Foto bij Ignoscency

‘Come here, sweety.’ sust Anne terwijl ze me in haar armen neemt. De spanning verdwijnt vrijwel meteen en ik knuffel Anne stevig terug. ‘Het spijt me zo erg dat ik nooit wat van mezelf heb laten horen. Ik kon het niet opbrengen, en ik heb het mezelf zo vaak gezegd dat ik de telefoon moest pakken en jullie nummer moest draaien, maar ik kon het niet en... en toen heb ik opgegeven. Het spijt me zo, Anne.’
Ik blijf ratelen terwijl Anne me probeert te kalmeren. Robin staat er ietwat hulpeloos bij terwijl hij geruststellend over mijn rug probeert te wrijven.
‘Schatje, toch. Snap je het dan niet? Voor ons ben je altijd welkom geweest en gebleven. Je bent nog steeds net zoiets als mijn derde kind, net zoals dat geldt voor Robin.’ Anne laat me los met een hand en pakt daarmee die van Robin. ‘Dat je niets van je liet horen, is heel goed te begrijpen. Natuurlijk ben ik ietwat geïrriteerd, maar dat weegt niet op een de blijheid en liefde die ik nu voel, honey. Ik ben ontzettend blij dat je terug bent, en dat we Charlie mogen ontmoeten. Wat een schatje is het toch!’
Ik slik en voel me weer warm worden. Met een rood hoofd maak ik me van Anne los en ontwijk ik haar blik. Ook Robin kijk ik niet aan.
‘Maar hij noemde ons naar een bepaald iets, hè?’
Anne’s stem klinkt niet boos, eerder rustig, lief en warm. Toch voel ik hoe mijn spieren zich aanspannen en buig ik mijn hoofd, vol schaamte.
‘Ja... dat klopt. Eh...’ ‘Maar daar kunnen we thuis wel over praten. Zullen we nu gaan?’ zegt Anne glimlachend terwijl ze een arm om me heen slaat en me zo meetrekt. Terwijl ik haar een zwakke glimlach schenk, kijk ik achter me. Mijn moeder komt achter me aan met een huppelende Charlie aan haar hand, terwijl Robin ernaast loopt met de twee koffers. Ik zucht en ga dicht tegen Anne aanlopen. Haar heb ik toch ook wel heel erg gemist.
Zo lopen we naar de auto die op de daarvoor bestemde parkeerplaats staat.
‘Mam, hoe gaan we dit doen? We zijn met één teveel!’ zeg ik zodra ik iedereen heb nageteld. Mijn moeder knikt. ‘Dat klopt lieverd, maar daarom zijn we ook met Robin’s auto. Die heeft meer plekken.’
Tien minuten later zitten we met z’n allen in de auto en staat de radio gezellig aan. Ik glimlach licht zodra ik de stem van Nick Grimshaw, Harry’s vriend, herken. Ik vraag me af of ze nog steeds bevriend zijn.
Ik zit helemaal achterin met mijn hoofd geleund tegen het raam. Voor mij zitten Charlie en mijn moeder, en helemaal voorin zit Robin achter het stuur en Anne daarnaast. Ik heb mijn ogen half gesloten en laat de halve wereld aan me voorbijgaan. Het voelt heerlijk om even nergens aan te denken. Niet bezorgd te zijn om de verantwoordelijkheid van een ander leven (Charlie),want die is nu in goede handen. Ik zucht diep en glimlach licht.


Eeeeenn ik zit in de Staaaaarbucks! :')
Haha het is zo warm hier omg, vannacht was echt een heel, ik werd om half 7 zwetend wakker met bonkende hoofdpijn en misselijkheid... Fantááááástisch
Vandaag uitgeslapen en naar het strand geweest, dus nog niet veel gedaan nee :')

Ik ben trouwens begonnen met het schrijven (op papier) van een Harry POV, en dat voelt heel goed!:DWeet zeker dat jullie die heel leuk gaan vinden haha <3 Alleen het valt niet samen met wat ik eerst schreef vanuit een Aibileen POV, dus dat betekent dat ik eerst een paar hoofdstukken moet wijzigen/verwijderen, maar dat kan pas thuis, dus die kan ik hier in Barcelona niet activeren... Sorry!:(

Ik zal zo snel mogelijk nog een hoodstukje activeren, don't worry <3 Mijn tijd is nu bijna op haha sorrt! Xxxx <3

Reacties (4)

  • Nashton

    Aw (: Anne is lief, haha :3
    x

    5 jaar geleden
  • Lootus

    Geweldig!!!! Anne is Zo liefff <3333

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    Oke c:
    Nog veel plezier verder!
    xx

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Super stukje.
    snel weer verder.
    xx.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen