Foto bij Prepare

De volgende ochtend word ik wakker gemaakt door een enthousiaste Charlie. Zijn sprongen op mijn buik doen pijn, maar daar besteed ik geen aandacht aan. In plaats daarvan trek ik Charlie lachend in mijn armen en knuffel ik mijn zoontje stevig. Daarna til ik hem uit bed en kleed ik hem aan. Zijn rechtopstaande haar laat ik maar voor wat het is, en ik kleed mezelf weer aan.
Binnen de kortste keren zit ik met mijn zoontje aan tafel van ons ontbijt te genieten. ‘Heb je er zin in om vandaag naar Engeland te gaan, schat?’ Charlie begint breed te grijnzen en knikt. ‘Gaat oma ons ophalen?’ Ik glimlach en knik. ‘Ja, en een paar oude vrienden. Vind je dat goed?’
‘Wie dan?’
‘Een hele goede vriendin van oma! Zij heet Anne.’
‘Komt alleen Anne?’
‘Nee, Anne heeft ook een man, Robin. Die gaat ons ook ophalen.’
Het voelt voor mij heel raar om met Charlie te praten over mensen die zijn grootouders zijn, terwijl hij dat niet eens weet. Ik heb wel met mezelf afgesproken dat ik het hem vandaag nog ga vertellen, voordat we in Engeland zijn.
Na het ontbijt stuur ik Charlie naar de badkamer om zijn tanden poetsen, terwijl ik de tafel afruim en de vieze vaat in de vaatwasser stop.
‘Hup hup, jongen! Ben je bijna klaar?’
Dat ik dat zeg is eigenlijk helemaal niet nodig, want Charlie staat me al afwachtend aan te kijken. Terwijl ik de laatste dingen inpak en mezelf nog fatsoeneer, voel ik de zenuwen al op komen. Vandaag wordt het de eerste keer na jaren dat ik Anne en Robin weer ga zien. Mijn moeder heb ik natuurlijk tussendoor vaker bezocht met Charlie, maar altijd expres in die weken wanneer Anne, Robin en Gemma op vakantie waren (bijvoorbeeld).
‘Ready, sweetheart?’ mompel ik wanneer ik mijn jas aantrek en die van Charlie ook van de kapstok afpluk. Ik weet dat dat Charlie altijd zelf zijn jasje aan wil doen, dus reik ik het mijn zoontje aan. Ondertussen pak ik de handvaten van de twee koffers beet.
‘Zullen we dan maar gaan, jochie?’
Charlie loopt achter me aan het appartement uit, de algemene hal in. Met zenuwen draai ik de deur op slot en loop vervolgens de trap af, er goed oplettend dat Charlie vlak achter me blijft en niet plotseling valt.

Tien minuten later rij ik door mijn straat. De koffers zitten in de achterbak en Charlie zit veilig in zijn stoeltje. Mijn zweethanden omklemmen het stuur stevig.
‘Mama? Mag de muziek op?’ ‘Ja hoor, schat. Dat kan!’ Ik zet muziek op van een of andere kinderband. Ik weet nu al dat ik er helemaal gek van ga worden, maar ik doe het voor mijn zoontje.
Onderweg naar Schiphol wordt ik steeds wat zenuwachtiger, en dat terwijl we nog steeds in Nederland zijn. Charlie heeft niks door en blèrt vrolijk met de liedjes mee terwijl hij zijn beentjes in de lucht wiebelt. Ik haal diep adem en plop met mijn lippen. Ik weet dat ik dit moet doen. Voor mijn moeder. Voor mezelf. Voor Anne, Robin en Gemma. Voor Harry. Maar bovenal, voor Charlie.

Nadat ik de auto heb weggezet in de daarvoor bestemde parkeerplaats, loop ik Schiphol binnen met Charlie’s handje in de mijne. Charlie heeft zijn eigen koffertje wat achter hem aan rolt. Hetzelfde geldt voor de mijne. ‘Kom, schat. Dan gaan we even inchecken.’
Charlie houdt mijn hand stevig vast. Waarschijnlijk is hij wat overdonderd door de grootte en drukte van Schiphol. Ik houd hem zorgzaam dicht bij me, terwijl ik ons naar de incheckbalie leid.


Omg guys, ik stress me echt letterlijk dood! Ik moet zometeen nog even naar de winkels, bikini ruilen, vanmiddag om drie uur komen de verhuisstudenten (studenten met een verhuisbedrijf), ik weet niet of ik in het nieuwe huis gelijk Wi-Fi heb (voor m'n laptop dan, om met de nieuw geschreven teksten nieuwe hoofdstukken te maken, want met telefoon heb ik zelf wel internet en kan ik activeren..), en ik twijfel nog zeer of ik m'n laptop mee naar Barcelona moet nemen, áls ik dat doe dan zit ik waarschijnlijk met de laptop in de Starbucks hoofdstukken te maken terwijl het superwarm is daar natuurlijk... En dan moet m'n vader het daar nog mee eens zijn ("Je bent hier om van je vakantie te genieten, niet om wéér op je laptop te zitten")
Dus excuses als er maar weinig hoofdstukken gaan komen, dat komt dan simpelweg omdat ik geen internet heb :')

Reacties (4)

  • Lootus

    Oeeehwq ben benieuwd naar de reactie van Anma, Gemma enz. Snel verder pleasseee!

    5 jaar geleden
  • Nashton

    Hmm, ik ben benieuwd hoe ze gaan reageren...
    Maar succes met 't verhuizen, haha.
    En veeel plezier in Barcelona. :3
    x

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    Super leuk sutkje c;
    +kudo
    Ga snel verder xx

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ben echt heel benieuwd hoe Ann en Robin gaan reagaeren als ze Charli zien.

    Succes met het verhuizen
    en heel veeel plezier op vakantie.

    x.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen