Foto bij Line 52

|| April Joy Williams

Mijn hart klopte zwaar in mijn borstkas en nog steeds probeerde ik de informatie te verwerken. Ik wist niet zo goed wat ik tegen Paul moest zeggen, laat staan dat ik wist wat ik op dit moment moest doen. Ik had Seth en Embry horen vertrekken, maar ook dit had me niet doen opschudden.
“April, het spijt me,” mompelde Paul nu, waardoor ik mijn blik lostrok van de grond en deze op zijn gezicht vestigde. Zijn prachtige, donkere ogen die normaal gesproken altijd zo zeker voor zich uit keken, straalden nu niets dan schuld en spijt uit. Het was hartverscheurend om te zien hoe hij zichzelf hier mee kwelde en ik realiseerde me dat het zijn schuld niet was. Hij kon hier ook niets aan doen. “Ik..”
Ik schudde mijn hoofd, deed enkele stappen dichter naar hem toe en ging op mijn tenen staan. Weloverwogen krulde ik mijn armen om zijn nek en drukte mijn gezicht tegen zijn gloeiende hals. Zijn heerlijke geur drong mijn neus binnen en voor een moment sloot ik mijn ogen. Paul krulde ietwat verrast zijn armen om mijn middel en liet een opgeluchte zucht over zijn lippen glijden. Zijn hand streelde mijn rug, waardoor mijn hartslag al gauw weer versnelde en ik me nog wat dichter tegen Paul aandrukte.
“Er is nog iets dat je moet weten,” bekende hij vervolgens, waarna hij zich een beetje van me losmaakte en zijn blik over mijn gezicht liet dwalen.
“Ben je ook een vampier?” vroeg ik met gefronste wenkbrauwen, opnieuw in verwarring gebracht. Paul lachte bulderend en schudde zijn hoofd.
“Nee, gelukkig niet,” grijnsde hij. “Maar er is wel iets anders dat je moet weten.”
Zijn handen lagen nog op mijn heupen en straalden hun warmte uit door de stof die mijn lichaam bedekte. Zijn blik hield de mijne vast en opnieuw zag ik sprankelingen in zijn ogen verschijnen. Bedachtzaam bracht hij een van zijn handen naar mijn gezicht en liet zijn vingertoppen langs de huid van mijn wang strijken, waardoor kippenvel zich over mijn huid verspreidde.
“Wij shape-shifters kunnen namelijk ook inprenten,” vertelde hij, een lichte glimlach rond zijn lippen, maar nog altijd een bedenkelijke glans in zijn ogen. “Dat houdt in dat we de liefde van ons leven tegen kunnen komen door enkel maar in diens ogen te kijken. Opslag ben je dolverliefd en wil je alles voor deze persoon doen, zelfs als je jezelf daardoor de schaduwen in schuift. Niets is te gek en je bent enkel gelukkig als je inprent dat ook is. Je wilt niets liever dan bij je inprent zijn, omdat ze als de zuurstof in je longen is. De zwaartekracht die je op je plek houdt.”
Opnieuw liet hij zijn vingers over mijn wang strijken en hield mijn blik nog altijd vast.
“Jij bent mijn inprent, April,” vertelde hij vervolgens, zijn mondhoeken nog verder omhoog drukkend en een diepe glans in zijn ogen die mijn hartslag nog verder deed versnellen. “Ik ben stapelgek op je.”
Mijn adem stokte in mijn keel en de vlinders die de hele tijd toch al wel aanwezig waren, vlogen nu wild door mijn buik en zorgden ervoor dat ik mijn handen weer in zijn nek legde en mijn gezicht dichter bij het zijne bracht. Een glimlach drukte mijn mondhoeken omhoog, waarna ik mijn lippen op de zijne drukte en Paul me dichter tegen zich aantrok.
“Dus ik ben het meisje?” grinnikte ik zachtjes in zijn oor, het bloed stijgend naar mijn wangen. Paul grijnsde enkel en kuste me passievol.

Reacties (9)

  • DamnCute

    AAAH KOEDIIEE <3

    5 jaar geleden
  • Tyche_

    cute!!
    SNEL VERDER!!

    5 jaar geleden
  • koekiexkaner

    Haha schattig! x

    5 jaar geleden
  • Kieran

    Wauw, echt heel mooi geschreven! Snel verder! (:

    5 jaar geleden
  • AnSo57

    Echt lief!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen