Foto bij 4. Lauren De Ruyck

Jullie zijn echt geweldig!! Toen ik vanmorgen keek had ik 14 abo's. Ik begon helemaal te flippen en mijn oma en opa keken mij maar wat raar ik.
Echt dankjewel aan al de gene die reclame gemaakt hebben en die abo geworden zijn en ook aan degene die reacties zetten. Dit betekend allemaal echt veel.
Ik weet ook dat ik gezegd had dat ik maar na 19u ging activeren maar ik mocht even op internet van mijn grootouders en ik had al de helft van het hoofdstukje dus had ik niet veel tijd meer nodig.

AgentNCD ik weet dat de hoofdstukjes niet erg lang zijn maar ik probeer altijd rond de 700 woorden te schrijven. Als ik meer zou doen zou ik het niet kunnen volhouden van telkens bv.900 woorden te doen.

LUFU

De volgende dag was Jill al vroeg bij mij thuis. "Wat heeft je moeder allemaal gezegd?" Vroeg Jill meteen. "Dat zij wel zou vertellen aan mij waar ze wonen en ze weet ook waar ze wonen maar ze wil het niet vertellen." Zei ik. We zaten op de kamer van Jaan want Jaan wou natuurlijk ook helpen om uit te zoeken waar zijn halfbroers wonen. "Dus je moeder weet waar ze wonen?" Jaan en ik knikten. "Je oma en opa moeten hun andere kleinkinderen toch kennen?" Zei Jill wijs. Dat ik nog niet zover gedacht had. "Tuurlijk oma en opa. " riep ik uit. "Jill je bent geniaal!" "Goh, dat wist ik al lang!" Lachte Jill. "Jaan ik denk dat het tijd wordt voor een bezoekje aan oma en opa." Zei ik met de breedst mogelijke glimlach op mijn gezicht. Je kon aan zijn gezicht zien dat hij blij was met de vooruitgang. "Je vergeet 1 ding Lauren, jij kan fietsen tot daar maar ik kan dat niet en het is te ver om te voet te gaan." Daar had Jaan een punt. We konden ook moeilijk aan mam en pap vragen om ons te brengen want dat zou teveel opvallen. "Weet je, we vertrekken morgen (zondag) extra vroeg zodat we rond 9 uur daar zijn en als we dan rond de middag terug zijn kan ik nog wat leren voor mijn examenweek." Het moest lukken om er te voet te raken. Het zou ongeveer 3 kwartier stappen zijn. "Let's do it!" Zei Jaan. Jill en ik moesten lachen. We kwamen dichter. Ik vond dit alles best wel spannend

Nadat Jill vertrokken was en we gegeten hadden ben ik eindelijk beginnen leren voor mijn examens. Erg laat, dat weet ik. Het lukte me niet goed om me te concentreren. Ik kon toch niet zomaar aan oma of opa vragen van 'ja, papa heeft verteld dat hij nog twee kinderen heeft buiten ons, mogen we eens hun adres hebben?' Het moest toch subtieler kunnen. Ik dacht nog een tijdje na en probeerde me ook op mijn schoolwerk te concentreren. Plots ging het geluid van een belletje door mijn kamer. Dat was het teken dat Jaan op het knopje gedrukt had. Dat deed hij meestal als hij hulp nodig had. Ik ging naar beneden en ging zijn kamer binnen. "Wat is er?" Vroeg ik."Ik moet naar het toilet" zei hij. Dat was één van de nadelen van zijn handicap, hij kon niet alleen naar het toilet. Ik duwde zijn rolwagen naar het toilet en zette hem op de wc.
Nadat hij klaar was en ik hem weer in zijn kamer gezet had vroeg hij: "Hoe gaan we dat eigenlijk aan oma en opa vragen? Voor dat adres?" "Ik weet het niet ik heb daar ook al zitten over nadenken en ik denk dat we het best subtiel aanpakken." Jaan knikte. "Hopelijk merken mama en papa niets morgen." Zei ik nog voor ik Jaan zijn kamer verliet. Dat was echt mijn grootste zorg.

De volgende ochtend stonden Jaan en ik klaar rond 15 na acht om te vertrekken. "Klaar?" vroeg ik aan Jaan. "Helemaal." zei hij en ik duwde hem meteen vooruit. Ik had nog een berichtje gekregen van Jill waarin stond dat ze ons succes wenste. Terwijl we onderweg waren praatten we over allerlei dingen. Een deel van de weg wou Jaan zelf zijn rolwagen besturen en liep ik gewoon naast hem.
Om vijf na negen stipt stonden we voor de deur van onze grootouders. Ik belde aan en een kleine minuut later deed mijn oma de deur open. "Oh, Lauren, Jaan dat is lang geleden. Kom snel binnen kindjes." Jaan en ik kregen beiden een kus op onze wang. "Opa, kom eens kijken wie hier zijn!" riep mijn oma naar boven. Opa kwam van de trap en je kon zien aan zijn gezicht dat hij blij was om ons te zien.
Nadat we ook door opa begroet werden gingen we op de bank zitten we kregen wat te drinken. "Hoe zijn jullie hier geraakt?" vroeg mijn oma. "Te voet." zeiden Jaan en ik tegelijk. We praatten nog een tijdje en toen het even stil was vroeg ik. "Weten jullie dat papa nog twee andere kinderen heeft buiten ons?" Opa en oma knikten. "Zouden jullie soms hun adres hebben?" vroeg Jaan.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen