Chapter 13

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 3 jaar geleden
Geactiveerd op: 3 jaar geleden

Foto bij Chapter 13

breed | medium | small

Het begint te schemeren en ik heb net gedag gezegd tegen Remus. Ik besluit om richting het raam van de leerlingenkamer te vliegen, maar als ik zie dat het daar stampvol zit, vlieg ik richting de slaapzalen. Ik stop bij de slaapzaal val Fred en George en zie dat ze beide binnen zitten. Ik tik op het raam en de jongens doen die gauw open. ‘Wow Nola… je ogen.’ ‘I know.’ Zeg ik zuchtend. Dit ga ik nog vaak horen. Ik stap naar binnen en kijk de slaapzaal rond. Er is verder niemand, dat komt goed uit. ‘Was je trainen voor het team ofzo, dat je door het raam naar binnen komt?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Uh, nee ik moet je nog wat vertellen.’ Ik ga met Fred en George op de grond zitten. Ik begin te vertellen vanaf het moment dat Fred en ik de leerlingenkamer verlieten.
‘… en toen beet de weerwolf mij. Het lukte mij daarna de weerwolf te verlammen en toen kwam Perkamentus. Ik ben naar de ziekenzaal gebracht maar ze konden niets aan de wolvenbeet doen.’ Fred keek mij geschrokken aan. ‘Dus je bent nu…’ ‘Een weerwolf.’ Maak ik zijn zin af. ‘Maar de ogen dan. Hoe komt het dat je ogen groen zijn.’ ‘Ja, dat snap ik ook nog niet.’ Zegt George dan. ‘Ik heb vandaag dus soort van les gekregen van professor Lupos en we zijn er achter gekomen dat ik geen menselijke weerwolf ben.’ ‘Sorry, ik heb niet goed opgelet bij Verweer tegen de zwarte kunsten.’ Ik lach even. ‘Menselijke weerwolf houd in dat je een keer per maand, bij volle maan in een weerwolf verandert en zij hebben nog wat menselijke trekjes, zoals de houding.’ ‘O ja, die ken ik!’ ‘Dat ben ik dus niet.’ Zeg ik. ‘Ik ben een dierlijke weerwolf.’ ‘En dat houd in?’ ‘Als je niet zou onderbreken had ik het nu al gezegd.’ ‘Sorry hoor.’ Zegt Fred quasi-verontwaardigt. ‘Ik vergeef het je.’ ‘Back to the point.’ Zegt George ongeduldig. ‘Ik verander ook een keer per maand, met volle maand, maar ik ben dus een echte wolf. Alleen dan een stuk groter, sterker en sneller.’ ‘Gaaf!’ Zeggen ze opgewonden. Ik kijk ze zuchtend aan. ‘Jongens.’ Mompel ik. ‘Maar Fred, niemand mag dit weten.’ ‘Hoe ga je dat dan doen met je ogen?’ Ik haal mijn schouders op. ‘Geen idee.’ We denken allemaal na. ‘Zeg dat je lenzen draagt.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Nèh.’ ‘Of zeg dat je wakker werd en dat het ineens zo was.’ Ik kijk George met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Dat slaat nergens op. Ik hoop dat je dat door hebt.’ Fred en George lachen luid. ‘Ik heb het!’ Zegt George dan ineens. ‘De hele afdeling wist dat je ziek was gisteravond, dus we zeggen dat je gebeten was door een zeldzaam beestje en dan zeggen we dat er een medicijn voor gevonden was, maar dat de bijwerking daarvan dus verandering van oogkleur is.’ Ik kijk hem met grote ogen aan. ‘Dat is geniaal!’ Ik geef ze een high five. Ik lach breed. ‘Mooie tanden.’ Fred vragend aan. ‘Nog niet gemerkt dat je hoektanden puntig zijn.’ Ik kijk hem met grote ogen aan. ‘Dat meen je niet.’ ‘Jawel, wacht.’ Hij staat op en pakt een spiegeltje. ‘Nee.’ Kreun ik als ik mijn hoektanden zie die puntiger zijn dan normaal. Het is niet vampierpuntig maar wel puntiger. Ik gooi het spiegeltje op een van de bedden.
‘Ik heb honger, gaan jullie mee eten?’ Ik knik en we staan op. ‘Daar gaan we dan.’ Fred en George slaan een beide een arm om me heen en we lopen naar de leerlingenkamer. Het is er al een stuk rustiger, want de meesten zijn al naar de grote zaal. Ik loop met Fred en George door naar het portret gat en we lopen de trappen af, naar de grote zaal. Ik ga bij de anderen zitten aan de tafel van griffoendor. Ik voel allemaal blikken op mij branden, maar ik probeer het te negeren. Ik kijk naar de grote tafel en zie dat Remus er niet is. Ik begin wat in mijn eten te prikken, maar ik heb niet zo’n honger, dus lach ik vooral wat mee met de anderen, zonder mijn tanden te veel te laten zien. ‘Nola!’ Hermelien zwaait voor mijn ogen. ‘Wat?’ ‘Ik vroeg hoe het kan dat je ogen groen zijn.’ ‘Uhm, Ik ben gebeten door een giftig insect en de medicijnen hadden zo hun bijwerkingen.’ Ik kijk even kort naar Fred en George en knipoog onopvallend. Hermelien kijkt me doordringend aan en ik probeer zo neutraal mogelijk terug te kijken. Dan praat ze weer verder en ik verzink weer in mijn gedachtes.
‘Mevrouw Wood, Zou u zo vriendelijk willen zijn om na het diner naar mijn kantoor te komen?’ Ik kijk verward op naar professor Anderling en knik dan. Anderling loopt weer weg. ‘Wat heb je nu weer gedaan?’ Zegt Angelique beschuldigend. ‘Niets! Echt waar!’ Zeg ik verontwaardigt. Ik besluit dat ik klaar ben met eten. ‘Ga je mee naar de leerlingenkamer?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, ik moet dus naar Anderling. ‘O ja’ Ik sta op en zeg de anderen gedag. Ik loop de grote zaal uit richting het lokaal gedaanteverwisseling. Ik voel een hand op mijn schouder en draai me om. ‘Wat moet je, Malfidus?’ Hij duwt me hard tegen de muur en kijkt me in mijn ogen. ‘Leuke oogkleur. Het staat je wel sexy.’ Ik kijk hem walgend aan. ‘Laat me los.’ Hij lacht even en ik probeer hem weg te duwen. Hij is best sterk voor een derdejaars. Hij drukt een kus in mijn nek en laat me dan los. Ik kijk hem nog even aan en been dan woest weg. Wat moet hij serieus van me?

‘Hallo professor, waarvoor wou u mij spreken?’ Ik kom haastig het lokaal inlopen. ‘O, ik wou u niet spreken mevrouw Wood, maar het schoolhoofd.’ ‘O… Oke.’ Anderling loopt het lokaal uit en ik volg haar snel.
‘Aah, mevrouw Wood.’ Ik kom het kantoor van professor Perkamentus binnen en kijk om me heen. Ik ben nog nooit in het kantoor van het schoolhoofd geweest. ‘Kom zitten.’ Ik ga op een stoel tegenover Perkamentus zitten en kijk hem verwachtingsvol aan. ‘Ik hoorde van Remus Lupos dat u vandaag wat bijles heeft gehad?’ Ik knik. ‘We zijn er achter gekomen dat ik een Dierlijke Weerwolf ben.’ Perkamentus knikt langzaam en drukt zijn vingertoppen tegen elkaar. ‘Over een maand is uw eerste transformatie en er moet een plaats komen voor u tijdens de volle maan.’ Ik knik. ‘Ik zou naar het verboden bos kunnen gaan. Als ik dan ver genoeg in het bos zit, is de kans klein dat ik op het terrein kom.’ ‘Het is veel te gevaarlijk om leerlingen alleen het bos in te laten gaan.’ ‘Ik kan het overleggen met mijn ouders.’ ‘Over uw ouders gesproken, ik heb afgesproken dat u vanavond met ze zou praten via de haard.’ O jee, zij gaan blij zijn met het nieuws. ‘Weten ze…’ Perkamentus knikt. ‘U kan gebruik maken van mijn haard.’ Ik knik langzaam en sta op om naar de haard te lopen. Ik kijk even naar Perkamentus. Hij knikt naar mij en pak een handje brandstof. Ik zeg het adres van mijn huis, gooi de brandstof in de haard en stop mijn hoofd in het vuur.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. Skylarxx
    Skylarxx 3 jaar geleden

    Snel verder

Details

0

12+

1219

302 (0)

Share