Foto bij Chapter 1

'Tot volgende week,' zei ik de kinderen gedag, voor ik de danszaal uitliep. Na vijf jaar gaf ik nog steeds elke woensdag dansles. Vincent was erg blij met mijn hulp, en ik kreeg in ruil gratis danslessen, zoals het al vijf jaar ging.
Ik liep de dansschool uit naar buiten en viste mijn sleutels uit mijn tas. Ik liep naar mijn fiat 500, een cadeau van Paul en Sandra voor mij 21ste verjaardag. Ik was er zo ontzettend blij mee en bleef ze keer op keer opnieuw bedanken. Ik ging zitten, draaide de radio aan en startte de auto. Na vijf jaar woonden we nog steeds bij Paul en Sandra. Ik was bezig met het afronden van mijn master aan de universiteit. Mijn moeder was na iets meer dan een jaar ontslagen uit de afkickkliniek, maar gelukkig konden Jason en ik bij Paul en Sandra blijven wonen. Mijn moeder wilde ons niet meer. Ik wist niet waarom, maar het maakte me niet zoveel uit. Het was goed zo. Dit was beter voor ons.
Ik stond te wachten voor het stoplicht toen One Direction's Best Song ever door de speakers schalde. Snel zette ik de radio op een andere zender. Ik had gehoopt dat ik na vijf jaar wel naar hun muziek kon luisteren, hun stemmen kon horen, hun gezichten kon zien. Maar nee, het bracht te veel oude emoties op, die ik diep had weg proberen te drukken.
Na de bewuste nacht had ik de jongens inderdaad nooit meer gezien. Ik had de middelbare school afgemaakt en was met wat geluk (Paul had aan wat touwtjes kunnen trekken, maar het was nog steeds mijn interview wat ze had overgehaald) was ik aangenomen op Oxford University waar ik nu rechten studeerden. Ik zat in mijn laatste jaar en was vooral bezig met het schrijven van mijn proefschrift.
Ik wierp een blik op de klok en vond dat ik nog best even langs de Starbucks kon rijden voor een kop koffie. Dus nog geen vijf minuten later sloot ik achteraan aan in de rij. Ik bestelde een Latte Macciato en nam plaats aan een tafeltje bij het raam. In gedachten verzonken staarde ik naar buiten.
'Sophie? Ben jij dat?' Ik keek op en zag Danielle, nog mooier dan ik me kon herinneren, naast mijn tafeltje staan.
'Danielle,' zei ik met een glimlach op mijn gezicht. 'Kom zitten,' nodigde ik haar meteen uit. Dit sloeg ze natuurlijk niet af en ze kwam tegenover me zitten.
'Wauw, dat is echt lang geleden,' begon ze vol ongeloof.
'Vijf jaar,' deelde ik haar mee. Ze knikte.
'Hoe gaat het nu met jou?' vroeg ze me geïnteresseerd.
'Goed, ben nu druk bezig met het afronden van mijn studie,' vertelde ik haar eerlijk. Ze glimlachte.
'Wat studeer je?'
'Rechten.'
'Waar?'
'Oxford University,' mompelde ik met mijn blik op het tafelblad gericht. Mijn beker koffie draaide rondjes in mijn handen. Ik vond altijd dat ik opschepte als ik dat zei.
'Waarom zo verlegen? Dat is toch geweldig!' zei Danielle enthousiast. Ik haalde enkel mijn schouders op.
'Je bent echt geen spat veranderd, nog steeds even verlegen,' grinnikte ze op haar beurt.
'Maar hoe gaat het met jou?' vroeg ik toen maar, om het over iets anders te hebben.
'Geweldig! Ik heb afgelopen jaar de Dance Academy afgerond en heb het nu heel druk met verschillende opdrachten. Ik geniet met volle teugen van alles dat op me afkomt. Dans jij eigenlijk nog?' vroeg ze me. Ik knikte.
'Gewoon dansles in de dansschool waar ik al vanaf kleins af aan dans,' mompelde ik.
'Dat geeft toch niks. Ik vond het alleen maar leuk te horen dat je nog steeds je grote passie uitoefend,' complimenteerde ze me. Ik haalde opnieuw mijn schouders op.
'Hey, ik moet er weer vandoor. Maar als je me je nummer geeft, kunnen we binnenkort misschien een keer afspreken. Samen dansen ofzo?' stelde ze voot. Ik glimlachte.
'Dat lijkt me leuk,' zei ik eerlijk. Ze overhandigde me haar telefoon en ik zette mijn nummer erin.
'Ik laat snel iets van me weten,' beloofde ze. Ze drukte een kus op mijn wang en haastte zicht toen de winkel uit. Ik kon haar alleen maar nakijken. Ik dronk mijn beker leeg en verliet toen ook het gebouw. Ik stapte weer in mijn auto en reed terug naar huis. Danielle bleef door mijn hoofd spoken, omdat ze weer allemaal oude herinneren ophaalde.
Toen ik een klein kwartier later het huis binnenstapte, werd ik vrolijk begroet door Bennie, onze golden retriever. De vorige was tot vooral Jasons grote verdriet overleden, maar hij had samen met Paul een pup uit mogen zoeken. Jason was inmiddels ook alweer 19. Hij was net begonnen aan een studie informatica, om net zoiets te gaan doen als wat Paul doet.
'Ik ben thuis!' riep ik.
'Precies op tijd! Het eten staat over 5 minuten op tafel,' riep Sandra vanuit de keuken. Ik hing mijn jas op en liep naar de keuken, op de voet gevolgd door Bennie.
'Hoe was het dansen?' vroeg Sandra me. Ik nam plaats aan de a gedekte keukentafel.
'Leuk. We hebben vandaag de dans af kunnen ronden, en het zag er echt onwijs gaaf uit,' vertelde ik enthousiast.
'Misschien moet je het een keer filmen, dan kunnen wij het ook zien,' stelde Sandra voor. Dat was eigenlijk niet eens zo's slecht idee.
'Misschien kan ik ze dan ook op youtube plaatsen om andere dansers te inspireren,' bedacht ik.
'Dat moet je wel even met alle ouders overleggen, maar het is zeker een goed idee,' glimlachte ze. 'Roep jij Jason en Paul even, dan kunnen we eten,' zei ze terwijl ze het gas uitdraaide. Ik stond op en liep naar boven om de mannen te halen.
'Ah, Sophie, je bent weer thuis,' reageerde Paul vrolijk. Hij stopte een boekenlegger in zijn boek en liep naar beneden. Ik liep naar de kamer van Jason.
'Broertje, kom je eten?' vroeg ik. Vanuit de deuropening keek ik naar hem. Hij zat een of ander schietspel te spelen op de computer.
'Ja, ik kom,' mompelde hij afwezig. Hoofdschuddend liep ik de trap af. Sommige dingen zouden misschien wel nooit veranderen


Bonjour! Ik ben eindelijk terug. Met een deel twee, omdat ik niet zou weten hoe ik het anders verder moest schrijven. Frankrijk was echt warm! We zaten eerst op een camping waar echt geen flikker te doen was, dus toen zijn we na een week na een andere camping gegaan en daar was het gelukkig wel leuk (: Maar het is ook wel weer fijn om thuis te zijn. Ik heb meer dan 150 nieuwe hoofdstukken in mijn mailbox, dus ik ben nog wel even zoet, haha. Maar ik beloof dat ik vaker ga proberen te schrijven! X

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen