Foto bij His Beautiful Blue Green Eyes - 54

‘What do you wanna know?’ vroeg ik met een gemeende glimlach. Ik wist niet waarom ik me mengse in het gesprek, want ik had Harry nooit in het echt gekend. Will dacht even na wat hij het liefste wilde weten. ‘Is he still alive?’ vroeg hij en ik liet mijn ogen vallen op de grond. ‘No, he died at, like, your age.’ Mompelde ik. Will beet op zijn lip en knikte. Zijn ogen op de grond gericht en zijn krullen zijn gezicht verstoppend. Zijn moeder zuchtte en sloeg haar arm om hem heen. ‘Do you want me to tell about him?’ vroeg ze haar zoon zachtjes. Hij schudde zijn hoofd en keek op naar mij. ‘No, I want her to tell about him.’ Zei hij met een kleine glimlach. Ik keek hem verbaasd aan. Trok mijn wenkbrauwen op en begon te stotteren.
‘I n-never met your dad… Or, n-not exactly…’ mompelde ik en wist niet meer hoe ik mijn verhaal kon vervolgen. Hoe ik de jongen kon overtuigen dat Zayn degene was die het beste kon vertellen over zijn vader. Dat het uit enthousiasme ging toen ik hem vroeg wat hij wilde weten over zijn vader. Maar Will leek zijn besluit al duidelijk te weten en daar niet van te willen wijken. ‘Doesn’t matter. I know you can tell… A lot about him. If you don’t know something, that’s okay. Then I can ask my mom later. Please?’ smeekte de jongen met zijn prachtige blauwe ogen. Harry’s prachtige blauwe ogen.
Was hij waar ik van Harry naar moest zoeken? Was zijn mobiel maar iets om me mee te kunnen lokken? In dat geval had Harry me ook wel gewoon kunnen vertellen dat hij een zoon had die sprekend op hem leek. Of wist hij dat niet? Wilde hij alleen weten hoe het met Gabriela ging, en stuurde hij ons daarom naar zijn mobiel? Ik snapte er helemaal niks meer van. En omdat ik zo diep aan het worstelen was met mijn eigen frustraties, duurde het wat lang voor ik reageerde op Will’s vragende blik. ‘Euhm, okay.’ Zei ik verward en hoopte maar dat hij niet teveel van me verwachte. Will stond met een glimlach op. Die jongen had iets… Speciaals. Ik begreep niet hoe hij vrolijk kon zijn na het horen dat Harry zijn vader was, en niet… Ik ben zijn naam alweer vergeten.
Ik stond ook op, keek even naar Zayn, die knikte dat het goed was. Ik dacht eigenlijk dat hij ook wel even een hartig woordje met Gabriela wilde spreken, en het voornamelijk daarom, goed vond dat ik het woord deed over Harry. ‘Where are we going?’ vroeg ik toen Will me mee trok aan mijn hand de tuin in. Ze hadden een grote tuin en al gouw kon ik door de bomen het huis niet meer zien. Bij elk ander vreemd persoon had ik dit doodeng gevonden en was ik al lang weer terug naar het huis gerend. Maar Will was als Harry. Of, hij voelde als Harry. En inmiddels, voelde Harry vertrouwd. Will ging zwijgend in een hangmat zitten die hing tussen de bomen. Er hingen er twee, maar hij seinde me naast hem te gaan zitten. Zijn glimlach verdween niet. ‘You know, it’s really weird. You’re just Harry.’ Zei ik met een kleine nerveuze glimlach en ging naast hem zitten. De hangmat zat iets lager dan ik had gedacht, dus ik viel erin en zakte vrijwel meteen naar het midden. Will begon te lachen en verzette zich, zodat we niet meer zo dicht tegen elkaar aanzaten. Ik schaamde me serieus dood.
‘How do you know?’ vroeg hij me met zijn hoofd schuin, waardoor zijn krullen één kant op zwiepten, maar al gouw weer terug veerden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen