Foto bij His Meanings - 46

'Thank you so much!' bedankte ik de man toen hij de vrachtwagen geparkeerd had op een parkeerterrein iets buiten Londen. De man gaf me een knuffel en wuifde het weg. 'It's nothing. Glad I could help.' zei de man met een glimlach en zwaaide Zayn en mij uit. De zon scheen en het was eigenlijk nog best wel warm. 'Have you heard from Niall by the way? I almost forgot.' vroeg ik aan Zayn en hij keek me vrolijk aan. 'I did actually! This morning. He called me and said he was totally fine. He also said I had to thank you.' zei Zayn en keek me trots aan. Hij sloeg zijn arm om mijn schouder en trok me even in een halve knuffel. 'Thanks form me too. I just flipped, and you stayed calm.'
'That's okay. Someone had to be responsible.'
'True.'
'But hey, Zayn, what did happen exactly?' vroeg ik hem en keek naar hem omhoog. Vragend en met één oog dichtgeknepen tegen de zon. Hij hield nog altijd zijn arm rond mijn schouders terwijl we liepen. 'Well, uhm you slept like... an hour. And everything was alright, but then you started mumbling. You said something about Harry. You just opened your eyes. I thought you woke up. You opened the window and tried to climb out. At first I was shocked and tried to get you back in. I had to drive and hold you at the same time and it was just difficult. Then I saw Harry standing on the road, I turned the wheel and hitt a tree. Niall fell with his head to the window and Ellen... I don't know what happened to her. I think she was just in shock.'

‘Why would he do that?’ vroeg ik en rolde me op mijn buik op het bed in het motel waar zayn en ik zouden overnachten. Het was gaan onweren en we vonden het te ver om nog verder te gaan lopen. Zayn had Liam gebeld om te vragen of hij ons in de ochtend op zou willen pikken van het motel. Dat overigens erg mooi en schoon was voor een ordinair motel. Het enige nadeel was het tweepersoonsbed dat als enige slaapplek diende. Al leek Zayn daar niet zo’n punt van te maken. Ik had voorgesteld dat ik ook wel op de bank zou willen slapen. ‘No way, if there’s someone sleeping on the couch, it’s me. Do you really have a problem with sleeping in the same bed as I do?’ had hij gereageerd, waarop ik mijn hoofd had geschud. We hadden het nu over het feit dat Harry op het wegdek had gestaan op het moment van het ongeluk. Zayn ging naast me op het bed liggen en staarde naar het plafond terwijl hij het zich gemakkelijk maakte met zijn armen onder zijn hoofd als steun. ‘I don’t know. Maybe we went the wrong way. Maybe he wanted us to stop from where we were going.’ Zei Zayn bedachtzaam en keek me eventjes aan waarna hij zijn blik weer op het plafond richtte. ‘That doesn’t make any sence. He told us to find his phone. And Louis said it was at their apartment.’ Zei ik verward en snapte niet helemaal waar Zayn het over had. Of hij was gewoon dom bezig en was vergeten waarom we naar Londen gingen, of hij was juist heel slim bezig en zocht naar verdere aanwijzingen. ‘But, what if it’s not there? Or what if we missed something really important at Ed’s?’ vroeg hij en keek me diep nadenkend aan.
Ik trok een wenkbrauw op en wrong me in een rare houding om Zayn aan te kunnen kijken. En toen ik eenmaal die houding aangenomen had, bleef ik maar gewoon zo liggen. Het lag alles behalve comfortabel, maar ik had domweg geen zin om anders te gaan zitten. ‘What are you talking about? I don’t get it.’ zei ik eerlijk.
‘Well…’ begon hij en dacht na over hoe hij dit uit zou kunnen leggen. Hij opende zijn mond en ging verder. ‘What if his phone is not in his apartment? Lou hasn’t been there in like, 30 years.’
‘He seemed pretty sure about it.’ Herinnerde ik Zayn eraan.
‘Lou is pretty sure about everything he wants to be sure about. He’s a good actor you know.’ Grinnikte Zayn. Ik knikte toegevend. Dat wist ik inmiddels ook wel.
Het was even stil, waarna Zayn zuchtte en richting de badkamer liep. ‘I’m going to take a shower. Maybe you should go to bed, it’s becoming late.’ Zei hij voor hij de badkamer binnenstapte. Ik glimlachte en knikte. Ik had geen zin om tegen hem in te gaan. Kun je nagaan hoe moe ik was.
Ik trok mijn jeans uit, mijn shirt en ging in mijn hemdje en ondergoed onder de dekens liggen. Vrij pontificaal in het midden, omdat ik dat thuis ook altijd gewend was en het nu gewoon automatisch ging. Ik klikte het licht uit en sloot mijn ogen om in slaap te kunnen vallen. Langzaam dommelde ik wat weg.

Reacties (1)

  • AuroraX3

    snel verder !!!! ik houd van dit verhaal !!<3

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen