Foto bij His  Way Of Saying Sorry - 44

'I guess we have to walk on the side of the road and find a place to sleep. Guess I'm tired as hell and we both need rest.' zei ik en was blij dat de heisa een beetje voorbij was. Zayn knikte en voor we begonnen met lopen, haalden we de belangrijkste spullen uit de auto en namen die mee op zak.

Ik wist niet hoelang we inmiddels al hadden gelopen, maar het was zeker een uur. Mijn benen gaven het bijna op en ik was blij toen we bij een verlaten tankstation aankwamen. Zayn was degene die besloot de man achter de kassa aan te spreken en te vragen om een eventuele slaapplek voor twee man.
'Hi there, sir?'
'Hello, how can I help you?' de man keek ons een beetje raar aan, aangezien we zonder auto langs een tankstation bij de snelweg gingen waarschijnlijk. hij was klein en een beetje bollig, op zijn neus stond een hippe bril en op zijn hoofd was hij kaal. Hij droeg een groen overhemd met een stropdas en een zwarte broek. Waarom hij zo netjes gekleed was, begreep ik niet helemaal. Maar hij zal zich er wel gewoon prettig in voelen denk ik. Zayn maakte het zichzelf gemakkelijk en legde een elleboog op de toonbank terwijl ik even het kleine winkeltje rondliep en bij de bladen bleef hangen. Ik bladerde door een paar leuke magazines heen en liep weer terug naar Zayn, die inmiddels een aardig gezellig gesprek had gestart. 'Yeah, that's okay. My wife used to be a big fan of you. Great to meet her idol.' hoorde ik de man vrolijk zeggen en hij schudde Zayn's hand. Ik glimlachte opgelucht en stak mijn hand uit, om me ook voor te stellen. 'I'm Catherine.' zei ik en de man knikte. 'Wolf. Nice to meet you. Are you his daughter?' vroeg de man en keek ons beiden even met een half dichtgeknepen oog aan. Ik keek Zayn even aan, en hij mij en we begonnen allebei te lachen. 'No, no I'm not. I'm... A friend of his friends son.' zei ik maar even en dacht aan Maison. We waren niet echt vrienden, maar ik wist niet echt wat ik anders van Zayn was. De kleine man knikte met een opgetrokken wenkbrauw. Hij leek de situatie nog altijd raar te vinden.
'Sort of. But, my car crashed and we walked down the road looking for a place to sleep. So, my question to you: do you have a place to sleep for two?' Kwam Zayn tot zijn punt. De man knikte dat hij het begreep.
'Yeah, uhm yeah I guess so. You can sleep on the loft of the gas station if you want to. My house is miles away, and I won't ride home till tomorrow.' vertelde de man ons. Zayn begon te stralen. 'That's okay.' zei hij. De man glimlachte, blij dat wij genoegen leken te nemen met een oude zolder.
Hij liet ons zien waar we konden slapen op de zolder en gaf ons een fles water en een paar boterhammen om mee rond te komen als we honger kregen. In de ochtend had hij wel een ontbijt vertelde hij ons. Maar langer dan een nacht en ochtend, mochten we niet blijven.
De twee oude matrassen op de zolder lagen nog verrassend lekker en ik viel al gouw in slaap. Zayn hoorde ik echter nog woelen en draaien omdat hij maar niet in slaap kon komen. Misschien moest ik hem morgen maar vragen wat hij precies gezien had tijdens de autorit. Want ik denk niet dat hij zich er prettig bij voelt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen