Foto bij Page 8

Met mijn Schalke'04 koffer liep ik uit mijn auto naar de rest van het team. Ik had hier zo geen zin in en behoefte aan. Sophia bleef nog een dag in mijn huis en zou dan weg gaan, terug naar Nederland. 'Sup'. Zei ik droog toen ik bij Huub en zijn assistentes aankwam. Ik was een beetje chagrijnig, want ik had gewoon totaal geen zin. 'Gutemorgen, Olivia'. Zei Huub opgewekt. Blijkbaar had iemand anders er wel zin in. 'Ik ga koffie halen'. Zei ik op dezelfde manier als net en liet mijn koffer achter om naar het café te lopen. Ik ging aan de bar zitten en wachtte tot ik geholpen werd. 'Eine Latte Machiatto, take away, bitte'. Leuk joh, Engels en Duits door elkaar. Nadat ik mijn latte had en afgerekend had liep ik terug. De spelers waren al bezig om de Schalke'04 bus in te gaan. Met mijn koffer en latte liep ik naar het deel van de bus waar mijj koffer in moest. Ik moest een tijdje wachten voor mijn koffer gepakt werd. 'So what have you done with her?' Vroeg een van de spelers aan Ibrahim Afellay, die naast me stond. Grijnzend haalde hij zijn schouders op. 'Nothing much. We only have been making out. I wanted to go further, but she didn't. She was kinda boring actually'. Mijn mond viel open. 'Pardon?' Zei ik en draaide me naar hem toe. Langzaam en met een geïrriteerd gezicht draaide hij zich naar mij om. 'Waarom zit je mee te luisteren?' Vroeg hij geïrriteerd. 'Omdat jij over mijn beste vriendin praat'. 'Saaie, beste vriendin'. Zei hij grinnikend. 'Joh, moet je eens luisteren, als jij nog een keer iets bij haar doet, haar aanraakt, met haar spreekt, breek ik je beide benen'. Hij begon spottend te lachen. 'Wow, we got a badass over here'. Zei hij sarcastisch en wilde weg lopen. Met mijn hand pakte ik hem bij zijn gezicht vast. Mijn wijsvinger en duim knepen in allebei zijn wangen terwijl de rest van mijn hand onder zijn kin ruste. 'Ik ben bloedserieus'. Ruw pakte hij mijn pols vast en trok mijn arm weg. 'Waag het eens mij nog één keer aan te raken'. Ik rolde met mijn ogen en Ibrahim Afellay liep weg. Toen hij de bus in wilde stappen werd hij tegen gehouden door Huub. 'Waar ging dat over?' Vroeg Huub een tikkeltje boos. 'Niks trainer, gewoon een creatief meningsverschil'. Hij liep verder de bus in. Ik was nu nog de enige die buiten stond van de staff. Mijn koffer ging nu pas de bus in, en was dan ook de laatste. Vervolgens liep ik achter Huub aan de bus in. Er hing een dood sfeertje in de bus. De voorste mensen keken me gespannen aan. Blijkbaar hebben ze alles dus gezien. Op mijn eigen gedachte rolde ik met mijn ogen en liep langzaam verder door de bus. De meeste spelers hadden een bank voor zichzelf. Sommige zaten naast elkaar maar doordat de meeste een bank voor zichzelf hadden wist ik niet waar ik kon zitten. In ieder geval niet in de buurt van Ibrahim Afellay. Hij zat op de achterste bank. 'Olive, come sit here'. Julian zwaaide met zijn armen. Ik keek snel of hij ver genoeg zat van Ibrahim Afellay, gelukkig wel. Vervolgens liet ik mezelf naast hem meer ploffen. 'I'm so tired'. Klaagde ik en sloot mijn ogen voor even. 'Haven't you slept well?' Ik opende mijn ogen weer en keek Julian aan. 'No. I've packed my bags all night and had to listen how "amazing" Ibrahim Afellay is and that I'm being "so wrong" because he is "totally not an asshole"'. Ik zuchtte bij mijn eigen woorden. Julian grinnikte. 'Try to sleep a little bit. It takes more than an hour to get at the airport'. Ik knikte. 'You're right'. Opzoek naar mijn oortjes boog ik voorover om mijn Louis Vuitton tas te pakken. Toen ik eenmaal een goed lied had gevonden die mijn emotie kon beschrijven, zette ik mijn muziek hard aan omdat de jongens op de achterbank er boven uit kwamen. 'I think you're full of shit, so blow me one last kiss'. Deze tekst is gebaseerd op Ibrahim Afellay. Dat weet ik 100% zeker. Langzaam voelde ik hoe mijn ogen en hoofd zwaar werden en automatisch zakte ik onderuit. Mijn hoofd kwam terecht op de schouder van Julian, maar veel deed ik er niet aan. Ik heb slaap nodig anders krijg ik dadelijk wallen en die moet ik niet hebben. Julian veegde voorzichtig een krullend plukje haar uit mijn gezicht en deed hem achter mijn oor. Ik heb geen idee waarom hij dat deed. Ik had persoonlijk niet erg veel last van het plukje haar maar mijn hoofd lag te lekker op zijn schouder om er iets aan te doen of van te zeggen. Bovendien was ik ook te moe. Hij draaide half zijn hoofd naar achteren en hij zei iets maar ik kon niet verstaan wat. Vervolgens begon hij te lachen waardoor heel zijn lichaam bewoog en het irriteerde me. Daarom verliet een geïrriteerde kreun mijn mond als teken dat hij stil moest zitten. Snel ging hij weer recht zitten. 'Entschuldigung'. Hoorde ik heel zachtjes boven mijn muziek uit. Ik kon het eigenlijk maar net verstaan. Ik antwoordde verder niet want daar had ik geen zin in. Uiteindelijk werd mijn muziek steeds zachter en klonk het steeds verder weg.

Vanaf het vliegveld van Innsbruck had ik een eigen bank in de bus op kunnen eisen. Met mijn rug zat ik tegen het raam en mijn benen lagen languit over de bank. Ik zat in het midden, de eerste bank achter de deur in het midden van de bus. De jongens zaten wat spelletjes te doen en waren erg luid. Ze kwamen boven mijn muziek uit die op zijn hardst stond. Opeens begonnen alle jongens te joelen en keken allemaal mijn kant op. Eerst negeerde ik het maar daarna keken ze weer allemaal naar een mobiel om vervolgens weer naar mij te kijken. Snel trok ik mijn oortjes uit, zonder mijn muziek uit te zetten. 'I'm a fire starter, I'm a sweet disaster'. Demi Lovato's prachtige stem kwam hard uit mijn oortjes die op mijn schoot lagen. 'What?' Vroeg ik aan de jongens. Ze keken me allemaal grijnzend aan terwijl een van hun een mobiel voor mijn hoofd hield. Ik wilde de telefoon pakken maar meteen werd hij terug getrokken. 'Just to look'. Zei Rene Klingenburg. Ik trok een wenkbrauw naar hem op en de mobiel verscheen weer voor mijn gezicht. Ik moest mijn ogen een beetje dicht knijpen om geconcentreerd naar de mobiel te kunnen kijken. Er stond een foto op van Julian en mij, in de bus naar het vliegveld eerder deze dag. Mijn hoofd lag tegen Julian zijn schouder aan en mijn arm lag over zijn boven lichaam heen gewikkeld. Dat moet wel in mijn slaap zijn gebeurd. Zijn arm lag over mijn schouders heen en hij sliep met zijn hoofd tegen een kussentje tegen het raam. Deze foto moet verwijderd worden. Opnieuw probeerde ik de mobiel weer te pakken maar Rene was te snel. 'Give me the phone'. Zei ik opdringerig, zoals ik dat zo goed kon. Hij schudde zijn hoofd en begon weer te lachen. 'You two look like a cute couple'. De rest van de jongens begon weer te lachen. Julian zat wat verder voorin met zijn Beats koptelefoon op en had geen idee wat er gebeurde. 'That is exactly the reason why it needs to be deleted'. Ik stond op van mijn bank en liep naar de volgende bank waar Rene zat. Met mijn knieeen ging ik op de eerste stoel zitten en hield mijn hand uit. 'Give. Me. The. Phone'. Zei ik opnieuw opdringerig. Hij schudde nog steeds grijnzend zijn hoofd en wilde zijn mobiel op bergen in de zak van zijn Schalke04 jack. Ik probeerde hem tegen te houden maar de andere jongens trokken me van hem af. 'NO GIVE ME THE PHONE OR DELETE IT OR YOU ALL WILL REGRET THIS'. Schreeuwde ik en bewoog heftig om me los te krijgen. Alle jongens begonnen weer te lachen. Uiteindelijk gaf ik het op en ging weer naar mijn eigen bank. 'Rene can you send me the picture?' Vroeg Ibrahim Afellay, die weer op de achterbank zat. 'Su...'. 'No'. Onderbrak ik Rene en keek Ibrahim Afellay met een opgetrokken wenkbrauw aan. 'Waarom moet jij die foto nou weer hebben?' Een voor een werden de jongens stil. Iedereen kon voelen hoe de spanning meteen om te snijden was. Hij haalde zijn schouders op. 'Gewoon, redenen'. 'Doe normaal, dat slaat helemaal nergens op. Je wilt die foto alleen maar om mij te zieke. Om mij het leven weer eens zuur te maken. Ga iets doen aan je eigen leven, zoals het verbeteren van je afstandsschot ofzo. Dit is bullshit'. Natuurlijk stond Ibrahim Afellay meteen op zodat hij "dreigender" over kwam en liep mijn kant op. 'Wanneer ga jij eens leren je mond te houden tegen mij? Ik meen het, nog een paar van die bijdehande opmerkingen te veel en je zal nooit meer kunnen praten'. Hij stond nu bijna voor mijn bank. Kan de bus alsjeblieft een noodrem maken ofzo? Helaas gebeurde dat niet en hij ging verder. 'Ik ben jou zo spuugzat. Alles wat je doet ben ik spuugzat. Alles wat je zegt. Je hoofd. Alles. Ik waar...'. 'Ibrahim, doe normaal en ga weer zitten'. Klaas-Jan onderbrak hem en duwde hem terug naar de achterbank. Zonder nog iets te zeggen ging Ibrahim Afellay weer zitten. Ik ging ook weer op dezelfde manier zitten als hoe ik hiervoor zat en begon mijn oortjes uit de knoop te halen. 'Will it always going to be like this?' Vroeg iemand aan Klaas-Jan. Hij haalde zijn schouders op en antwoordde iets wat ik niet kon verstaan. Meteen daarna deed ik mijn oortjes weer in. "Wild for the night" van ASAP Rocky knalde door mijn oortjes. De rest van de rit waren de jongens ook stiller geweest. Het is Ibrahim Afellay zijn schuld dat de sfeer nu verpest is. Niet mijn schuld, hallo. Niet heel veel later kwamen we aan bij het hotel. Terwijl de koffers uit de bus werden gehaald ging Huub de sleutels halen binnen. Hij gaf al de sleutels aan mensen die hun koffers hadden. Vrijwel iedereen lag met iemand anders op een kamer. Met mijn oortjes in ging ik op mijn koffer zitten en keek verveeld voor me uit. Ik wil naar huis. Ik heb nu al geen zin meer in deze trip. Gelukkig duurt hij maar een klein weekje. Eigenlijk was Oostenrijk best mooi. Het hotel lag in het centrum van een dorpje. Het was een groot vijf sterren hotel en 's winters zou je zo op de piste zitten. Aan de overkant van de weg lagen een aantal voetbalvelden. Om ons heen zaten allemaal bergen met bomen of rotsen. In de verte was een grote waterval. De zon werd af en toe weg gehaald door een klein wolkje. Opzich kon ik hier best aan wennen. Alles leek heel vredig. 'Olivia, jij moet een kamer met jezelf delen'. Zei Huub en gaf me de sleutel. Van blijdschap sprong ik op. 'YES. HELL YES. FUCKING RIGHT. Doei losers'. Iedereen keek me raar aan maar dat kon me weinig schelen. Hallo, prive kamer. 'Olivia? Over anderhalf uur hebben we een uitloop training he!' Riep Huub me na en als teken dat ik hem hoorde stak ik mijn duim maar liep snel met mijn koffer het hotel in, opzoek naar kamer 14. Nadat ik met de lift boven was aangekomen op de eerste verdieping liep ik de gang door. 'Kamer 10, 11, 12'. Ik noemde ze op terwijl ik langs de deuren liep. Eindelijk kwam ik bij kamer 14 aan. Net toen ik de sleutel - wat een pasje was - door de scanner wilde halen kwamen een van mijn buren aangelopen. Klaas-Jan en - hiep hoi - Ibrahim Afellay. 'Hee buuf'. Zei Klaas-Jan vrolijk terwijl Ibrahim Afellay me afkeurend aankeek. 'Hee Klaas'. Antwoordde ik vrolijk terug en liep mijn kamer in. Vijf sterren was het zeker waard. Er stonden 2 grote tweepersoonsbedden in, een grote flatscreen TV, een soort bureau en ik had een schuifdeur naar een balkon. Naast me zat een deur die ik opende. Ik kwam in een ruime badkamer terecht met een douche, bad, WC, wasbak en daarboven een grote spiegel. Tevreden glimlachend liep ik het balkon op. Helaas had ik geen prive balkon maar daar kon ik mee leven. Ik had uitzicht op de grote waterval en onder me zat een grote vierkant zwembad waar de stoom vanaf kwam. Ik liep weer naar binnen. Op mijn bed lag een boekje over het hotel, thank god een Nederlandse versie. Beneden hadden ze een binnen- en buitenzwembad, jacuzzi, verschillende sauna's, een luxe fitnesscentrum en een masseur. Verder hadden ze een "relaxkamer" waar je gewoon wat kon drinken, met een pooltafel, tafelvoetbal en nog meer dingen. In de lobby en het restaurant was gratis WiFi en ik had beschikken tot de TV. Het is zo vervelend als je in een hotel met TV komt en dat hij het dan niet doet. Op loopafstand was een bowlingbaan en de skilift die je naar de top van de berg bracht. Daar was een rodelbaan waardoor je weer beneden was maar je kon boven ook wandelingen maken. Er waren verschillende fietspaden voor mountainbikes zodat je de berg op kon fietsen. Languit liet ik mezelf op het bed vallen. Hier kan ik inderdaad nog aan wennen.



Deze was zo lang, en allemaal op mijn iPhone oh my god.

JONGENS IK WAS VRIJDAG BIJ MARK VAN BOMMEL ZIJN AFSCHEIDSWEDSTRIJD EN HET WAS A W E S O M E MET MAHER ZIJN GOAL EN DEPAY ZIJN GOALS EN LEEEUUUUK ZO LEUK. Mijn beste vriendin en ik hebben zoveel vrienden gemaakt. Ze vonden het lauw dat we 2 uur heen en terug moesten reizen en nog naar de wedstrijd kwamen. Terwijl zij niet eens PSVer is maar Feyenoorder maar ze houdt van Sneijder en nouja jullie kennen me ik ben wel PSVer.
Het was gewoon geweldig en we hadden zulke goede plekken. Eerste rang, achter het doel waar Maher scoorde en daarvan de eerste rij HAAAAAALLO CAN YOU HEAR ME SCREAMING.

Anyways, wat vonden jullie van het hoofdstuk ?
Ik had het al eerder af, maar toen verwijderde ik het per ongeluk en h u i l e n.

Reacties (3)

  • Marritk

    OH MY GOD WAS JIJ OOK BIJ DIE WEDSTRIJD? Omg ik ook ghehe en hoezo late reactie xd

    7 jaar geleden
  • MERTENS14

    Oeh geweldig!
    Snel verfer

    8 jaar geleden
  • Yestherday

    Het voelt geweldig als je de spelers van je favoriete club ziet en helemaal als ze scoren, dus ik snap je, het is zo magisch. En idd vooral als je er dichtbij zit/staat. Mijn broertje had vroeger een seizoenskaart van De Graafschap en toen zijn zicht slechter werd zat hij ook eerste rij, en dat is echt leuk! Je ziet ze gewoon echt van heel dichtbij, dus ik snap je haha.
    Mijn vader zal mij nooit twee uur laten reizen voor een voetbalwedstrijd of een concert, maar hij beweert wel dat ik later in vak 410 zal zitten hahaha..
    Maar ik heb de wedstrijd opgenomen voor mn vader, dus ik zal ook nog wel even gaan kijken...
    En echt super mooi geschreven!
    Dat is vervelend...
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen