Foto bij His Eyes - 1

Hey mijn maar liefst 7 abo's! Ik ben serieus blij met jullie, hahaha, ik hoop dat Ik er meer krijg na het posten van een eerste hoofdstuk, dus doe ik dat maar. Dit betekend dus niet dat er morgen nog een hoofdstuk komt! Helaas;)
Xxx

Zijn ogen schitterden onder het maanlicht dat tussen de wolken door het plein verlichtte. Ik wilde achteruit deinzen toen hij een stap in mijn richting zette, maar in plaats daarvan, bleef ik genageld aan de grond staan. Zijn hand reek naar me uit. Ik zag de trieste blik die zijn prachtige blauw-groene ogen, eigenlijk gewoon verpestte. Wie was hij?
Zijn mond ging tergend langzaam open en even leek hij te twijfelen over wat hij ging zeggen. Hij sloot zijn lippen weer, leek zich te bedenken. Hij zette nog een stap dichterbij me en boog zich naar me toe. Ik voelde zijn klamme adem in mijn nek en rook een doodnormale mannendeo. Ik gebruik de term doodnormale: omdat hij alles behalve doodnormaal was. Hij was eerder abnormaal. Zijn mond opende hij weer. 'Shut the door, turn the lights off...' zong hij zachtjes in mijn oor. Ik kreeg kippenvel over mijn gehele lichaam. Hij zette weer een stap naar achter, keek me aan met zijn prachtige ogen, en verdween. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen, probeerde me te oriënteren, maar ik faalde.
Weer vroeg ik me af wie die jongen was, wat hij hier deed en waarom hij dat tegen me zei. Sluit de deur, zet de lichten uit. Wat betekend dat? Was het een raadsel? Een grap van een jongen uit mijn klas?
Maar de jongen kwam niet uit mijn klas. Laat staan dat hij bij me op school zat. Ik geloofde zelfs niet dat hij hier woonde. Dan had ik hem wel gekend, want Holmes Chapel is een dorp waar iedereen, iedereen kent.
Ik liep verward terug, over het plein naar huis. Mijn nachthemd waaide mee met de wind en plots voelde ik de kou, die ik niet gevoeld had toe ik die jongen zag. Of misschien had ik er gewoon niet op gelet, omdat ik alleen maar aandacht had voor hem, zijn mooie ogen en zijn leuke krullen.
'Hey Cat, are you alright?' Een groepje jongens kwam lachend de lokale pub uit. Één van hen had me opgemerkt. Het was Ethan. Een jongen uit mijn klas die als enige een beetje normaal kon doen tegen meiden. Hij was aardig. Zijn donkerbruine ogen keken me bezorgd aan. Ik twijfelde even of ik hem moest vragen of hij de jongen van zo straks kende, maar bedacht me dat dat niet nodig was. 'Yeah, I'm fine I geuss...' Mompelde ik. Ik maakte me al lang geen zorgen meer over het feit dat het raar was dat een meisje midden in de nacht in haar nachthemd buiten liep, want iedereen hier was het al van me gewend. Ja, dit gebeurde vaker.
Sommige mensen werden 's nachts wakker naast hun bed, in plaats van erin. Ik werd midden in de nacht wakker op het plein van het dorp waar dan vervolgens dingen gebeurden waarvan je zou zeggen dat het een droom is. Maar het gebeurd echt. Die jongen van straks, was echt. Ik wist het gewoon zeker.
Er waren meer dan een handje vol mensen hier die me een weirdo vonden. En noemden me onder andere, ghost girl.
Ik wist nooit zeker of ze gelijk hadden. Waren het spoken die ik zag? Steeds waren ze weer anders, steeds waren het weer andere mensen en meestal was ik bang dat ze om mijn hulp vroegen. Maar altijd als ik dan besloot de volgende nacht te vragen wat ik moest doen om te kunnen helpen, was er weer een ander en was ik weer zo overdonderd dat er geen woord meer uit mijn mond kwam.
Ik was niet bang voor ze, niet meer. De eerste paar keren, was ik helemaal in paniek en schreeuwde ik het hele dorp bij elkaar. Tja, wat zou jij doen als je wakker wordt in de buitenlucht en er een geest op je afkomt?
Ik pakte de sleutel van ons huis onder de mat vandaan en opende de deur. Ik verstopte de sleutel weer en ging naar binnen.
Er was nog zoiets raars, niemand zag me het huis verlaten. Mijn moeder was iemand die heel licht sliep. Ze werd van het minste geluid al wakker. En toch merkte ze het niet als ik 's nachts in mijn slaap het huis verliet. Mijn vader had een camera neergezet, maar ook daar zag je me alleen terugkomen. Ik vertrok gewoon nooit. Ik snapte er niks van, maar had me er maar bij neer gelegd. Waarschijnlijk was het zoiets stoms, zoals dat ik gewoon elke nacht door het raam klom. Maar ik had nooit de zin gehad om het uit te zoeken.
Ik ging weer naar mijn kamer, gooide mezelf neer op bed en sliep droomloos.

Reacties (2)

  • miemstyless

    Waarom komt er morgen geen hoofdstuk???:(
    Ik moet verder lezen! Dit is een te goed verhaal!!
    Echt prachtig geschreven zeg!
    Ik ben echt benieuwd hoe het komt!
    Heel snel verder alsjeblieft!!!
    Xxx(K)

    6 jaar geleden
  • CityOfAshes

    oehh spannend snel verder

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen