Foto bij I.Forbidden-Fourteen: Plots of a Slytherin.


Rosalie


Versuft van de slaap werd Rosalie wakker, ze keek op de rood met gouden wijzers aan de muur die op magische wijze het lesuur van de Griffoendors aangaf. Ze gromde, geïrriteerd dat ze zo veel tijd had verdaan met slapen en sprong op. Het was mooi weer en een prima temperatuur om buiten te leren en huiswerk te maken. Rosalie gaapte en pakte haar spullen voor een douche. In de leerlingenkamer zaten enkele eerstejaars te smoezen en te studeren maar erg veel interessants zag ze niet.
      Op een lege maag kwam Rose de marmeren trap afgelopen en wrong ze zich een weg tussen de massa’s mensen die allemaal terugkeerden naar hun leerlingenkamers na het ontbijt. Ze liep richting de Grote Zaal toen iemand haar arm van achteren beet greep en haar mee sleurde de schaduwen in. Rosalie keek om en probeerde haar belager te herkennen.
      ‘Wat is…?! Laat me los!’ ze rukte aan haar arm en verkocht de jongen een klap. Het was een dom uitziende pad met rossig haar en hazentanden. Ze herkende hem niet maar zag aan zijn tuniek dat hij een Zwadderaar was.
      ‘Wie ben je en waarom sleep je me hier mee naartoe?’ vroeg ze woest.
      ‘Ik ben Lucke ik sleep je hier mee naartoe omdat me dat is opgedragen.’ Antwoordde hij koeltjes. Rosalie verbaasde zich over zijn antwoord, hij wist precies wat hij moest zeggen en hoe hij zich moest gedragen. Plus het feit dat zijn stem totaal niet paste bij zijn uiterlijk.
      ‘Van wie moest dat dan?’ Lucke grijnsde ‘Dat mag ik alleen zeggen als jij nu mee gaat.’ Rose trok haar wenkbrauw op en vervolgde, ’vergeet het Lucke, of wie dan ook. Als je niet vertelt wie hier achter zit ben ik weg.’
      ‘Vooruit, ga heel even mee.’ Drong hij aan.
      ‘Nee.’
      ‘Wat jij wilt, maar ik verzeker je, spijt ga je krijgen meisje… heel veel spijt.’ Hij draaide zich rustig om en begon aan zijn terugtocht richting de kerkers terwijl Rose op haar lip beet en zonder er bij na te denken de achtervolging inzette. Zo stil als ze kon volgde ze de jongen en deed zo normaal mogelijk. Hij sloeg linksaf naar een donker gedeelte waar Rose nog nooit geweest was. Er waren wel leslokalen maar die zaten allemaal op slot, vreemd, Rosalie had verwacht dat hij terug zou keren naar de leerlingenkamer van Zwadderich maar nee, hij wist precies waar te gaan.
      Ze had het geluk dat Lucke niet om keek want achter haar was licht, zij zelf kon alleen geen hand voor ogen zien en hoopte dat ze niet zou vallen of te luidruchtig zou zijn. Op het moment dat hij halt hield was Rose net bezig haar toverstok te pakken, voor het geval dat. Ze hoorde een onbekende stem vanuit een hoek komen en spitste haar oren.
      ‘Je weet de deal Mopshond, vijftien Galjoenen als je haar mee kreeg en anders geen Knoet.’ De stem was spottend en vol afgrijnzen.
      ‘Ik weet het Benno, maar misschien lukt het morgen.’ Probeerde Lucke. Wie in vredesnaam Benno mocht wezen wist Rose niet, ze vermoedde in elk geval dat hij een afdelingsgenoot was van Lucke, tenminste zo aan zijn stem te horen. De jongen genaamd Benno lachte hees maar zijn lach schalde pijnlijk door de stilte.
      ‘Vergeet het Raigers, ik kan niet met lege handen aankomen, weet je wat. Betaal het zelf maar!’ Het geluid van iemand die een ander vastgreep en tegen de muur aan beukte weerklonk en Rose wenste dat ze nu gewoon buiten bij het meer zat.
      ‘Ik ga jouw vuile klusjes niet klaren Zabini, als je dat had gedacht moet je maar je baas aankloppen en smeken om genade want ik ben je Huiself niet!’ Hijgde Lucke, even was het stil, een bedenkelijke stilte maar schijnbaar had Zabini zich gewonnen gegeven.
      ‘Ga terug naar waar je vandaan komt, Raigers en zorg dat ik je mislukte gezicht niet bij daglicht zie de komende week!’ Er klonk een kabaal en snelle voetstappen verdwenen de gang uit. Rosalie stond tegen de muur gedrukt en hield haar adem in. Benno trapte kwaad tegen de muur en vloekte luid. Rose haalde snel en zachtjes adem toen er een nieuw paar voetstappen klonken aan het begin van de gang.
      ‘Zabini’ zei een lijzige stem, een stem die perfect paste bij de ruime en zelfverzekerde passen van de spreker.
      ‘Vertel eens waarom dat misbaksel van jou verhit mijn rust verstoort?’ Het bleef stil en de nieuweling hield pas nog vóór de plek waar Rose stond.
      ‘Zoals je al zei, het is een misbaksel.’ Het antwoord van Benno was gelispeld en zijn stem klonk trillerig.
      ‘Vader zegt altijd: ‘’als je niks goeds te zeggen hebt, houd dan je kakel.’’ Dus Zabini, trek je mond open wil je.’ De jongen stootte een korte maar bevelende lach uit.
      ‘Ik… het is hem niet gelukt.’ Mompelde Benno zacht.
      ‘Waarom verbaast me dat niks. Jullie kunnen ook echt helemaal niets stelletje dwazen.’ Een raas van een gewaad en weer voetstappen die wegsterven.
Zabini ademde luid uit en verdween ook, Rosalie sloeg haar handen voor haar ogen en besloot om deze koude ondergrondse gang zo snel mogelijk te verlaten.

Vakante! :'D eindelijk weer tijd om te schrijven, sorry dat het zo lang heeft geduurd:s

Reacties (3)

  • DeroGoi

    snel verder !! vind het een pracht storie, mijn abo heb je hoor :o !!!

    8 jaar geleden
  • Horlinson

    Nieuwe abo!
    Je verdient echt meer abo's (:
    snel verder <3

    8 jaar geleden
  • Kauwgomjunky

    spannend snel verder! Xx

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen