Foto bij His Hugs - 12

En weer een hoofdstukje (: wel blijven reageren hé!
love you guys
xxx

Ik wist niet waar ik de durf vandaan haalde om hem tot mijn vrienden te benoemen. Maar iemand die je vaak ziet, en aardig vind, is toch een vriend? Ik was echt gek geworden. Niet dat ik dat nog niet al was.
‘Curls? Are you there?’ vroeg ik voor de zekerheid nog eens. De jongen kwam binnen het licht van de lantaarnpaal te staan, en ik liep behoedzaam naar hem toe. Ik zag hem grijnzen. Hij leek levendiger dan hij gisteren was. ‘Curls.’ Herhaalde hij fluisterend. Hij zei het zo zacht dat ik het niet had kunnen verstaan als het niet compleet stil was geweest op straat. Maar het was compleet stil, geen mens te bekennen. Dus zijn zachte fluistering was duidelijk. Hij had gesproken. En dit keer was het iets anders dan die vage zinnen die nergens toe hadden geleid. Alleen maar raadsels die ik nooit ging ontrafelen. ‘Yeah, I came up with a name for you. Because I don’t know your real name.’ probeerde ik rustig te zeggen, zonder te flippen. Maar mijn opgewekte grijns was niet te missen. Betekende dit dat ik dichterbij de waarheid zat dan voorheen? Dat ik op het goede spoor zat?
Hij knikte, kwam zo dichtbij dat ik zijn adem weer kon voelen. Zijn aanwezigheid. Sterker dan eerst en... Menselijker dan eerst. Een rilling ging over mijn rug, konden geesten weer tot leven komen? Was dat wat er gebeurde als ik hem hielp?
‘You like it?’ vroeg ik toen zijn grijns niet verdween. Hij keek me diep in mijn ogen aan en knikte. Hij reageerde gewoon direct op mijn vraag! Wat een vooruitgang! Echt, mijn week kon niet meer stuk. Wat er vandaag of morgen ook ging gebeuren, ik zou kunnen blijven lachen.
Ik wist niet wat me bezielde, maar ik was zo blij met die ene vooruitgang, dat ik mijn armen om zijn borst heen sloeg en hem gewoon knuffelde. Tranen van geluk stroomden van mijn wangen op zijn shirt. Een beetje onwennig sloeg hij zijn armen om me heen en legde zijn kin op mijn kruin. Even stonden we zo. Gewoon, zwijgend.
‘What are you doing Catherine? Who the hell is that?’ de stomverbaasde stem kwam van boven. Curls en ik keken allebei omhoog, en zagen Ellen uit het raam naar buiten kijken. Ik bloosde en deed mijn mond open om het uit te leggen. Maar net op het moment dat ik me bedacht dat Ellen Curls hoogst waarschijnlijk niet eens kon zien, leunde Ellen wat meer naar buiten om beter te kunnen kijken en slaakte een klein gilletje.
‘Oh my god, is that? Is that curly?’ riep ze opgewonden, maar toch gedempt omdat ze niet het hele dorp wilde wekken. Ik keek van haar, verbaasd naar de jongen waarmee ik nog altijd in een omhelzing stond. ‘You can see him?’ Vroeg ik haar en keek nog eens naar de jongen met de krullen, wiens gezicht op minder dan 10 centimeter van het mijne zat. Ellen keek me even verbijsterd aan en het drong langzaam tot haar door. ‘Yes… I can… Sort off. Jeez boy you are handsome.’ Zei ze opgelaten en leunde met haar ellebogen op het kozijn en met haar hoofd dan weer op haar handpalmen. Ik grinnikte.
Hij keek me weer aan, sprak niet, maar zijn gezicht sprak boekdelen. Hij keek alsof hij geen idee had wat te doen, maar dat hij niet weg wilde. Al wist ik dat hij dat uiteindelijk waarschijnlijk toch zou moeten.

Reacties (4)

  • AuroraX3

    oooohhhhh snel verder !!
    ik wil weten wat er nu gaat gebeuren !!xx

    6 jaar geleden
  • miemstyless

    Sorryvoor de late reactie maar ik had het echt super druk.
    Wooow Ellen ziet hem ook!
    Ze is niet gek!! Woehoeeeee!
    Echt een leuk hoofdstukje!
    En wat goed zeg dat er eindelijk vooruitgang is:D
    Ik ga het volgende hoofdstukje lezen.
    Xxxx(K)

    6 jaar geleden
  • Robinns

    Echt zo goed! Snel verder alsjeblieft!xx

    6 jaar geleden
  • Bibbl3

    AWW SNEL VERDER ZO LEUK, IK WIL WETEN WAT ER VERDER GEBEURD

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen