Foto bij His Sweetcheaks - 35

Okey zielig stukje xxx
gotta love larry

Ik ging met hem het gebouw binnen, en drukte op het knopje van de lift. Die was er binnen een paar nuttele seconden, waarschijnlijk omdat niemand midden in de nacht de lift zou gebruiken. Ik sleepte Harry mee de lift in en drukte op het bovenste knopje. Harry’s ogen werden groot en hij schudde zijn hoofd. Ik zag de wanhoop in zijn ogen boven drijven en vreesde voor het ergste. Maar hij verdween niet, hij bleef. Hij bleef me maar martelen met zijn smekende blik en zijn blauwe ogen die niks liever leken te willen dat huilen. Zijn houding was verslapt, maar zijn handgreep verstrakt. Alsof hij een klein jongetje was die bang was om voor het eerst naar school te gaan. In dat geval was ik dus zijn moeder.
‘Shhh, it’s okay. Everything will be fine. They won’t hurt you.’ Suste ik hem en gaf hem nog een kneepje in zijn hand.
‘They?’ zijn stem trilde en hij keek me aan alsof hij last had van doodsangsten, maar nog altijd was hem niet gesmeerd. Ik vroeg me af of hij daar controle over had, over dat verdwijnen.
Ik wilde aan hem vertellen dat ze er allemaal waren, maar de lift stopte en toen ik uitstapte was ik het alweer vergeten. Zwijgend opende ik de deur van het appartement met de sleutel die Liam me die avond had gegeven, voor het geval ik buitengesloten zou worden. En ik deelde de logeerkamer met Louis, zodat de rest niet wakker zou worden van ons indien we Harry zover kregen om hem te laten komen. Iets dat dus blijkbaar het geval was. Ik wilde naar binnen stappen, maar Harry stond nog stil voor de drempel en aangezien ik zijn hand vasthield, kon ik dus niet verder. ‘Harry, come on, it’s not that scary. I’m with you.’ Probeerde ik hem gerust te stellen. Hij knikte, slikte en zette die belangrijke stap over de drempel. Hij leek nu ineens minder moeite te hebben met het binnenlopen van het appartement. Ik sloot zachtjes de deur achter hem en trok hem daarna mee naar de logeerkamer, of, nou, ik was onderweg. Maar toen kwam ik langs de keuken en besefte ik dat ik best wel trek had. Tegen beter weten in pakte ik twee koekjes uit de koekjestrommel en bood er één aan aan Harry. ‘Cookie?’ vroeg ik hem. Hij grinnikte een beetje nerveus en schudde zijn hoofd. Zijn krullen bewogen vrolijk mee met de handeling.
Ik haalde mijn schouders op en at beide koekjes op.
Eenmaal bij de logeerkamer aangekomen, klopte ik niet op de deur, maar liep zachtjes naar binnen, met Harry achter me. Ik sloot de deur weer en liet Harry’s hand niet los. Niet dat dat mogelijk was, aangeblikt Harry hem niet losliet.
‘Sweetcheaks…’ mompelde Harry zachtjes toen hij Louis vredig zag slapen op het logeerbed. Ik probeerde een sweetcheaks te herkennen in mijn dramadocent, maar het lukte me niet. Hoe schuin ik mijn hoofd ook hield, het was en bleef toch echt een man die heel charmant lag te slapen. Met zijn mond half open en zijn haar in de war.
Ik wrong mijn hand uit die van Harry en liep naar het bed. Ik schudde wat aan Lou’s schouder. Hij haalde even diep adem, verslikte zich, barstte in hoesten uit en was wakker. ‘Ugh, okay I’m awake, what’s up?’ vroeg hij me slaperig, gaapte en wreef in zijn ogen. Ik knikte met mijn hoofd richting Harry, die met tranen in zijn ogen stond te kijken vanuit een hoek in de kamer. ‘Harry.’ Zei Louis zachtjes toen hij zijn vriend zag staan. Het duurde even voor hij het helemaal doorhad.
‘Harry is that you? Pumpkin? Are you OK?’ Louis was meteen klaarwakker en struikelde haast uit bed. Hij omhelsde de jongen. Even zwegen ze. Harry deed meerdere keren een poging om te praten, maar alles wat hij kon was huilen. Alleen maar tranen. En ik hoopte van geluk.
‘Harry I missed you, I loved you. I still love you. Are you listening?’ ratelde Louis snikkend. De arme man was helemaal uit zijn doen, en ik had geen idee hoe ik hem kon helpen. Waarschijnlijk was het enige dat ik nu kon doen, stil zijn en toekijken. Hun gewoon hun gang laten gaan en zorgen dat ze geen last van me hadden. Ik ging stilletjes op mijn bed zitten en keek naar het tafereel. Ik zag Harry knikken als reactie op Lou’s vraag. Lou sloeg zijn armen weer om de jongen heen, en ik zag Harry breken.
‘Lou…’ zei Harry zachtjes, maar Louis hoorde hem niet. Ik deed mijn mond open om hem erop te wijzen, maar hield me in. ‘Loubear, listen.’ Zei Harry harder, met de tranen in zijn ogen. Ik keek de jongen met open mond aan, hij had nog nooit zoveel woorden in één nacht gezegd.

Reacties (2)

  • miemstyless

    Aaaahw arme Harry! Hij is bang:o
    Yeaah Louis ziet Harry:D
    Aaaw ik moet er bijna van huilen!
    Haha hij had nog nooit zoveel woorden n een nacht gezegt...
    Wat gaat Harry nu tegen Louis zeggen?
    Ik wil het weten! Activeer je snel weer een stuk?
    Xxxx(K)

    6 jaar geleden
  • OdeToSleep

    Wauw!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen