Chapter 22

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 3 jaar geleden
Geactiveerd op: 3 jaar geleden

Foto bij Chapter 22

breed | medium | small

George kust mij wakker. ‘Het is tien uur.’ Zegt hij en ik ga overeind zitten. ‘Is het goed dat Fred en Bill mee gaan? Het hoeft niet hoor.’ Zegt hij snel. ‘Is goed.’ Ik sta op en pak wat oude kleren uit mijn tas. Ervaring leert dat je kleren het niet overleven. Ik loop met hem naar beneden en ga bij Bill, Fred en Molly aan tafel zitten. ‘Heb je een beetje uitgerust?’ Ik knik. Ik pak een boterham van het grote bord en begin er wat op te kauwen. ‘We gaan rond twaalf uur.’ Zegt George. ‘Ik ga even tandenpoetsen enzo.’ Ik sta op en loop naar de badkamer. Ik poets mijn tanden en kijk naar mijn spiegelbeeld. Mijn tanden zijn scherper en mijn oogkleur heeft zijn hoogtepunt bereikt. Ik zucht even en loop naar beneden. Ik heb in mijn hele lichaam het gevoel alsof ik groeipijn heb. Wat een vakantiegevoel. ‘Weten jullie zeker dat je mee wilt. Het is niet echt leuk om te zien ofzo.’ Mompel ik. ‘Als je het liever niet hebt, blijven we hier hoor.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, laat maar. Dat bedoel ik niet, ik…’ ‘Geen zorgen.’ Fred geeft mij een knuffel. Het is zo’n veilige knuffel die je van je grote broer krijgt. ‘Minigroepsknuffel!’ Zegt George nichterig. Bill en George slaan hun armen ook om mij heen.
‘Laten we alvast naar het bos gaan.’ Zeg ik. We lopen het huisje uit en ik luister wat naar het gepraat van de jongens. Er zijn straks dus drie jongens die mij naakt zien, omdat mijn kleren tijdens de transformatie scheuren. Ik trek onbewust een vies gezicht. ‘Wat is er?’ Ik kijk ze verward aan. ‘Huh?’ ‘Laat maar.’ We zijn inmiddels al ergens in het bos. ‘Hoe ver nog?’ Zucht ik. ‘Nog een stukje.’ George pakt mijn hand vast en trekt mij mee.
‘We zijn wel ver genoeg denk ik.’ Zegt Bill dan. ‘Denk je serieus nu al? Na vier uur lopen?’ Zegt Fred sarcastisch. Bill knikt. ‘Als ik te dicht bij de bosrand kom, verlam me dan maar.’ ‘Ik ga je niet…’ ‘Je hebt vrij weinig keus.’ George kijkt mij bezorgt aan. Ik geef hem een kus en loop naar de anderen toe. ‘Twijfel niet om me te vervloeken.’ Dit klonk raarder dan ik dacht. ‘Hoe laat begint het?’ Bill kijkt mij vragend aan. ‘Ik weet het niet soms al om twee uur, maar het is redelijk bewolkt.’ Ik probeer zo min mogelijk naar de lucht te kijken om de maan te ontwijken, ook al weet ik dat het toch niet werkt. George slaat zijn armen om mijn middel. ‘Ik zorg voor je, pinkypromise.’ Hij zoent me liefdevol. ‘Lovebirds, de maan komt door.’ Ik laat George los en knijp mijn ogen dicht, angstig voor de eerste pijnscheut. Ik voel eerst een pijnlijke tinteling door mijn lichaam gaan en druk mijn kaken op elkaar.

George POV
Nola laat mij los en doet een paar stappen naar achter. Het doet me pijn om te zien dat ze het zo zwaar heeft. Ze zakt door haar knieën en ik sein naar de anderen dat ze meer naar achter moeten gaan. Nola kijkt mij even aan maar ik zie in haar blik dat ze me niet echt meer ziet. ‘We moeten gaan.’ Zeg ik dan. ‘Hoe weet je dat?’ ‘Ik zie het in haar blik. Ze ziet, hoort en voelt niets meer.’ Dan zie ik een van Nola’s benen in een vreemde hoek draaien. Bill trekt mij mee en we haasten ons naar de bosrand. ‘Laten we ons wat verspreiden, voor het geval dat.’ Ik knik en Fred en Bill lopen allebei een kant op.
We staan al een paar uur en over een uur komt de zon op. Af en toe hoor ik een huil of grom uit het bos. Ik haal mijn hand even vermoeid door mijn haar. ‘George?’ Ik kijk naar Bill die gebaart dat ik goed moet luisteren. Ik kijk naar het bos en spits mijn oren. Dan hoor ik het ook. Iets zwaars en groots loopt deze kant op. ‘Toverstok.’ Zegt Bill doordringend zonder te bewegen. Ik pak langzaam mijn toverstok wanneer ik twee grote, groene lichtgevende ogen zie. ‘Niet Nola, niet Nola, niet Nola.’ Mompel ik tegen mezelf. Twijfel niet om me te vervloeken. Dringen haar woorden tot mij door. ‘Ik kan het niet, Bill.’ Ik kijk even naar Fred die zijn hoofd schud en kijk dan weer naar Nola. Ik laat mijn stok langzaam zakken en bereid me voor op de klap. Ze staat nog maar een meter voor me. Ze wil zich afzetten. ‘Nola!’ Roep ik dan. Ik zie iets in haar ogen veranderen. Pijn. Ik zie haar in conflict. Dan jankt ze even en rent weg. Ik kijk met open mond naar de bomen waar ze net nog tussen verdwenen is. Ik wil achter haar aanrennen, maar Fred en Bill die ineens naast mij staan houden mij tegen. ‘Wacht nog een half uur.’ Ik knik en begin langs de bosrand te ijsberen. Ik zag Nola’s ogen en ze herkende mij. Ik voel iets kouds en zie dat het sneeuwt. Fred pakt mijn arm vast en trekt mij mee het bos in. ‘Half uur om!’ Ik hoor dat Bill ook achter ons aan komt. Hoe vind ik Nola zonder te vliegen, in dit enorme bos. Bill lijkt mijn gedachten te lezen. ‘We volgen de sporen.’ Ik kijk naar de grond en zie grote voetafdrukken. Dan kijk ik verbaasd naar Bill. ‘Sinds wanneer ben jij zo slim?’ Hij glimlacht even en haalt zijn schouders op. Ik begin sneller te lopen en dan zie ik haar. In een grote boomholte. Het enige wat te zien is zijn de contouren van haar gezicht en haar benen die ze opgetrokken heeft. ‘Wacht even.’ Zeg ik tegen mijn broers. Ik loop naar haar toe en haal een onderbroek en een jurkje uit. Ik weet dat ze wakker is, maar heel erg uitgeput. ‘Nola, ik ben het.’ Zeg ik zacht. Ik zie haar even rillen. Ze laat het toe dat ik haar aankleed en ik til haar op. ‘Hoe is het met haar?’ Ze kijken bezorgt naar haar bleke huid. ‘Ze is uitgeput, maar het komt wel goed.’ Ze lijkt net een engel. Haar bleke huid met haar donkere haren waar de sneeuw in blijft liggen en het witte jurkje in combinatie met haar rode wangen. Ik druk een kus op haar voorhoofd.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

0

12+

1067

362 (0)

Share