Foto bij Fight 37

~Maura Aslan~

In de berg knuffelde ik ook Lucy en Edmund en dieper in de grot wachtte ook mijn kleine schat op me, mijn eigen dochter Riona.
Eerst stond ik vast aan de grond genageld maar dat veranderde al snel toen Caspian haar op nam en ze zacht ‘Mommy?’ mompelde.
Snel knikte ik en liep naar hen toe waarna ik haar in mijn armen trok ‘it’s me darling, i’m finally here!’ zei ik waarna ze haar armpjes ook om mij heensloeg en ik een kus op haar wang drukte en we zo gewoon even bleven staan.
Net toen ik dacht dat mijn dag niet beter kon worden hoorde ik een veel te bekende stem mijn naam zeggen ‘Maura Aslan, the immortal girl’ zei de stem waarna ik me vol ongeloof omdraaide en Aslan de grot zag inlopen.
‘Aslan!’ riep ik waarna Caspian Riona van me overnam en ik de leeuw in zijn manen vloog, ik klampte me stevig aan hem vast en hij sloeg ook zijn ene poot op mij heen ‘i have missed you so much’ fluisterde ik ‘but how’s that possible i’m always with you, in your heart my child’ zei hij waarna ik even glimalchte en knikte ‘i know, but it’s still not the same’ zei ik zacht waardoor Aslan even lachte maar me gelijk gaf.
Na nog even met Aslan gepraat te hebben over de heks, en nadat ook Caspian verteld had over zijn avondturen op het schip en Lucy en Edmund vertelden dat de draak die buiten zat eigenlijk hun neef Eustace was maar dat hij door Aslan in een draak werd veranderd als straf voor zijn gedrag liep ik nog even met mijn dochter te praten.
Tot Eric weer de grot ingerend kwam ‘Maura, i need your help i can’t find Thorin anywhere, you talked to him, you know him best, if you can’t find him then i’m afraid we’ll never see our greatest warrior again’ zei Eric waarna ik zuchtte.
Voorzichtig zette ik Riona neer en liep naar Destrier maar ik werd vastgegrepen door Caspian ‘hey wait, who’s that Thorin guy? Why is he so important? Why did he even leave?’ vroeg hij dna waarna ik mijn hoofd schudde ‘His family used to make swords, arrows, bows and other wapons for the telmarine army, the witch destroyed his village and killed his entire family, I found him in the woods, he’s the best warrior I’ve ever seen we need him in our fight against the witch that’s all I know!’ zei ik waarna ik snel op Destiers rug sprong en achter Eric aanrende zonder nog te wachten.
Het laatste wat ik zag was hoe Aslan mij nog bemoedigend toeknikte waarna we snel richting de bossen liepen.
‘Eric i want you to be back in the mountain before the moon rises, the wolves are still out there waiting for us, waiting for food’ zei ik waarna Eric knikte en we dan elk onze kant op renden.

Ik spoorde Destrier om de zoveel passen aan en keek haastig in het rond af en toe riep ik ‘Thorin!’ maar er kwam nooit reactie tot ik uiteindelijk bij een dorpje aankwam.
De ravage in het dorp was onaanzienelijk, alles was verwoest, daken platgebrand, muren omver gegooid, botten lagen op hopen in hoekjes, hier en daar lag wat speelgoed van kindjes of zwaarden en pijl en boog van mannen en vrouwen die hun dorp, familie en zichzelf probeerden beschermen.
Ik had nooit eerder een dorp bezocht, vanuit mijn torenkamer kon ik enkel de ravage zien van het dorp bij het kasteel en die vond ik al groot al was niet alles daar verwoest enkel de families die de heks tegenwerkten en tegen haar vochten werden vermoord of gevangengenomen.
Voorzichtig leidde ik Destrier verder het dorp in, door de smalle wegen van het dorp liep Destrier op de toppen van zijn tenen, en ik keek hopeloos rond op zoek naar iets of iemand die hier nog wist te overleven terwijl de zon steeds lager in het bos verdween en het gevaarlijk donker zou gaan worden.
Net op dat moment hoorde ik een schreeuw die maar van 1 persoon afkomstig kon zijn ‘Thorin!’ schreeuwde ik terug terwijl Destrier al op het geluid afrende.
Voor een groot huis dat op het einde van een lange weg stond zag ik hem staan, het huis was zo goed als volledig met de grond gelijk gemaakt, de volledige woonkamer was zichtbaar en enkel een grote eikenkast was nog geheel gebleven.
Toen ik beter keek zag ik dat het geen kast was maar een doorgang naar een ondergrondse kelder dat als opslagplaats had gediend.
Thorin probeerde hopeloos we wolven weg te houden bij de kast en gelukkig rende Destrier net op tijd tegen een wolf aan waarna ik mijn zwaard langs zijn hals haalde en hij bloed eruit stroomde.
Hierna sprong ik van Destriers rug en sloeg nog een wolf zijn staart eraf en stak dan het zwaard recht tussen zijn ogen.
Ook Thorin had nog een wolf kunnen doden voor hij de kelder ingevlucht was.
Zelf beviel ik Destrier hier te blijven waarna ik ook naar beneden rende, door de donkere gangen, tot ik plots bij een plaats kwam vol lege rekken en een zetel en haardvuur.
Op de zetel lag een lichaam van een jongen, ik schatte hem niet veen ouder dan 18 en naast de jongen zat Thorin.
Hij hield de jongen zijn hand vast en wreef over zijn donker bruine haren ‘Thorin?’ fluisterde ik zacht voor ik dichterbij stapte.
Mijn ogen hield ik strak op de jongen gericht, hij was zo mager, zo bleek, en er hing wat bloed aan zijn arm en hoofd.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen