Chapter 14

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 4 jaar geleden
Geactiveerd op: 4 jaar geleden

Foto bij Chapter 14

breed | medium | small

Mijn ouders zitten in een grote discussie. ‘Mam! Pap!’ Ze kijken naar het vuur. ‘Nola Celeste Wood, Wat heb je gedaan!’ ‘Ik heb niets gedaan! Ik ben het slachtoffer!’ roep ik. ‘Dit krijg je ervan als je de schoolregels overtreed.’ Ik zucht diep. ‘Je kon toch niet verwachten dat ik de hele nacht binnen zou zitten.’ ‘Nou, eigenlijk wel!’ ‘Ik ben er al voor gestraft. Ik ben nu een weerwolf.’ ‘Ik weet niet of het nu nog wel veilig is op zweinstein.’ Ik kijk ze met grote ogen aan. ‘Ik ga niet van school af!’ ‘En hoe ga je dat dan doen met volle maan? Straks bijt je iemand.’ ‘Daar heb ik het met het schoolhoofd over gehad en ik zou vlak voor de maan uitkomt naar het verboden bos kunnen gaan.’ ‘Dat is veel te gevaarlijk!’ ‘Als ik getransformeerd ben, ben ik een van de sterkste wezens daar. Mij overkomt echt niets!’ ‘Maar als je nog niet getransformeerd bent, ben je niet een van de sterkste, maar een van de zwakste.’ Ik kijk ze beledigt aan. ‘Daarom brengt iemand mij toch!’ ‘Dan is diegene weer niet veilig.’ Ik denk diep na. ‘En als ik er nou naartoe gevlogen wordt? Dan kan diegene weg op de bezem.’ Ik zie dat mijn ouders er over nadenken. ‘Wie zou je dan kunnen brengen.’ ‘Daar denk ik nog over na.’ Mijn ouders knikken. ‘Oke, maar als we horen dat er één ding mis gaat, halen we je van school. ‘Oke.’ ‘Weet Olivier het al?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik denk het niet, tenzij hij het gehoord heeft van iemand anders.’ ‘Vertel het hem wel.’ Ik knik. ‘Oke, Mam.’ ‘Ik moet gaan.’ Zeg ik dan. ‘Stuur ons brieven.’ ‘Tuurlijk.’ Mijn ouders zwaaien en ik trek mijn hoofd terug uit het vuur. Ik kijk naar Perkamentus. ‘Wie zou u naar het bos kunnen brengen.’ Ik denk diep na. ‘George?’ Zeg ik onzeker. Perkamentus kijkt mij geamuseerd aan. ‘Meneer Wemel, hm?’ Ik knik langzaam. ‘Hij kent het bos op zijn duimpje.’ Ik besef wat ik heb gezegd en kijk geschrokken naar Perkamentus. ‘Ik uhm…’ ‘Ik heb die tweeling als erg vaak het bos uit zien komen.’ Ik zucht opgelucht. ‘Maar of het een slim idee is…’ ‘Alstublieft Professor’ smeek ik. ‘Goed, we regelen dat u op de dag van de volle maan naar het bos gaat met meneer Wemel.’ ‘Krijgen we dan vrijstelling?’ Hij knikt. ‘En nu naar bed!’ zegt hij nog licht geamuseerd. ‘Dag professor.’ ‘Dag.’

‘Fred, George wakker worden, jullie komen te laat!’ Ik spring op hun bedden. Ze hebben nog tien minuten om aan te kleden, te ontbijten en in de les te komen. ‘Wakker worden, wakker worden, wakker worden!’ George doet vermoeid zijn ogen open. ‘hé wolfje.’ Ik kijk hem vragend aan. ‘Nieuwe bijnaam?’ Hij knikt langzaam en lacht even. ‘En nu opstaan.’ Ze draaien zich weer om en ik zucht geërgerd. Ik pak mijn toverstok en richt die op Fred. ‘Aguamenti.’ Zeg ik snel. ‘Agua… Nee!’ Fred schiet overeind wanneer hij helemaal nat gespoten wordt. Ik richt mijn staf op George en ook hij zit even later overeind. ‘Waar was dat voor nodig?!’ ‘Nou ik heb het pas een paar honderd keer gezegd terwijl ik over jullie heen sprong maarja.’ Ze komen uit bed en kleden zich om. ‘Kom dan gaan we ontbijten.’ Ik trek ze op turbotempo mee.
De grote zaal is al bijna leeg en ik prop snel wat eten naar binnen. Ik kijk ongeduldig hoe de jongens eten. ‘De les begint over twee minuten.’ ‘Weetje ik heb zo geen honger meer.’ Zegt Fred lachend. ‘Mooi zo!’ Ik ren de grote zaal uit gevolgd door de tweeling. Ik ren de gangen door. ‘Waarom wil je zo graag op tijd in de les komen?’ Ik ren het lokaal in. ‘Omdat we Sneep hebben.’ Zeg ik zachtjes. ‘Mevrouw Wood en de meneren Wemel, dat wordt strafwerk.’ Ik ga zuchtend naast Angelique zitten. Ik pak mijn spullen en begin wat te schrijven.

Ik zit in de leerlingenkamer mijn huiswerk te maken, als Fred en George bij mij komen zitten. Ze kijken mij aan. ‘Wat?’ ‘De proeftrainingen voor het zwerkbalteam zijn over een uur.’ Ik kijk ze met grote ogen aan. ‘Helemaal vergeten!’ Ik sla mijn boek dicht en we vertrekken naar het veld met onze bezems.
‘Eindelijk!’ Zegt Olivier als hij ons ziet. ‘Ga je meedoen?’ Zegt hij enthousiast. Ik knik. ‘Wat is er met je ogen?’ Zegt hij dan ineens verward. Ik kijk naar mijn schoenen. ‘Dat vertel ik je na de proeftraining, oké?’ Hij knikt even.
Ik land weer terug op de grond naast de anderen. ‘Oké, bedankt voor het komen! Er hangt zo snel mogelijk een lijst met de teamleden.’ Iedereen zegt gedag en gaat luid pratend weg. Ik blijf samen met Olivier staan. ‘Beloof dat je niets doorverteld!’ Hij steekt plechtig zijn hand op en ik vertaal het hele verhaal alweer. ‘Je bent een wee…’ ‘sst!’ ‘Weten mam en pap dit al?’ Ik knik. ‘Waarom moet je nou altijd de regels overtreden?’ Ik haal mijn schouders geërgerd op en draai me dan om. ‘Wees alsjeblieft voorzichtiger, dit wordt nog je dood.’ Ik loop zonder iets te zeggen weg.
‘Heb je het al gehoord?’ Ik kijk vragend naar Ron die naar mij toe komt lopen. ‘Wat?’ ‘Malfidus is gewond geraakt bij verzorging van fabeldieren.’ Ik kijk hem verwonderd aan. ‘Hoe?’ ‘Er was een hippogrief en Malfidus beledigde hem.’ ‘Sukkel.’ Mompel ik. ‘Nou lekker voor hem.’ ‘Volgens mij overdrijfte hij.’ ‘Tuurlijk overdrijfte hij.’ Ik lach om Rons gezicht. ‘Nou dan hebben wij nu een tijdje vakantie van Malfidus.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

32 (0 | 0)

12+

928

350 (0)

Share