Foto bij His Voice - 2

Okey stfu Q, ik ga gwn lekker beginnen met deze story en zie wel of hij nog succes gaat krijgen of niet ;p
Je kunt immers niet alles hebben.
Ik zal dus proberen vanaf nu elke dag een hoofdstuk te posten, maar aangezien ik in het buitenland (slovenie) zit, heb ik niet altijd internet.
xxx

De volgende nacht schrok ik wakker, mijn wang op de koude tegels en mijn nachthemd vochtig. Maar ik was al lang blij dat het niet regende, want dat was pas echt een hel. Ik zuchtte diep en keek een beetje slaperig om me heen. Ik dacht terug aan de avond ervoor, de jongen met de bruine krullen. Ik kon me nog elk detail herinneren. Zelfs zijn doodnormale mannendeo-geur die zich gemengd had met een lichte pepermuntgeur.
Ik wreef de slaap uit mijn ogen en gaapte verveeld. Een beetje vermoeid stond ik op. Ik vroeg me plots iets af wat ik me nog nooit eerder afgevraagd had. Dom van me, dat ik dat nooit eerder had bedacht.
Konden geesten ook voelen? En zagen ze mij? Waren ze zich bewust van wat ze deden?
Ik klopte mijn nachthemd wat af. Lichtelijk geïrriteerd. Morgen moest ik maar in mijn gewone kleren slapen denk ik. Het was bij lange na nog geen zomer en morgen ging het volgens het weerbericht, regenen.
Ik keek op, niet alleen van waar ik met mijn gedachten had gezeten, maar ook van de grond: waar ik naar gekeken had. En daar stond hij weer. Helder onder de volle maan die schitterde boven het plein. In nog precies diezelfde kleren als gisteren. Ik staarde maar wat naar hem.
Ik slikte, was dit niet wat ik wilde? Vaker dezelfde persoon zien? Alleen maar omdat ik dan misschien durfde te vragen wat hun komst mij bracht? Wat ze verwachtten van mij?
Hij liep met haast zwevende passen naar me toe. Bijna onmenselijk zou ik zeggen, maar dat kon ik me ook gewoon verbeelden. Want alles aan hem leek eigenlijk gewoon menselijk. Zelfs zijn prachtige ogen, zouden echt kunnen zijn.
Ik liep hem tegemoet, en bleef een meter bij hem vandaan, staan. Hij liep door tot hij zijn koude hand in mijn nek kon leggen en weer naar me toe boog. Zijn krullen kietelden tegen mijn wang. Zijn adem voelde ik weer in mijn nek, maar het voelde niet onprettig deze keer.
'I wanna be, with you... I wanna feel your love...'
Fluisterde hij zingend en zijn lippen raakten net niet mijn jukbeenderen toen hij weer recht ging staan, me los liet, en weg liep. Ik keek hem even na, maar besefte toen dat ik hem achterna moest. Ik was nog een paar seconden verwonderd over hoe mooi zijn stem eigenlijk wel niet was.
'Wait! Don't go!' Riep ik en rende achter hem aan. Hij keek met een trieste blik opzij toen ik eindelijk naast hem liep. Met moeite hield ik hem bij, want hij liep verrekte snel.
'Who are you? What does this mean? You came twice.' Zei ik. Het leek alsof hij met zijn mooie ogen dwars door me heen keek. Maar misschien was dat ook wel zo. Hij keek weer straal vooruit en negeerde mijn vraag. Het verbaasde me dat hij nog niet verdwenen was, zoals ze allemaal deden. Zoals hij gisteren ook deed. Ik volgde hem op de voet. Maar toen we bij de bakkerij kwamen, verdween hij door het glas, en liet mij buiten achter. Ik zette mijn handen tegen het glas en gluurde naar binnen. Maar hij was weg.

Reacties (4)

  • RandomnessXx

    Iets zegt me dat dit weer een van die verhalen gaat worden waarbij ik 's nachts wakker lig omdat ik fantaseer over dat verhaal. Dat gebeurt niet heel vaak, dus voel je vereerd;)

    6 jaar geleden
  • XPAYNER

    OHMYGOD

    6 jaar geleden
  • miemstyless

    Oeeeh Nice dat je zo snel hebt geschreven.
    Ik had eigenlijk gedacht dat ik nog wat langer zou moeten wachten, maar nee:D
    Heel veel plezier in Slovenië!

    Omg jou verhaal is echt spannend!
    Het maakt me zo nieuwschierig naar alles!!
    En je schrijft echt prachtig zeg!!
    Snel verder hoor!
    Ben benieuwd:)
    Xxx(K)

    6 jaar geleden
  • pcy

    omg this is some scurry shit I LOVE IT

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen