroeg de mevrouw Hobbers gewoon iets en toen moest ik er opeens uit. Voordat ik de klas uit ging vroeg ik nog waarom, maar toen antwoordde ze alles en zei dat ik me moest melden bij de teamleider' Vertel ik mijn verhaal. Hij kijkt bedenkelijk voor zich uit.
'Dan gaan we maar naar mevrouw Hobbers om te vragen wat je verkeert heb gedaan' Hij staat op achter zijn bureau ik volg hem richting de het lokaal waar ik de net nog les had gehad.
'Mevrouw Hobbers, mag ik heel even storen. De net is Olivia bij uw les uitgestuurd, maar zij weet zelf niet goed waarom en wilt daarom graag weten waarom. Ze heeft het al eerder gevraagd en toen antwoordde u met alles' Iedereen kijkt naar mij, iedereen. Niet dat ze dat nooit doen, ze doen dat dag in en dag uit. Sommige mensen doen het met een blik van afschuw andere van verbazing enzovoort. Iedereen heeft zo zijn mening over de "relatie" tussen Hannah en mij.
'Zoals ik toen al zij, alles. Ze vraagt gewoon teveel en gaat zelf niet op onderzoek eerst uit en-' Begint ze haar verhaal, gelukkig is ze blond en verzint ze niet een of andere smoes.
'Maar is het dan wel zo slim om haar uit uw les te zetten, kan u dat haar dan niet beter eerst duidelijk maken?' Er volgt een lange stilte. 'IK hoor genoeg. Olivia je hoeft geen uitstuurbrief te halen, ga maar gewoon weer de les in' Ik knik en bedankt hem. Als onze teamleider weg loop en ik de klas weer in wil gaan, staart iedereen me nog erger aan dan normaal. Ze denken vast waar haalt dat stille verlegen meisje het lef vandaan om tegen een docent in te gaan? Ik vecht alleen voor mijn eigen rechten. De gezichtsuitdrukking van Hannah valt me het meest op, verbazing. De bel gaat wat betekent dat de les voorbij is. Met een onbewuste glimlach op mijn gezicht draai ik me om en loop richting mijn volgende les.




Gisteren kon ik gewoon niet schrijven het lukte gewoon niet.. Dus wilde ik 's ochtends doen,
maar toen kwam ik erachter dat ik nog een deel van frans moest leren voor vandaag en
daarom nu een stukje, maar wel een lang stukje!
X

Reacties (2)

  • Arquitecta

    Ga snel verder xx

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    urg.
    ik begin me steeds meer te ergeren aan hannah.
    snel verder.
    xx.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen