Foto bij hoofdstuk 38

"Maar meisje toch, Elise ligt in het ziekenhuis. Eergisteren was ze gestruikeld en van de trap gevallen."
Verschrikt keek ik op, wat zei ze? "M m meent u dat?"
Met bange ogen keek ik haar aan. Langzaam haalde ze haar hoofd op en neer.
Ruw veegde ik de tranen uit mijn ogen fluisterde nog iets die op een dankje moest lijken en spurtte op mijn fiets naar het ziekenhuis.
Zonder te kijken reed ik de hoek om, wat een toeter van een woeste autobestuurder opleverde, maar dat kon me nu even niets schelen.
Ik moest zo snel mogelijk bij mijn best friend zijn!
Ik had zelfs de tijd niet genomen om verder te luisteren naar wat de vrouw nog te vertellen had.
Daardoor had ik nu geen idee over hoe het met El ging, wat het nog veel spannender maakte, ik fietste echt alsof men leven ervan afging.
Wanneer ik bij het ziekenhuis aankwam plaatste ik mijn fiets op de 1e vrije plek die ik tegenkwam in het fietsenrek.
Het sleuteltje klikte in het slot en ik stak het zorgvuldig weg, het zou nu ook weer niet zo handig zijn als ik niet meer wist waar die was.
Een paar mensen keken me raar aan, waarschijnlijk omdat al mijn handelingen wat overhaast waren, maar me er iets van aantrekken deed ik niet.
Ik dacht alleen maar aan Elise. Na de draaideuren binnen te gaan ging ik in een zeteltje in de inkomhal zitten.
Gelukkig zaten er niet te veel bezoekers voor, die de weg moesten vinden.
Ik pulkte zenuwachtig aan mijn nagels.
Het geluid van de zoomer galmde dwars door al het gepraat van de mensen die binnen en buiten gingen.
Wat wou zeggen dat het aan mij was, snel stond ik op van mijn stoel en liep naar de vrouw aan de balie.
Ze keek me ietwat nors aan en vroeg toen wie ik zocht.
Ik antwoorde dat ik op bezoek kwam voor Elise Baker.
Vliegensvlug begon ze op haar computer te tokkelen, terwijl ik haar afwachtend aankeek...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen