Foto bij Nerves and sweat

Ik pak een handdoek en droog Charlie af. Daarna til ik hem op naar boven. Gemma volgt me. ‘Je kan hem in Tristan’s kamer laten slapen.’
Ik kijk Gemma verrast aan. ‘Hebben jullie een kamer voor Tristan?’
‘Ja, natuurlijk! Er zijn vaak genoeg momenten geweest dat Harry en Tristan, en soms Caroline, hiernaartoe kwamen en uiteindelijk hadden we een vaste kamer voor ze nodig. Nou, je weet dat Harry er al een heeft, natuurlijk.’ zegt Gemma terwijl ze voor me naar de zolder gaat. Daar doet ze de deur open naar de kamer die eerst altijd voor de rommel bestemd was. Nu is het perfect opgeruimd en staat er in de hoek een bed, met daarnaast een kledingkast. Aan de muur hangt een foto van het voetbalteam van Manchester United. Ik trek mijn wenkbrauw op. ‘Really, Gemma?’ Wanneer ze ziet waar ik naar kijk, begint ze te lachen. ‘Ja, sorry. Anne en ik wisten echt niet welk team we moesten kiezen dus hadden we maar iets willekeurigs gekozen.’ Ik lach zachtjes en leg een duffe Charlie in het bed.
‘Wil je wat kleren voor hem? We hebben hier behoorlijk wat van Tristan. Ik denk niet dat Harry het erg zal vinden als je wat leent voor zijn andere zoontje.’ Zonder mijn antwoord af te wachten begint Gemma in de kledingkast te rommelen en reikt ze me even later een schone, droge onderbroek en pyjama aan. Ik glimlach dankbaar naar haar. Dan verlaat ze de kamer.
Met een lichte zucht begin ik Charlie om te kleden. ‘Ben je zo moe, grote jongen?’ zeg ik vertederd. Charlie’s ogen vallen steeds halfdicht en zijn mond hangt open. Kwijl begint zich al te vormen. Hij reageert niet eens op wat ik zeg.
Met een glimlach stop ik hem onder de dekens. Ik druk een dikke kus op zijn wang en verlaat daarbij de kamer. De deur laat ik open op een kier, zoals Charlie zelf altijd prettig vindt.

Als ik beneden kom zie ik Anne het zwembadje opruimen. Ondertussen ruimt Gemma de stoelen op. Zenuwen overspoelen me en zorgen ervoor dat ik me misselijk voel, maar ik beheers me.
‘Kan ik ergens mee helpen?’
Anne kijkt op en glimlacht als ze me ziet. ‘Nou, we ruimden dit eigenlijk op om de tuin onder handen te nemen, dus als je daarmee wil helpen?’ Ik glimlach breed en knik. ‘Natuurlijk! Wat kan ik doen?’ ‘Nou, als jij zou willen beginnen met het onkruid wieden. Dat moet ook weer nodig gedaan worden. Het gereedschap staat in de schuur.’ zegt Anne met een vragende blik. Ik knik glimlach en begeef mezelf naar de schuur.

Een halfuur later heb ik de helft van de tuin doorgewied en onkruidvrij gemaakt. Het zweet letterlijk over mijn hele lijf en ik heb me nog nooit zo vies gevoeld, maar toch ga ik door. Het voelt juist ook heel erg fijn om zo druk bezig te zijn.
‘Jeetje, Aibee. Lekker hard bezig, zie ik? Je mag wel wat drinken pakken, hoor!’ hoor ik Gemma lachend achter me zeggen. Met een glimlach sta ik op, ietwat moeilijk, en ik draai me om. ‘Is goed. Jullie ook wat?’ zeg ik, licht hijgend. Ondertussen trek ik mijn handschoentjes uit. ‘Ja, graag.’ Gemma is zelf bezig geweest om alle oude en dode planten uit de tuin te verwijderen. Anne stopte er dan weer nieuwe planten of bloemen in. Oftewel, het werd een heel mooi plaatje.
Met een diepe zucht, maar wel een positieve, stap ik de keuken in. Ik zorg er wel voor dat ik geen vieze sporen achterlaat. Terwijl ik drie grote glazen pak, fluit ik mee met Bruno Mars op de radio. Ik voel me gelukkig en vredig. Nooit gedacht dat ik dit zo erg zou missen.
Net wanneer ik een fles heerlijk ijskoud water uit de koelkast pak, hoor ik iemand aan de voordeur morrelen. Mijn hart mist een slag en ik sta stokstijf stil. Anne en Gemma horen het niet, aangezien ze in de tuin nog hard bezig zijn. Zo goed ik kan horen, hoor ik de voordeur opengaan en loopt er iemand naar binnen.
Mum? I’m home.’
Ik laat de fles bijna van schrik vallen. Tranen springen haast in mijn ogen en het is opeens best wel heel erg benauwd in de keuken. Het is hem. Het is de jongen waar ik vanaf ik klein ben al ongelooflijk veel van gehouden heb. Van niemand hield ik meer. De jongen, die in de jaren dat ik hem niet gezien heb, een man geworden. Het is Harry.
Ik herken het aan zijn stem, maar nu is het zelfs dieper, ruwer en heser dan eerst. Met gestokte adem draai ik me om en richt me op de plek waar Harry elk moment tevoorschijn kan komen. Ik weet dat ik eruit zie alsof ik een spook heb gezien, maar dat kan me niks schelen.


:D

Reacties (11)

  • LynnBlack

    OMG i can't breathe! i can't breathe! i can't breath! i can't breathe! I CAN'T BREATHE!!!!

    5 jaar geleden
  • batbucks

    HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEL SNEL VERDER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    WAAROM,WAAROM waaaarom stop je nou hier?!! ik will volgende hoofdstuk!!

    5 jaar geleden
  • Ebuss68

    SNEL VERDER!!!!!!!!!!

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    NEEEE NIET STOPPEN!!!
    HOE GEMEEN BEN JE WEL?!
    Zet online nu!! Please? (:
    Ga snel verder xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen