Foto bij His Stuff - 41

hey ik heb liever dat ik allemaal 'snel verder' reacties heb dan geen jongens! dan weet ik tenminste dat jullie t nog leuk vinden, en nog lezen!
xxx

‘You just left? Why did you never told us we had to help you with Harry’s stuff?’ vroeg Niall verwoed en keek Louis heel spijtig aan. Zayn keek precies hetzelfde. Ze voelden zich duidelijk schuldig dat ze hun vriend in die tijd een beetje in de steek hadden gelaten. En dat beseften ze dus nu pas.
Hij had het er waarschijnlijk moeilijker mee gehad dan zij. Ze hadden elkaar beter kunnen steunen, en daar kwamen ze nu dus achter. ‘I don’t know. You went to Ireland with Julia. And Zayn… I didn’t want to bother you while you were so busy getting your life back on the rails.’ Zei Louis en zuchtte. ‘But I’m okay guys. It’s just… I can’t go in there anymore. You go.’ Zei Louis en begon iets te rommelen in zijn zak. Hij viste er een sleutelbos uit en klikte een sleutel los. Hij schoof het over tafel naar mij toe. Ik keek er even naar. ‘Is that the key? You always take that with you?’ vroeg ik verbaasd. Eerlijk gezegd verbaasde Louis me elke keer weer. Hij was raar, maar ook zo vredelievend en vrolijk. Hij gaf zo ontzettend veel om zoveel verschillende personen. Zijn hart was groot.
'Yeah I don't wanna lose it.' verklaarde hij. Ik knikte en besloot het goed te bewaren. Ik pakte het op van het tafelblad en maakte het vast aan de ketting die ik om had. Een simpel leren koordje met een zilveren hangertje eraan. 'I'll take care of it. But, does this mean you're not going with me to your apartment?' vroeg ik hem. Want het leek me juist handig als hij wel mee ging. Hij kon het beste vertellen waar wat lag en wat van sentimentele waarde was voor Harry, en wat niet.
Maar misschien wisten Zayn en Niall dat trouwens ook wel. 'No, I'll stay here a few days. You can go back to London with Ellen, Niall en Zayn.'
'Are you sure?'
'Absolutly. I had to help you, so I will. But I don't wanna go there again. Maybe someday, but not now.'

'Is this save?' vroeg ik aan Zayn, die achter het stuur stapte. Ik ging naast hem in de bijrijdersstoel zitten en keek hem een beetje benauwd aan. 'What? Driving at night? Why not?' vroeg hij, deed zijn gordel vast en startte de motor. Ellen en Niall zaten achterin en kletsten wat. De twee konden steeds beter met elkaar opschieten, al vond Niall het nog altijd niet fijn dat Ellen rotzooide met zijn zoon.
De sterren stonden al hoog aan de hemel en we hadden nog snel een hapje gegeten bij Ed voor we de auto in stapten. Het was al behoorlijk laat geworden. Misschien ook omdat we laat bij Ed aan waren gekomen. 'Because of me. I have never been in a car at night before. Tonight I will see Harry again, do you remember?' vroeg ik hem. Zayn keek me twijfelend aan en knikte. Hij wist het wel. Hij dacht even na over een mogelijke oplossing, en leek die uiteindelijk te hebben gevonden.
'Oh, yeah.... Uhmm. It's going to be okay. I'll lock the doors.' zei hij met een knipoog en drukte op een knopje waardoor alle deuren op slot gingen. Ik knikte en ademde met een opgelucht hart in. Zayn reed weg de nacht in. Ik liet mijn hoofd hangen tegen de ruit en zachtjes hobbelde mijn lichaam mee op het ritme van de auto. Het kietelde aan mijn oren en gapend sloot ik mijn ogen. Het lag lang niet zo comfortabel als Zayn's schouder, maar ik moest het er maar mee doen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen