Foto bij Fight 36

~Maura Aslan~

Hey lieverd het spijt me heel erg om dit te zeggen maar ik vertrek morgen voor 2 weken naar het Middle-Earth van België (de ardennen dus ;p) en zal daar geen hoofdstukjes kunnen plaatsen, of heel misschien af en toe 1 maar ik kan niets beloven, jullie zien wel wat er gebeurd!
Love you all bye bye!

De volgende dag zette ik Rosalie en Eric samen, hoe vaker die twee samen moesten werken hoe sneller ze zouden inzien dat ze voor elkaar gemaakt waren, ok misschien zou Eric zijn eerste vrouw nooit vergeten maar hij was nog zo jong.
Je eerste liefde vergat je nooit, dat was gewoon normaal maar je leerde wel om opnieuw van iemand te gaan houden en ik wist gewoon zeker dat Rosalie genoeg van Eric hield om hem te laten zien dat hij niet alleen was.
De volgende en laatste nacht dat we in het bos moesten doorbrengen bleef ik met Thorin de wacht houden langs de zijkanten van een open plek.
Op de open plek zag je nu en dan de volle maan door de donkere wolken piepen, zonder dat ik het zelfs wilde moest ik weer aan Caspian en Riona denken, waar zouden ze nu zitten? Waren ze veilig? Hadden ze Aslan al gevonden?
Gelukkig zorgde Thorin ervoor dat ik hen al snel weer even uit mijn hoofd kon bannen, zo begon hij te vragen naar mijn leven.
Hij vroeg me hoe ik in Narnia terecht gekomen was, wie mijn ouders waren en veel meer, jammer genoeg wist ik hem niets te vertellen over mijn familie.
Ik wist niet wie mijn moeder en vader waren of hoe ik in hemelsnaam hier in Narnia geraakt was, ik wist enkel dat Aslan mij had opgevoed en ik erg veel geleerd had van hem.
Zo vertelde ik hem veel over hoe ik samen met de Pevensies de heks en haar leger de eerste keer een kopje kleiner had gemaakt maar ik moest er ook eerlijk bij vertellen dat Aslan degene was die echt een eind maakte aan de witte heks.
En samen konden we praten over hoe het was om te moeten vluchten voor de Telmarijnen, Thorin had geluk gehad, zijn dorp werd niet afgenomen door de telmarijnen aangezien zijn familie wapens en gevechtsuitrustingen maakten voor hen, zo bleef hun stad gespaard en werden ze zelfs het rijkste stadje van Narnia buiten de telmarijnse koninklijke familie en vrienden gerekend.
Thorin had dus nooit iets tegen de telmarijnen gehad, wat ook logisch was aangezien hij zelf ¼ telmarijns was, maar toch zou hij nooit snappen waarom het Caspian zo veel tijd kostte zijn land te herwinnen.

Toen we na bijna 5 dagen door het bos te lopen weer aankwamen bij de Aslanberg zagen we dat we niets meer de enige waren die hier ondak en bescherming zochten.
Paarden stonden opgesteld voor de berg en vanals we vanuit de bosjes richting de berg stapten vloog er plots een draak boven de top van de berg en schreeuwde luid waarna een aantal soldaten helemaal verborgen in harnassen en maliënkolders de berg uitkwamen.
Hierdoor reden ook Eric en Thorin meteen op het leger af, een heel leger dwergen, faunen, centauren en telmarijnen achter hen aan tegne het klein aantal geheime soldaten die onze berg probeerden inpikken.
Zelf rende ik uiteindelijk ook naar voor op de rug van Destriër, Thorin werd als eerst van zijn paard getrokken en begon tegen een andere soldaat te vechten van op de grond met het zwaard dat hij al bij zich droeg sinds het begin van de toch, het laatste overblijfsel van zijn familie, zijn enige herinnering.
Ook de andere waren nu tegen de soldaten aan het vechten en boogschutters hielden zich bezig met de draak die boven ons cirkelde.
Zelf keek ik rond op zoek naar een teken wie deze soldaten konden zijn, misschien waren het spooksoldaten van de heks en was zij hier ook.
Maar toen ik plots een muis de grot uit zag komen en een wel erg bekend gezicht met een pijl en boog tevoorschijnkwam viel mijn mond bijna open van verbazing.
Toen Eric dan ook nog eens een helm van een bekende soldaat aftrok riep ik snel ‘Stop! Stop fighting!’
Gelukkig hielden de meeste op en keken me vragend aan, onder die vragende blikken zag ik ook Lucy en Edmund me glimlachend aankijken.
Enkel twee vechtersbazen wisten weer niet van ophouden, en ik wist maar al te goed wie die twee waren.
Toen Thorin dan ook de beschermhelm van Caspian eraf kreeg maar beide niet wouden ophouden spoorde ik Destrier aan en sloeg mijn zwaard recht op het zwaard van Caspian en Thorin toen die elkaar raakten waarna de zwaarden vielen. En beide mannen werden ook achteruit geduwde door Destrier waardoor ze moesten ophouden met vechten.
‘Enough!’ riep ik hard waarna ik me weer van Destrier’s rug liet zakken en mijn cap afdeed waardoor Caspian me nu ongelovig aankeek.
‘Maura?’ prevelde hij ongelovig en zijn stem alleen al zorgde ervoor dat mijn hart een sprongetje maakte waarna ik mijn zwaard wegstopte en naar hem toerende.
Ook hij liep nu naar mij toe waarna ik in zijn armen sprong en mijn lippen op de zijne drukte terwijl hij me stevig in zijn armen sloot.
Na een paar minuten konden we elkaar weer loslaten waarna ik tranen in mijn ogen had ‘how?’ vroeg hij zacht terwijl zijn voorhoofd tegen het mijn rustte ‘It’s a long story my king, i’ll tell you when this war’s over i promise, then we’ll have time enough’ zei ik waarna Caspian knikte en een kus op mijn voorhoofd drukte.
Ik liet hem net los toen ik een paard hoorde hinniken en daarna volgde het getrippel van hoeven waarna ik omkeek en zag hoe Thorin op zijn zwarte fries wegraasde ‘Thorin wait!’ riep ik nog maar hij rende natuurlijk door alsof mijn woorden hem zouden stoppen.
Hoe graag ik nu ook achter hem aanging de drang om bij caspina te blijven was veel groter.
Ik was dan ook nog zo blij toen Eric terug op zijn paard sprong en achter Thorin aanging, zelf trok Caspian mij beschermend mee naar binnen in de berg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen