Foto bij Fight 38

~Maura Aslan~

nog een extra stukje omdat ik maar heel even terug ben gekomen uit het Belgische Middle-Earth en snel weer vertrek! Enjoy!

Voorzichtig ging ik naast Thorin en de jongen zitten ‘he was my sister’s youngest son, he survived in these cellar for so many years, but he ran out of food and water, he was wounded if I had come a little earlier then I could have saved him!’ zei Thorin schor en toen hij me aankeek zag ik tranen in zijn ogen staan.
‘I’m so sorry Thorin, I really am’ fluisterde ik waarna ik even over de jongen zijn voorhoofd en haar wreef ‘you’ll be safe now my boy, no more fears, no more cries, you’re in heaven with all the rest of your family, may you all rest in peace’ fluisterde ik zacht.
Hierna snikte Thorin even waarna ik mijn armen stevig om hem heensloeg en hij zich ook aan me vast klampte ‘i shouldn’t even be crying this is all my fault i should’ve come back much earlier instead of hiding in that damned mountain!’ gromde hij, gebroken van verdriet ‘Thorin you told me that it’s okay to cry and now I’m telling you the same, believe me this isn’t your fault my dear, this isn’t your fault!’ zei ik enkel zacht.
Na een paar minuten liet Thorin me weer voorzichtig los waarna hij zijn blik strak op de grond gericht hield alsof hij bang was me aan te kijken.
Zelf legde ik mijn hand onder zijn kin en verplichtte hem me aan te kijken ‘don’t blame yourself for the deeds of the witch Thorin, you’re so much better then that!’ Fluisterde ik waarna ik met mijn handen voorzichtig de zijne nam en hem daarna rechtop trok ‘we need to move i promised Eric we would meet each other again at the egde of the forest before the moon was rising’ zei ik waarna Thorin zwak knikte.
‘Why did you come after me? You had Caspian, Aslan, all your friends and family were waiting for you in the mountain’ zei Thorin waarna ik zuchtte ‘we don’t leave anyone behind Thorin, you’re also a friend to me, so it’s all of us or none of us’ zei ik waarna Thorin zijn blik weer even afwendde en ik zijn hand greep, we wierpen nog een laatste blik op de jongen maar tijs om hem te begraven was er nu niet waarna we weer naar boven toe liepen.
Daar stond Destrier nog mooi op ons te wachten en er leken nog geen wolven in de buurt maar we moesten snel zijn.
Thorin kroop voorop en trok mij erbij waarna ik mijn armen stevig om zijn middel sloeg, zo renden we snel weer de verwoeste stad uit, zonder nog om te kijken de donkere bossen in.
Hier en daar hoorde ik wolvengehuil en gegrom waardoor ik mijn armen nog steviger om Thorin heen sloeg ‘i’m here, no one will touch you Maura!’ verzekerde Thorin me enkel waarna hij Destrier nog eens aanspoorde en nog voor middernacht waren we terug bij de Aslanberg, levend en wel met paard enal.

‘Look i know Caspian isn’t your best friend, you might not even like him but please just try to ignore him, he’s my husband Thorin, i love him but i don’t wanna lose you’ zei ik waarna Thorin even gromde ‘you’re giving me no choice Maura, I’ll have to ignore him cause I don’t wanna lose you either’ mompelde hij waarna ik even glimlachte en we de berg inliepen.
Meteen hoorde ik overal opgeluchte zuchten en vreugdeskreten ‘Maura i thought the wolves caught you!’ hoorde ik Eric roepen waarna Thorin halt hield in het midden van het gezelschap dat hier samen zat, een heel leger dus.
Eerst stapte hij af waarna hij mij er voorzichtig af hief en me neerzette waarna ik Eric even bedankte voor zijn bezorgdheid en de moeite die hij gedaan had om me te helpen.
Hierna richtte ik me op Caspian die wantrouwig naar Thorin keek, die had zijn blik dan ook maar afgewend en staarde naar het vuur dat zich rond de Aslantafel verspreid had waardoor de eeuwenoude muurschilderingen tot leven leken te komen.
‘Caspian, Lucy and Edmund let me introduce you to the co-leader of this army Thorin Oakenshield, a great warrior from the Black Mountains’ zei ik om de pijnlijke stilte in de ruimte te breken.
Lucy was de eerste die naar voor stapte en een korte buiging maakte voor Thorin ‘Lucy Pevensie, The Valiant’ stelde Lucy zich voor waarna Thorin meteen voor haar knielde ‘it’s an honor to meet you Queen Lucy’ zei hij en ik zag dat hij het meende.
Hierna liep ook Edmund naar hem toe ‘Edmund Pevensie, The just, Lucy’s older brother’ zei die dan waarna Thorin ook voor hem knielde.
Toen waren alle ogen plots op Caspian gericht, die leek in een tweestrijd met zichzelf, vriendelijk zijn, niet vriendelijk zijn.
Toen ik even kuchte stapte hij toch naar voor ‘Caspian X, your king, leader of the greatest army in Narnia’ zei hij dan waarna Thorin even boog ‘great army thanks to the swords my family made for them’ zei hij waarna hij naar Caspian’s zwaard keek waarna Caspian dit uit zijn schede trok en er even naar keek waarna hij goedkeurend naar Thorin knikte ‘a very good sword indeed, but the sword isn’t fighting for itself, it’s the training that makes a man and his sword one’ zei hij waarna Thorin knikte ‘of course your majesty’ zei hij dan maar waarna ik even opgelucht knikte.
‘Where’s my daughter?’ vroeg ik snel voor Caspian nog meer kon zeggen waarna iedereen zich weer naar mij toedraaide ‘she’s asleep, she was very tired after such a long journey’ zei Lucy waarna ik begrijpend knikte ‘yeah i bet she is, so am i. I think it’s better if we all go to bed now and tomorrow we’ll make plans to end the reign of the witch’ zei ik waarna iedereen instemde.
Thorin zoals gewoonlijk weer in zijn hoekje maar nu kroop ik niet bij hem, nee nu wou ik zo dicht mogelijk bij mijn dochter en Caspian zijn, veilig in zijn armen liggen met mijn eigen dochter dicht tegen me aan zo viel ik al snel in een diepe slaap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen