Foto bij You

Twee uur later lig ik zelf in bed, de dekens losjes over me heen gewikkeld. Ik lig als een plank, mijn handen gevouwen over mijn buik, mijn blik naar het plafond. Ik kan net zo goed in een doodskist liggen.
Mijn gedachten gaan naar de afgelopen dag. Mijn moeder zegt het niet, maar ik weet dat ze wil zorgen dat ik Harry weer zie zodra we in Engeland zijn. En dan dus ook Charlie. Ik laat een diepe zucht en voel mijn handen ietsje inzakken.
Ik weet dat, zodra ik in Engeland zit, ik vast zal zitten en mezelf niet meer zover kan krijgen terug te gaan naar Nederland. En dat weet mijn moeder ook. Onuitgesproken woorden vertellen me dat ze dolgraag wil dat ik terug in Engeland kom wonen met haar kleinzoontje. Ik weet dat ze gelijk heeft. Ik moet terug, Charlie zijn vader laten ontmoeten, voordat hij te oud wordt en zijn eigen vader gaat verafschuwen, zonder enige reden. Net zoals ik die van mij verafschuw, en nooit gekend heb. Ook ik heb alleen mijn moeder. Of Charlie zou zelfs míj kunnen verafschuwen omdat ik hem van zijn vader zou hebben weggehouden. Ik kan en wíl niet de reden zijn dat Harry de rest van zijn leven lang problemen heeft met de relatie tot zijn andere zoon. Of dan problemen met mij. Ik wil dat Charlie zijn hele leven lang weet dat het ene deel van zijn leven, zijn familie, hem voor altijd goed is.
Het is tijd voor mij om terug te gaan naar mijn vaderland, waar ik thuishoor, waar mijn familie is, waar mijn oude vrienden zijn, en bovenal de vader van mijn kind leeft.
Zonder te checken hoe laat het is pak ik mijn telefoon en bel ik mijn moeder. ‘Mam? Zet logeerkamers maar klaar. Charlie en ik komen eraan.’

Het is een paar dagen verder en ik heb net Charlie op bed gelegd. Hij sliep meteen, zonder enig probleem, dus ik heb de rest van mijn avond voor mezelf. Voordat ik water op ga zetten, start ik mijn laptop op en stap ik in mijn Mexicaanse sloffen van twee maten te groot. Ik laat mezelf tegen het aanrecht aanleunen, en met mijn armen over elkaar geslagen wacht ik. Ondertussen bestudeer ik de keuken en laat ik mijn gedachten vliegen... naar Harry.

Ik probeer de brok in mijn keel weg te hoesten terwijl ik met een mok warme thee terugloop naar de bank, waar mijn laptop zoemend op me zit te wachten.
De brok in mijn keel blijft.
Ik log in op mijn laptop en neem een slok van mijn thee. Ik verslik me door de hitte wat brandt op mijn tong. Hoestend en naar adem happend zet ik mijn mok weg.
Nadat ik mijn hoestavontuur heb overleefd start ik Google Chrome op. Maar mijn vinger blijft hangen zodra ik niet meer weet wat ik moet doen. Mijn laptop opstarten doe ik eigenlijk altijd uit automatisme.
Mijn blik is oneindig gericht op het scherm. Zonder dat ik het besef of het überhaupt wil, gaan mijn gedachten wéér uit naar Harry. De krullenbol van vijf jaar geleden verschijnt weer op mijn netvlies en ik kan het niet helpen dat ik glimlach. Zijn lage hese stem klinkt nog scherp in mijn oren. Ik ril wanneer ik het gevoel lijk te krijgen dat een grote warme hand de mijne omsluit, maar ik kijk naar beneden en zie dat mijn beide handen gewoon op mijn schoot liggen. Zucht.
Mijn blik gaat weer terug naar het laptopscherm. Ik slik mijn weer opkomende brok weg. Mijn vinger laat de cursor over het scherm dwalen. Dan kijk ik naar mijn vingers die zich verplaatsen naar het toetsenbord en beginnen te typen. Wanneer ik mijn pink op Enter laat neerkomen, kijk ik weer op. Weer vormt zich een krop en ik slik moeizaam. Twitter heeft zich geladen en ik voel me net weer een achttienjarige, toen ik deze site nog als een bezetene bezocht.
Ik word misselijk van nervositeit zodra nieuwsgierige gevoelens op beginnen te spelen. Ik weet dat ik zo benieuwd ben naar hoe het nu op de populaire website is. En bovenal, hoe het is met Harry (en of hij bijvoorbeeld nog steeds de meeste volgers van alle jongens heeft).
Mijn trillende vinger laat de cursor bewegen, en voor ik weet heb ik een nieuw Twitter-account aangemaakt.
Mijn aantal tweets, volgers en mensen die ik volg staan allemaal natuurlijk op nul. Ik slik en typ Harry’s gebruikersnaam in. Na vijf jaar weet ik dat nog steeds zo goed.
Tranen vormen zich in mijn ogen zodra de pagina is geladen en ik foto’s, filmpjes en tweets zie die met Harry Styles te maken hebben. Vele tweets komen er om de seconden bij, waardoor ik uiteindelijk moet vrezen voor het vastlopen van mijn laptop. Met een snelle niet-beseffende klik ben ik op Harry’s profiel. Mijn hart mist een slag zodra ik zijn vorm van schrijven herken.
Ik begin te scrollen door zijn tweets, en blijf mezelf voorhouden nog niet op zijn profielfoto te klikken. Het klinkt misschien raar, maar ik heb mezelf voorgenomen nooit meer aan Harry te denken, en hem dus ook niet meer te zien. Elke keer als ik in het openbaar een One Direction-reclame zou zien, zou ik onmiddellijk omdraaien of mijn ogen sluiten. En doordat ik het internet alleen gebruik voor mijn werk, kom ik ook niet veel in aanraking met One Direction.
Het is de eerste keer in een hele lange tijd dat ik een foto van Harry zou zien.
Ik lach en knipper tranen weg als ik nog een grappige en herkenbare tweet voorbij zie komen. De pijn in mijn hart groeit en groeit, maar de glimlach op mijn gezicht wordt echter breder en tranen rollen harder over mijn wangen.
Zodra zijn profielfoto uiteindelijk in het groot op mijn laptopscherm verschijnt, verlaat een snik mijn lippen als ik in de drieëntwintigjarige krullenbol nog steeds zijn achttienjarige vormen herken.
Met nog een laatste blik op een breed lachende Harry klap ik mijn laptop dicht.



And when I look at you
I know
Yes, I know
There's no one else like you
And somehow
Yes, somehow
You make me feel like nothing else matters
And I feel like
Like, everything I do

Is everything for you

Reacties (8)

  • allready

    Spannend!

    4 jaar geleden
  • AlphaWolve

    *steekt hand in de lucht* TEAM HARRY POV!

    6 jaar geleden
  • Lootus

    Aaahhwwww love it!!!!

    Jaaa zoals hoeronder: Harry pof?!

    GE WEL DIG VERHAAAAAAL

    6 jaar geleden
  • BiebStyless

    snel verder:O

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    wauw.
    echt super mooi geschreven.
    xx.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen