Foto bij His Smile - 49

‘Oh my god,… Why the hell did Louis left?!’ vroeg ik ongelovig toen we het mega appartement van hem en Harry binnenliepen. Het was echt huge! En rommelig. Louis had duidelijk niet opgeruimd voor hij weg ging. Hij was echt gewoon weg gegaan, had alles zo achter gelaten. Zayn liep gelijk door naar, ik denk de keuken. Hij leek niet verast te zijn door wat hij zag. Agh, hij was het immers zo gewend. Ik probeerde me voor te stellen dat hij hier 30 jaar geleden zo ook had gelopen. Het koste me zoals altijd weer wat moeite.
‘Zayn? Where’s Harry’s room?’ riep ik richting hem en ging ondertussen zelf al opzoek. De hallen waren groot, net als de gangen. Ik kwam wel drie woonkamers tegen. ‘Uhm, actually they shared a room. But Harry’s stuff is on the second floor.’ Hoorde ik Zayn terug roepen. Ik knikte en zocht naar een trap, die ik op ging. Daar vond ik ook de keuken, maar daar was Zayn niet. Ik liep door en vond nog een woonkamer. Daar lagen dingen waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou vinden. De woonkamer hing vol met foto’s, prijzen, gitaren, een piano. Alles. Ik draaide een rondje om mijn eigen as en bleef verstijfd stilstaan bij het zien van de bank. Er zat een gedaante op die net zo geïntrigeerd leek door de spullen om hem heen, als ik was.
‘Harry, what the hell are you doing here?’ vroeg ik hem. Hij keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan. ‘I could ask you the same you know.’ Ik keek hem met grote ogen aan. Zoveel had ik hem nog nooit horen zeggen. Zelfs niet toen bij Louis.
‘I…I, you asked me to find your phone!’ riep ik verontwaardigd. Hij knikte toegeeflijk.
‘But I never said it was in my old apartment, did I?’ Zijn ogen sprankelden vrolijk. Ik keek hem ongelovig aan. Dus we waren hier voor niks heen gereden? Niall moest voor niks naar het ziekenhuis?
‘No, you didn’t. But Lou did and…-’
‘Cath, Lou doesn’t know where my phone is. He just said it because he hoped it was true.’ Zei Harry spijtig. Nu werd ik wel een beetje boos. Niet op Louis, want ik begreep hem. Maar op Harry. Omdat hij ons niet gewoon kon vertellen hoe ik hem kon helpen. Omdat hij niet gewoon kon zeggen waar zijn telefoon ligt.
‘Harry I’m just done with you! Say what we have to do! It’s not fun anymore!’ riep ik boos. Ik hoorde gestommel op de trap en niet veel later kwam Zayn de woonkamer binnenlopen. Hij deinsde achteruit bij het zien van zijn oude bandlid. Ik hielp hem geschrokken weer overeind. ‘Are you okay?’ vroeg ik Zayn, maar hij negeerde me.
‘Harry… YOU ASSWHOLE, HOW COULD YOU?!’ riep Zayn. Hij was zo kwaad dat hij huilde, en ik had zo het vermoeden dat hij eerder gewoon moe en wanhopig was.
‘We facking loved you, yeah? How could you just walk away without any goodbye?!’ riep Zayn en greep Harry vast, maar hij begon alweer te vervagen. Hij keek uit zijn ogen met spijt en fluisterde: How do you find your phone when it’s gone?

‘Okay, chill Zayn. We have to think. It’s not here. We already know that.’ Zei ik en at mijn broodje dat Liam van de starbucks had meegenomen. Zayn en ik zaten aan de keukentafel en aten ons ontbijt. Of brunch, eerder. Zayn was nog altijd een beetje warrig, maar hij was al nuchterder dan net nadat hij Harry had gezien. We hadden het hele appartement doorzocht en het had ons 4 uur gekost. Nog best snel als je het mij vroeg. Maar nu wisten we zeker dat zijn telefoon hier dus niet was. We hadden wel zijn laptop gevonden, maar daar stond niks interessants op.
‘Where could it be? He said, how do you find your phone when it’s gone.’ Ik dacht weer na. Ik zocht altijd gewoon tot ik hem gevonden had. Of ik zocht hem met het zendertje dat erin gebouwd zat. Dan kon ik op de computer zien waar hij lag. Erg handig.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen