Foto bij Print 032

Sorry voor dit superslechte stukje.

Zayn POV

Hoe ik er uiteindelijk kom weet ik ook niet, maar ik sta op de parkeerplaats voor het appartementencomplex waar mijn woning zich ook in bevindt. Net zoals dat van Tom Daley; wie mijn buurman is. Mijn hoofd rust tegen mijn donkerkleurige auto aan, die daar de hele middag al stil staat. Lopend ben ik naar het park gelopen, lopend naar haar huis, en lopend nu terug bij mijn eigen huis. Ik leg mijn kin op het dak en ga met mijn ogen het deels verduisterde gebouw af. Achter niet weinig ramen brandt nog licht; zo laat is het immers ook nog niet. Mijn blik blijft hangen bij mijn onverlichte woning, gaat door naar die van Tom. Het is ook daar donker, hopelijk ligt hij al te slapen. Ik wil hem nu voor geen goud tegen het lijf lopen. Hij stuurt altijd meteen honderden vragen op me af, die voor 99 procent over Heather gaan. 99 procent, omdat hij eerst begint met 'Zayn! Hoe gaat het?'
Ik duw mezelf overeind en loop sloffend richting de hoofdingang van het gebouw op. Plots hoor ik een geluid en duik tussen een paar auto's in om me te verschuilen. Het geluid dat ik hoorde was een dichtklappende autodeur, gevolgd door voetstappen. Schichtig kijk ik langs de kleine Renault Twingo om de omgeving in me op te nemen. En één maal raden wie daar net op een knopje drukt om de wagen te vergrendelen? Juist. Tom.
Ik trek mijn hoofd weer terug achter de Twingo en wacht tot de voetstapgeluiden weg zijn. Dan kom ik overeind en trek een sprintje naar de deuren, die automatisch voor me open gaan. Nog net zie ik de liftdeuren dichtschuiven. Mijn blik gaan naar de trap. Als ik nou eens een sprintje trek... Ik schiet de trappen op naar boven toe, waar ik niet buiten adem op de goede verdieping uitkom. De lift naast me maakt een bekend geluidje, een geluid van dat de deuren open gaan. Ik wil wegduiken terug de trap op - omdat ik het toch niet meer red om op tijd bij mijn binnen te zijn - als ik verwachte vraag te horen krijg. 'Zayn! Hoe gaat het?' Ik kreun geluidloos wanneer het bekende stemgeluid in mijn oren klinkt.
Dan draai ik me met een gemaakt glimlachje om, om in de ogen van Tom te kijken. 'Hé, Tom. Goed hoor, met jou? Lekker gezwommen?' Dat laatste vraag ik met een blik op zijn nog vochtige haren.
Hij knikt. 'Ja, ik heb gezwommen, ja. En waar kom jij vandaan?' Ik wil mijn mond opentrekken om een snel leugentje om bestwil te zeggen - ik heb namelijk echt geen zin in alweer een overhoring of ik al bij Heather langs ben geweest - als hij haar naam al vraagt: 'Heath?'
'Och, houd toch eens op over haar,' breng ik zuchtend uit terwijl ik me omdraai en bij hem vandaan loop, naar mijn voordeur. Zijn vragen van achter me negeer ik, terwijl ik de sleutel in het slot steek en omdraai, om dan mijn appartement in te stappen en de deur met een klap te sluiten. De stem houdt abrupt op, wat me een kort glimlachje van overwinning doet krijgen, maar dan komt de realiteit weer in me naar boven.
Tom. Heather. En dan datgene wat ik behoorde te doen. Mijn opdracht was om Tom te helpen om zijn ex-vriendin Heather terug te krijgen. Maar dat kon ik niet op de juiste manier doen met alleen Toms klagende verhaal in mijn oren. Serieus, die gast is hardstikke aardig en super in de omgang, maar soms kan hij echt mijn neus uithangen, hoor. Zijn verhalen over zijn perfecte lief Heather kan ik zelfs in mijn slaap nog opdreunen, over hoe erg ze wel niet van hem vreemdging en alles, maar ik kwam tot de conclusie van háár verhaal dat Tóm juist degene was die verkeerd bezig was. En gek genoeg geloofde ik haar. Ze heeft me meerdere malen duidelijk gemaakt dat ze Tom niet meer terug wilde, en vanavond, toen ze begon met haar verhaal, begon ik af te dwalen. Mijn gedachten maakten me ook meerdere dingen duidelijk, de verschillende stemmetjes in mijn hoofd maakten me gek. Voordat ik het wist had ik afscheid genomen en was ik weg.
Ze is mooi, ook al ziet ze dat zelf niet in. Haar kinderen zijn zo mooi, lief, schattig. Vlinders in mijn buik voel ik niet, niet nu het net uit is met Perrie. Bijna als vanzelf glijden mijn ogen naar mijn onderarm, naar de ZAP-tattoeage. Zayn And Perrie. Perrie is uit mijn leven, de tattoo niet. Die kan niet weg.
Mijn volgende vriendin moet wel met de letter "P" beginnen, anders klopt het niet meer.
Ik heb honger.
Ik knijp mijn ogen even stijf dicht en druk gapend met mijn vingers op mijn slapen. Mijn gedachten slaan op hol, gaan van hot naar her, merk ik op. Ik ben raar. Én ik ben moe. De dag was lang. Al met half gesloten ogen stap ik de woonkamer in en binnen een paar seconden lig ik in dromenland. Op de bank.

Reacties (5)

  • XXIloveXX

    Haha zou het echt daarvoor staan? Cool

    4 jaar geleden
  • xshana2902x

    Zap- zayn en pizza

    Hahaha, zalig. Zayn And Pizza, leuke betekenis.

    5 jaar geleden
  • 1Dwolf

    Zap- zayn en pizza

    5 jaar geleden
  • Kaeru

    Heeft hij serieus een ZAP- tatoeage?

    Verder!:D

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Zaynie, wat heb je gedaan?
    waarom kon je niet bij haar blijven en luisteren naar haar verhaal ?
    snel verder.
    xx.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen