Foto bij Plans

Het is een dag verder en ik ben begonnen met koffers inpakken. Morgenmiddag zouden Charlie en ik per vliegtuig naar Engeland vertrekken. Ik kan het niet laten om te glimlachen tijdens het inpakken als ik besef hoezeer ik mijn thuisland eigenlijk wel niet heb gemist.
Ik hoor Charlie in de woonkamer met Spongebob Squarepants meezingen, dus kan ik gerustgesteld doorgaan met inpakken. Charlie heeft er net zoveel zin in als ik, en misschien nog wel meer. Ik weet echter niet hoe hij gaat het reageren als we eenmaal in Engeland zijn en het echt zeker is dat hij zijn vader gaat ontmoeten. Ik hoop, ik bid dat alles dan goed zal gaan.

Als ik mijn koffer heb ingepakt begin ik met het inpakken met die van Charlie. Zijn Spongebob-koffertje kreeg hij voor zijn derde verjaardag van de moeder van een van zijn peuterschoolvriendjes en sindsdien heeft hij nooit meer een andere gewild.

‘Mommy? Mag ik vla?’ Ik kijk op en zie mijn zoontje in de deuropening staan. Hij heeft zijn Union Jackpyjama nog steeds aan, ook al is het onderhand één uur in de middag en heb ik hem al een paar keer verteld dat dat eigenlijk niet hoort. ‘Dat is goed, als je eerst normale kleren aantrekt. Ik pak ze wel even voor je.’ zeg ik dan, want ik wil niet dat Charlie zomaar wat pakt uit zijn kast. Tenslotte moet hij er wel leuk uit blijven zien.
Nadat ik Charlie heb laten omkleden, loop ik naar de keuken. Aan het horen van gekletter van blote voetjes op de houten vloer weet ik dat Charlie achter me aan waggelt.
Vijf minuten later zitten moeder en zoontje naast elkaar op de bank van een bakje vanillevla te eten. Charlie is zo klein dat zijn beentjes maar net het hele zitvlakte van de bank innemen en zijn voetjes uitsteken.
‘Lekker?’
‘Hmm.’ krijg ik terug en als ik links naast me kijk zie ik dat zijn mond al onder de gele vla zit. ‘Als je morst op de bank heb je een probleem, Charlie.’ waarschuw ik mijn zoontje alvast zodra ik de smeerboel in me heb opgenomen. Het enige wat ik terug krijg is een brede lach en grinnikend gaat het jongetje verder met eten. Ik rol lachend met mijn ogen.
Nadat we klaar zijn met eten ruim ik de bakjes en lepeltjes op door ze in de vaatwasser te stoppen. Daarna loop ik meteen terug naar de woonkamer en grijp ik een schaterende Charlie beet, om hem daarna mee te nemen naar de keuken. Ik zet hem op het aanrecht en terwijl zijn beentjes in de lucht wiebelen, pak ik een nat doekje en maak zijn gezicht schoon. Wanneer ik het natte vieze doekje in de prullenbak heb gegooid, draai ik me weer om naar mijn zoontje. Hij heeft zijn handjes naar me uitgestoken en dus til ik hem op en zet ik hem op mijn heup. Hij slaat een armpje om mijn schouder en pakt met het handje een paar plukken van mijn haar beet.
Een halfuurtje later zitten we op de bank en kijken we naar Finding Nemo. Charlie zit met pretoogjes naar het beeldscherm te kijken hoe Nemo zijn vader boos verlaat, terwijl ik snotterend achter mijn zoontje zit. Na tien jaar is deze film nog steeds een van mijn favorieten.
Bij het ophalen van mijn neus klinkt er een hoog snorkend geluid, wat Charlie laat lachen. Ik frons en open mijn mond. ‘Mij niet gaan uitlachen hè, jongeman?’
Charlie grinnikt en pakt mijn hand, om die tijdens de rest van de film niet meer los te laten.

Na de film breng ik een gapende Charlie naar bed. Ik leg gelijk zijn kleertjes voor morgen klaar. Nadat ik mijn zoontje strak in bed heb gestopt en hem een dikke pakkerd heb gegeven, knip ik het licht uit en verlaat ik de kamer. Al duidelijk voel ik de zenuwen kronkelen in mijn maag terwijl ik alvast mijn pyjama aantrek. De leren koffer en het koffertje met het hoofd van Spongebob er groot op afgedrukt, staan al klaar in de gang.
Uit frustratie, zenuwen en misselijkheid begin ik het hele appartement schoon te maken. Het voelt precies als toen ik zwanger van Charlie was. Normaal had ik nooit zo’n drang om alles opgeruimd te hebben, maar tijdens mijn zwangerschap maakten de hormonen me zo driftig en gevat dat ik constant de keuken stond te boenen.
Het is nu precies hetzelfde, al heb ik geen baby in mijn buik. Het komt ook niet door de hormonen dat ik me zo voel. Ik weet heel goed dat Harry de reden is. En terwijl ik na het schoonmaken moe om twaalf uur mijn bed inkruip, is Harry het laatste waar ik aan denk voor ik in slaap val.



Awh guys! Jullie reacties vind ik echt heel leuk om te lezen!
En grappig dat jullie samen willen dat ik een Harry POV schrijf haha :') Ik heb alleen al een (klein) stuk vooruit geschreven, dus die Harry POV krijg je niet meteen...
Én...
Ik heb het op dit moment best druk, want maandag ga ik verhuizen naar Den Haag (dan woon ik er officieel ín, niet náást, lol), en dinsdag ga ik voor twee weken op vakantie naar Barcelona! Ik zat er zelf wel aan te denken om mijn laptop dan mee te nemen zodat ik door kan blijven schrijven, maar dat weet ik niet zeker...
Besides, ik weet niet of we internet hebben daar... Het enige internet wat we misschien gaan hebben is bij de Starbucks haha :')

Vraagje: hebben jullie het gesproken liever in het Nederlands of Engels? Ik wil me eigenlijk een beetje aan één taal houden, maar het moet voor jullie het leukst blijven:D

Oh, voordat ik het vergeet: De 'Dear Diary' hoofdstukken zijn eigenlijk ook Harry POV hè? Hopelijk hebben jullie dat door :') Het zijn zeg maar stukken uit zijn dagboek (iemand wel eens die journal gezien op foto's die hij bij zich heeft?), al zijn er soms zinnen die meer lijken alsof ze uit Aibileen komen dan uit Harry, maar dat maakt niet uit, right? :p

Reacties (5)

  • Lootus

    Ik vind Nederlands iets fijner! En snel verder! Het is zo'n GE WEL DIG EN FAN TAS TISCH VERHAAAAAAAL <3333

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    Ben benieuwd wanneer ze in engeland zijn c:
    En je mag het zelf weten maar ik vind nederlands fijner;)
    En ga snel verder xx

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Oeeeh.
    je maakt me wel heeeeeeeeeel nieuwsgierig. aha.
    Uh, maak niet uit. Wat je zelf het makkelijkste vind.

    Alvast veel plezier met verhuizen en je vakantie.
    Barcelona is echt super mooi.

    xx.

    5 jaar geleden
  • AlphaWolve

    NEDERLANDS

    5 jaar geleden
  • Nashton

    jkekwhejkahdjka, kan niet wachten tot ze in engeland zijn. Ik wil weten wat er gaat gebeuren. :3
    En mij maakt het niets uit in welke taal je schrijft (oke, wel engels of nederlands hahaha),
    gewoon doen wat je het best vind schrijven.:)
    xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen