Foto bij Shock

Een tijdje komt er eigenlijk niemand tevoorschijn. Ik kan dan maar net zo goed gewoon doorgaan met de glazen inschenken. Maar net wanneer ik de tweede glas aan het inschenken ben, verschijnt er in mijn rechterooghoek een lange man met bruine krullen. Van schrik laat ik een gil en de fles glipt uit mijn handen. Gelukkig is het van plastic, anders had ik een nog groter probleem gehad. Versteend staar ik nu naar de fles waarvan de halve inhoud over de vloer ligt. De man die zojuist verscheen, negeer ik.
‘A-abby?!’
Zonder wat te zeggen draai ik mijn rug naar Harry toe en pak ik een vaatdoek. Ik hurk door mijn knieën en probeer het meeste van de vloer droog te wrijven. Mijn hart bonkt ongelooflijk hard in mijn keel.
Ik schrik als ik de man naast me door zijn knieën zie gaan. In zijn grote hand heeft hij een handdoek. Stilletjes helpt hij me met het schoonmaken van de vloer. Dan pakt hij de fles en gaat hij overeind staan, precies op het moment dat ik dat ook doe.
Er komt geen geluid uit mijn keel, dus draai ik mijn rug weer naar hem toe en knijp de vaatdoek uit boven de gootsteen.
‘Abby...’
Zijn lage stem klinkt behoorlijk dichtbij. Ik sluit voor even mijn ogen. Ik heb Harry nog niet eens recht aangekeken. Als ik me weer omdraai heeft Harry de fles op het aanrecht gezet. Gelukkig zit er nog genoeg in voor wat ik nodig had, dus ik pak het op en ga door met inschenken.
‘Kun je alsjeblieft wat zeggen?’
Ik schraap mijn keel en haal diep adem.
‘I-ik... Eh...’
Ik merk dat ik begin te trillen en zet gauw de fles neer. ’S-sorry.’ mompel ik en ik pak twee glazen, voor Gemma en Anne. Ik wil weglopen, maar een grote hand plaatst zich op mijn schouder. Ik schrik ervan, wat ervoor zorgt dat Harry zijn hand snel terugtrekt.
‘Kijk me aan... Alsjeblieft.’
Met terneergeslagen ogen draai ik me om. En zodra ik opkijk, stokt mijn adem. Tranen wellen bijna in me op. Harry is zo volwassen geworden. Zijn kaaklijn is scherper en bedekt met baardstoppels. Zijn neus is iets groter, wat ik heel grappig zou hebben gevonden als we niet in deze situatie zouden zitten. Zijn haar is korter en minder krullerig, maar het staat hem nog steeds heel goed. En hij is... langer. Stukken langer. Zijn torso is zo lang dat de onderkant van zijn shirt niet eens de rand van zijn broek bereikt. En... zijn ogen zijn nog altijd hetzelfde.
‘I-ik... Moet even drinken naar buiten brengen.’ stotter ik en voordat Harry nog wat kan zeggen ben ik in de tuin. ‘H-hij is er.’ zeg ik ademloos terwijl ik de glazen voor Gemma en Anne op de tuintafel neerzet. ‘Echt?!’ roept Gemma uitbundig terwijl ze meteen naar binnen rent. Ik hoor gelijk vrolijk rumoer. Anne loopt echter naar me toe. ‘Gaat het, liefje?’
Ik probeer mijn tranen terug te dringen. Op mijn stem kan ik op het moment niet vertrouwen, dus haal ik mijn schouders op. ‘H-het is m-moeilijk.’ stotter ik dan toch maar schor. Anne glimlacht meelevend en sluit me stevig in haar armen. ‘Het komt wel goed, lieverd. Jij moet duidelijk ook nog even wennen, hè?’ fluistert ze in mijn oor terwijl ze over mijn rug wrijft. Het helpt, gelukkig.
‘Hoi, mam.’ Ik moet nog steeds wennen een die lage stem. Anne laat me los en loopt daarop breed glimlachend naar haar zoon. ‘Hoi, schat. Het is heel fijn om je weer terug te hebben.’ zegt ze terwijl ze haar armen om hem heen slaat.
Terwijl zijn kin op haar schouder rust, kijkt hij me direct aan. Ik kijk weg. Mijn armen sla ik maar over elkaar. ‘I-ik ga door met het onkruid, Anne.’ zeg ik. Ook al staat mijn glas nog in de keuken, ik kan niet naar Harry kijken zonder die schuld diep in me te voelen. Ik draai me abrupt om, terug naar de hoek van de tuin waar ik bezig was.
‘Mam- wat doet ze hier?’ Harry denkt dat hij zacht genoeg praat, maar ik kan nou eenmaal heel goed horen.
‘Ze is teruggekomen uit Nederland, liefje. Het werd gewoon weer eens tijd om Carin te bezoeken.’
‘Maar dat is haar moeder. Waarom bezoekt ze nu opeens ons?’
Het lijkt net alsof hij praat alsof het ik tegen hen is. Het doet wel pijn.
‘Omdat ze vond dat het tijd was. Nou eigenlijk, dat vond Carin. En die heeft haar overgehaald. Ga je er nu dan voor zorgen dat ze er spijt van heeft?’
‘Nee, mam. Ik snap het gewoon niet. Na al die jaren...’
Het was even stil.
‘Probeer dan met haar te praten, lieverd. Ze vindt het heel eng om je hier nu te zien, weet je.’
‘E-eng? Waarom?’
Die vraag wordt niet beantwoord. Mijn vermoedens zijn juist wanneer ik voetstappen hoor naderen. Hij komt dus praten.
‘Abby?’
Het voelt zo raar om hem dat te horen zeggen. Niemand noemde me zo, alleen Harry.
‘Ab...’ Een grote hand wordt op mijn schouder gelegd, maar nu schrik ik niet. Ik draai me wel om. Hoe Harry boven me uittorent, laat me nog wel verbazen. Ik kijk met moeite op naar zijn gezicht.
‘H-hoi, Harry.’
We zijn allebei even stil. Op zich is het niet ongemakkelijk, we kijken alleen naar elkaar. Uiteindelijk wendt Harry zijn blik af, wat mij mijn ogen laat neerslaan.
‘H-hoe, eh... Hoe gaat het met je?’
Als ik opkijk die zie ik Harry ongemakkelijk voor me staan. Hij heeft zijn hand in zijn nek gelegd en frunnikt wat aan zijn haar. Dit deed hij altijd al als hij zenuwachtig was.
‘Eh... Ja, het gaat wel oké. Met jou?’
Ook al weet ik hoe zijn leven nu is, ik besluit dat niet te zeggen. Als Harry het wil vertellen, dan moet hij dat zelf vertellen. Ik zie hem nu ook in tweestrijd, of hij het wel of niet moet zeggen.
‘Met mij gaat het goed. Een paar problemen, maar ik red me wel.’ zegt hij uiteindelijk, terwijl hij zwak glimlacht. Ik glimlach voorzichtig terug.


Hierna komt de lange Harry POV!! <3

Reacties (3)

  • Arquitecta

    Je weet niet hoe lang ik hier op zat te wachten
    Haha ik zit hier als een idioot te grijnzen:D
    Ga snel verder xx

    6 jaar geleden
  • Lootus

    Snwl verder oleasseee!!!!! Ik wil weten wat Harry denkt!!!! Love it sooooooo much <333

    6 jaar geleden
  • Horibe

    :D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen